">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
«Πολύ αργά, πολύ αργά. Αυτές οι λίγες λέξεις μπορούν κάλλιστα να αποδειχτούν ο επιτάφιος για την ταφόπλακα του ενιαίου νομίσματος της Ευρώπης, εάν η παντοδύναμη κρίση, που σήμερα ζυμώνεται, καταλήξει σε καταστροφή». Ο αρθρογράφος της Guardian, Λάρι Έλλιοτ, προειδοποιεί πως το καθεστώς λιτότητας, ως η απόλυτη διέξοδος από την κρίση, οδηγεί με βεβαιότητα πως την καταστροφή με τους Ευρωπαίους ηγέτες να μην αντιλαμβάνονται πως βρίσκονται σε μια «κατάσταση ζωής και θανάτου».
Την ίδια μέρα, ο Β. Σόιμπλε συνέχιζε ακριβώς την ίδια έλλειψη διορατικότητας που καταγγέλλει ο Λ. Έλλιοτ. Με συνέντευξή του στην εφημερίδα Westdeutsche Allgemeine Zeitung, δήλωνε πως «η ελληνική κρίση απειλεί το οικοδόμημα του ευρώ». Με αλαζονεία ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών εξακολουθούσε να διακηρύττει την υπαιτιότητα της Ελλάδας για μια συστημική κατάρρευση. Τι παρέλειψε να πει λοιπόν ο Β. Σόιμπλε; Παρέλειψε πως και οι άλλες δυο χώρες που «διασώθηκαν», βρίσκονται σε εξίσου δεινή θέση με την Ελλάδα. Παρότι η Ευρώπη έχει αποφασίσει να το αποσιωπήσει, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία έχουν αντιμετωπιστεί, από τους οίκους αξιολόγησης, ακριβώς όπως η Ελλάδα.
Η ευρωπαϊκή και αμερικάνικη omerta οφείλεται στο γεγονός ότι η Πορτογαλία και η Ιρλανδία είναι οι χώρες της ενθουσιαστικής συναίνεσης. Της άμεσης επιβολής μέτρων λιτότητας και μαζικών ιδιωτικοποιήσεων. Είναι τα άψογα παραδείγματα απόλυτης υπακοής στην ΕΕ και το ΔΝΤ. Εξ ου και δεν υπάρχουν πρωτοσέλιδα με την πώληση του κάστρου του Αγίου Γεωργίου που δεσπόζει στην Λισαβόνα, ή το ταχυδρομείο (General Post Office) του Δουβλίνου από όπου το 1916 ο Πάτρικ Πιρς διακήρυξε την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας. Στην πραγματικότητα όμως τα μνημόνια και στις δυο χώρες ήταν όσο αποτυχημένα όσο στη χώρα μας παρά την πίστη εφαρμογή των προγραμμάτων ΕΕ και ΔΝΤ.
Ο άρτιος και σκόπιμος παραγκωνισμός της πραγματικότητας αυτής συνεχίζει το πολιτικό-κερδοσκοπικό θέατρο του παραλόγου στην πλάτη της Ελλάδας. Η Γερμανία ακόμη και αυτή την «ώρα της κρίσης», όπως το έθεσε ο Γ. Παπανδρέου, συνεχίζει να υπολογίζει τα οφέλη της, να βάλει εναντίον της Ελλάδας και να καθυστερεί με ανυπολόγιστες συνέπειες. Κάτι που αποδεικνύεται από την απόρριψη της Συνόδου, «αν δεν πρόκειται να εγκριθεί ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα βοήθειας για την Ελλάδα», όπως δήλωσε ο Β. Σόιμπλε. Εκεί η λογική πάει περίπατο, καθώς η Σύνοδος (υποτίθεται) θα τελούνταν για ακριβώς αυτό το στόχο. Όμως, η παρουσία των ιδιωτών στην «διάσωση» και γενικώς η περαιτέρω προώθηση της γερμανικής ηγεμονίας στην ΕΕ παραμένουν η προτεραιότητα για τον Β. Σόιμπλε και την Α. Μέρκελ.
Στο ζοφερό αυτό σκηνικό πρέπει να προστεθεί η παντελής έλλειψη ελεγκτικών μηχανισμών. Είτε από την ίδια την ΕΕ, είτε από τα ΜΜΕ, αλλά κυρίως από τις κυβερνήσεις των χωρών που αυτή τη στιγμή δέχονται μια τεράστια οικονομική επίθεση. Όταν βγαίνει ο Β. Σόιμπλε και λέει ότι η Ελλάδα απειλεί το ευρώ, δεν θα έπρεπε η ελληνική κυβέρνηση να απαντήσει; Στο κάτω κάτω, το οικοδόμημα αυτό έχει μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του και η επίθεση των αγορών στην Ιταλία την έχει ενεργοποιήσει. Οι ανηλεείς επιθέσεις δυο περίπου ετών έχουν περάσει αναπάντητες, καθώς ο Γ. Παπανδρέου δεχόταν αψήφιστα την πολιτική γραμμή που επέβαλε το Βερολίνο.
Υπάρχουν και άλλα τέτοια παραδείγματα ολικής σήψης ελεγκτικών μηχανισμών και ένδειας πολιτικών ηγετών. Όταν ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ είχε δηλώσει στο περιοδικό focus πως «η εθνική κυριαρχία της Ελλάδας θα περιοριστεί» είχε πει και κάτι άλλο. Είχε πει πως Πορτογαλία και Ιρλανδία είναι «έτοιμες να επιστρέψουν στις αγορές». Μετά από λίγες μέρες οι οίκοι αξιολόγησης καταβαράθρωναν και τις δυο χώρες ρίχνοντας στον κάδο των «σκουπιδιών» τα ομόλογά τους. Εκπληκτική πολιτικοοικονομική διορατικότητα και οξυδέρκεια του κ. Γιούνκερ. Οι ευρωπαίοι ηγέτες αποτυγχάνουν καθημερινά στους (δηλωμένους) στόχους τους και ουδείς τολμά να τους προκαλέσει.
Αυτή την Ευρώπη βλέπει ο Λ. Έλλιοτ και προοικονομεί τον θάνατό της. Όμως εδώ είναι που πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Οι λύσεις που πανθομολογουμένως οδηγούσαν σε έξοδο από την κρίση έφεραν την χώρα μας, και όχι μόνο, σε αυτή την κατάσταση. Η πίεση για μια πολύ πιο ολική λύση, μέσω πιθανώς του ευρωομολόγου, φαίνεται να κερδίζει έδαφος υπό την πίεση της Ιταλικής κατάρρευσης. Στην Ευρώπη που περιγράψαμε, ωστόσο, το όνειρο μπορεί πολύ εύκολα να μετατραπεί σε εφιάλτη διαρκείας, που πολύ θα θυμίζει την σημερινή αμείλικτη καθημερινότητα.
