Μάλιστα μπορείτε να ακούσετε αυτή τη "μιαου-σική" εδώ.
"Θέλαμε να κάνουμε μουσική για γάτες για δύο λόγους", είπε στην Huffington Post. "Πρώτον, πολλοί ιδιοκτήτες ζώων μας είπαν ότι βάζουν μουσική για τα κατοικίδιά τους την ώρα που οι ίδιοι είναι στη δουλειά και εμείς αναρωτηθήκαμε αν όντως έχει κάποια αξία το θέμα. Δεύτερον, πιστεύαμε μια θεωρία που αναφέρει ότι και άλλα είδη πέρα από τους ανθρώπους μπορούν να απολαύσουν την μουσική, αλλά μόνο αν είναι στην συχνότητα και το τέμπο που το είδος χρησιμοποιεί συνήθως για να επικοινωνεί".
Για να δημιουργήσουν μουσική για γάτες, ο Σνόουντον και οι συνάδελφοί του, προσπάθησαν να μιμηθούν τους φυσιολογικούς ήχους που κάνει μια γάτα, χρησιμοποιώντας μακρόσυρτες, υψηλής συχνότητας νότες, αφού οι φωνές των συγκεκριμένων κατοικιδίων βρίσκονται μια οκτάβα ή περισσότερο πιο ψηλά από τις ανθρώπινες φωνές. Επιπλέον, οι ερευνητές βάσισαν το τέμπο των τραγουδιών σε ήχους γουργουρισμάτων.
Μετά από όλα αυτά, ακολούθησε η στιγμή της αλήθειας. Οι ερευνητές δοκίμασαν τις συνθέσεις τους σε 47 αρσενικές και θηλυκές σπιτίσιες γάτες. Οι γατούλες, άκουσαν το "Cosmo's Air" και το "Rusty's Ballad" μαζί με δύο ανθρώπινα κομμάτια για σύγκριση: την "Ελεγεία" του Γκάμπριελ Φορέ και το " Air on a G String" του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ.
Τι συνέβη; Όταν έπαιζε η μουσική για γάτες, τα αιλουροειδή έτειναν περισσότερο να στρέφουν το κεφάλι τους προς την πηγή της μουσικής ή να περπατούν προς αυτήν ή ακόμα και να τρίβονται πάνω στο ηχείο.
Τώρα που οι ερευνητές ανακάλυψαν το είδος μουσικής που αρέσει στις γάτες, πιστεύουν πως θα μπορούσε να έχει σημαντική, καταπραϋντική δράση για τις πληγωμένες γάτες που ζουν σε καταφύγια.
