">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε ένα μωσαϊκό δηλώσεων και ενεργειών, με σκοπό την οικοδόμηση κατάλληλου κλίματος για την στρατηγική ενίσχυση του ΝΑΤΟ και κυρίως των ΗΠΑ, ως κατοχική δύναμη. Όταν το 1940 ο Thomas Wolfe έγραφε το διήγημα «You Can't Go Home Again» (Δεν μπορείς να γυρίσεις σπίτι ξανά), δεν είχε στο νου του τα χιλιάδες κατοχικά στρατεύματα των ΗΠΑ. Τότε, αυτό που απασχολούσε τον συγγραφέα ήταν η συμβολική μετακίνηση από την προσωπική πατρίδα του ήρωα σε μια μητρόπολη. Ο ήρωας ανακαλύπτει παροδικά πως δεν μπορεί να επιστρέψει, στην πόλη του, στα όνειρα του, στον ίδιο του τον εαυτό. Για το ΝΑΤΟ, όμως, η επιστροφή δεν ήταν ποτέ στόχος. Ούτε στην Λιβύη, ούτε στο Αφγανιστάν, ούτε στην Κορέα.
Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Άντερς Φο Ράσμουσεν δήλωσε ότι είναι πεπεισμένος πως η μείωση από τον επόμενο μήνα των αμερικανικών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν δεν θα ωθήσει τις άλλες χώρες να βιαστούν να αποχωρήσουν. Ο Ράσμουσεν επεσήμανε ότι οι υπουργοί Άμυνας του ΝΑΤΟ στη διάρκεια της συνόδου στις Βρυξέλλες δεσμεύθηκαν να «μην βιαστούν να αποχωρήσουν» από το Αφγανιστάν. Πρόσθεσε επίσης: «Είμαι πεπεισμένος ότι η αμερικανική απόφαση θα βασιστεί στην κατάσταση ασφαλείας που υπάρχει στο έδαφος και ότι δεν θα ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση που θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ασφάλεια».
Παράλληλα, και ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας Ρόμπερτ Γκέιτς επεσήμανε στη διάρκεια της ίδιας συνόδου ότι μία «βιαστική αποχώρηση» από το Αφγανιστάν θα έθετε σε κίνδυνο τη στρατιωτική πρόοδο που έχει σημειωθεί, ενώ ζήτησε να υπάρξει προσεκτική μεταβίβαση του ελέγχου ασφαλείας στους Αφγανούς. Ο Γκέιτς, δήλωσε στους ομολόγους του στο ΝΑΤΟ ότι δεν θα υπάρξει βιαστική αποχώρηση από την πλευρά των ΗΠΑ και ότι η Ουάσιγκτον περιμένει από τους εταίρους της να διατηρήσουν την ίδια στάση.
Εν συνεχεία, ο υπό αποχώρηση Ρόμπερτ Γκέιτς επισήμανε πως το ΝΑΤΟ κινδυνεύει να περιέλθει σε μια κατάσταση «συλλογικής στρατιωτικής αναποτελεσματικότητας» εάν οι ευρωπαϊκές χώρες-μέλη του δεν αυξήσουν τις στρατιωτικές τους δαπάνες και δεν καταστούν «σοβαροί και ικανοί εταίροι όσον αφορά την άμυνά τους». Στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του προς τους αντιπροσώπους των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ είπε ότι μόλις πέντε από τα 28 κράτη-μέλη της Συμμαχίας (οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Γαλλία, η Ελλάδα και η Αλβανία) δαπανούν το συμφωνηθέν 2% του ΑΕΠ τους για την άμυνα.
Και συνέχισε πως, «παρότι διαθέτει πάνω από δύο εκατομμύρια στρατιώτες, χωρίς να συμπεριλαμβάνεται ο στρατός των ΗΠΑ, το NATO πασχίζει να διατηρήσει την ανάπτυξη 25.000 ως 45.000 στο Αφγανιστάν». «Όχι απλά ως δυνάμεις στο πεδίο, αλλά και σε όσον αφορά κρίσιμα στοιχεία υποστήριξης, όπως τα ελικόπτερα, τα μεταγωγικά αεροσκάφη, η συντήρηση, η συλλογή πληροφοριών, η επιτήρηση και η αναγνώριση». «Για να αποφευχθεί η πολύ πραγματική -και όχι υποθετική- πιθανότητα συλλογικής στρατιωτικής αχρηστίας, τα κράτη-μέλη πρέπει να εξετάσουν νέες προσεγγίσεις για την αύξηση των στρατιωτικών τους δυνατοτήτων» πρόσθεσε.
Όταν ο Ομπάμα δήλωνε πως «Εγώ θα τελειώσω τον πόλεμο», αναφερόταν στο Ιράκ. Όμως, δεν τον τελείωσε. Όπως δεν θα τελειώσει η κατοχή στο Αφγανιστάν και τη Λιβύη, που είναι τα δυο θέματα στα οποία αναφέρονται ο Ράσμουσεν και ο Γκέιτς. Η «αστάθεια» των περιοχών, η ανύπαρκτη αεράμυνα και στρατοί των χωρών, καθώς και η φτώχεια θα είναι πάντα οι λόγοι που θα χρησιμοποιούνται για την παραμονή των στρατευμάτων. Αν ο ήρωας του Wolfe επιθυμούσε μια επιστροφή, το ΝΑΤΟ ποτέ δεν ήθελε να φύγει. Και έχει και τις βάσεις για να το αποδείξει.
