">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Η Παλαιστινιακή Αρχή κατέθεσε χθες το απόγευμα το αίτημά της στον ΟΗΕ, ώστε η Παλαιστίνη να αναγνωριστεί ως ανεξάρτητο κράτος στα σύνορα προ του πολέμου των Έξι Ημερών το 1967. Ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς επέδωσε το αίτημα κατέθεσε στο Γενικό Γραμματέα Μπαν Γκι-Μουν. Η κίνηση αυτή πρέπει να εξεταστεί από δυο πτυχές, την αντίδραση των ΗΠΑ, αλλά και την αντίδραση των Παλαιστινίων.
Ας ξεκινήσουμε από την Αμερική που άλλωστε φιλοξενεί την 66η Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών. Εδώ και μήνες είναι δεδομένο πως οι ΗΠΑ θα σταθούν πλάι στο Ισραήλ και θα ασκήσουν βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Και αν αυτό είναι κάτι που δεν προκαλεί καμία έκπληξη η ομιλία του Μπάρακ Ομπάμα, στην οποία σφράγισε την αντίθεση της χώρας του στην κίνηση της Παλαιστινιακής Αρχής, αποτελεί σύμφωνο με την ισραηλινή εφημερίδα, Γιεντιότ Αχρονότ την «πιο σιωνιστική ομιλία που έχει κάνει ποτέ».
Λίγες μέρες πριν την ομιλία ο Τζον Χεϊλεμάν, δημοσιογράφος του Νιου Γιορκ Μαγκαζίν, προοικονομούσε αυτή την κρίσιμη ομιλία. Ο τίτλος του περιοδικού έδινε το στίγμα: «Ο πρώτος εβραίος Πρόεδρος;». Στο άρθρο του ο Χεϊλεμαν αναλύει τη σχέση του Μπάρακ Ομπάμα με το εβραϊκό λόμπι στο παρελθόν και παρόν. Μιλάει για τη στήριξη που απήλαυσε από τους πλέον εύρωστους επιχειρηματίες της εβραϊκής κοινότητας του Σικάγο, όπως και το γεγονός ότι θεωρούνταν να έχει εντρυφήσει στην εβραϊκή κουλτούρα όσο κανένας άλλος Πρόεδρος των ΗΠΑ.
Από άποψη άσκησης πολιτικής ο Μπάρακ Ομπάμα, σύμφωνα με τον Χεϊλεμάν έχει υπάρξει ακόμη πιο φιλο-Ισραηλινός ακόμα και από τον προκάτοχό του, Τζορτζ Μπους τον νεότερο. Όμως, λίγο η ομιλία του Ομπάμα στις 19 του περασμένου Μαΐου, όπου έκανε αναφορά στα «σύνορα του 1967» (για να του τα ψάλει την επόμενη μέρα ο Νετανιάχου), λίγο οι ανηλεείς προσπάθειες των Ρεπουμπλικάνων, στις ΗΠΑ υπάρχει το ακριβώς αντίθετο κλίμα. Εξ ου και η πιο εβραϊκή γειτονιά της Νέας Υόρκης, στην 9η διοικητική περιφέρεια, εξέλεξε στις 13 του Σεπτέμβρη τον Ρεπουμπλικάνο Μπομπ Τέρνερ.
Από την ημέρα που ανακηρύχθηκε Πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Μπάρακ Ομπάμα έχει πέσει 28 ποσοστιαίες μονάδες στις προτιμήσεις των εβραίων ψηφοφόρων, μέσα στους οποίους βρίσκονται και οι πολιτικοί χορηγοί. Ενόψει των εκλογών λοιπόν, ο Μπάρακ Ομπάμα έκανε μια εμβληματική ομιλία, που θέτει πολύ ψηλά τη μπάρα για τους υποψήφιους μελλοντικούς Προέδρους. Με σκοπό να ξανακερδίσει την αποδοχή του εβραϊκού λόμπι ο Ομπάμα δεν δίστασε να διαψεύσει τον ίδιο του τον εαυτό επανειλημμένα.
Μόλις ένα χρόνο πριν, από τα ίδια έδρανα ο Ομπάμα είχε ζητήσει, και ταυτόχρονα υποσχεθεί με αυτό τον τρόπο, ένα ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος. Χθες όμως δήλωσε ότι θα ασκήσει βέτο στην ίδια του την απαίτηση, λέγοντας πως «Είμαι πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει σύντομος δρόμος για το τέλος μιας σύγκρουσης που έχει διαρκέσει δεκαετίες. Η ειρήνη δεν θα επέλθει μέσω ανακοινώσεων και ψηφισμάτων στον ΟΗΕ». Συνέχισε να διαψεύδει τον εαυτό του. Στην αρχή της ομιλίας εκθείασε την αραβική άνοιξη και μίλησε για έναν ελεύθερο αραβικό κόσμο, (έκανε και μνεία στο «χειρότερο δικτάτορα» Μουαμάρ Καντάφι, ενώ για τον Αμπντάλα ούτε λόγος φυσικά). Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ο ελεύθερος αραβικός κόσμος θυσιαζόταν έμπροσθεν στην «αλύγιστη συμμαχία με το Ισραήλ». Λόγια που καμία σχέση δεν έχουν με την ομιλία που είχε κάνει, πριν από ενάμιση χρόνο στο Κάιρο, όπου είχε πει ότι το Ισραήλ πρέπει να σταματήσει τους παράνομους εποικισμούς.
Παράλληλα, δεν δίστασε να μετατρέψει μια ιδεολογική θέαση των γεγονότων σε «ιστορικά στοιχεία», όπως εμφατικά επέμενε. Η «ασφάλεια του Ισραήλ» είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της ρητορικής των περισσότερων Προέδρων των ΗΠΑ, όμως ο Μπαράκ Ομπάμα το εμπλούτισε με τη δική του ιστορική πραγματικότητα, δηλαδή ότι ο αραβικός κόσμος έχει επιτεθεί ξανά και ξανά εναντίον του Ισραήλ. Κάτι το οποίο είναι απλώς ψέματα. Μοναδική περίπτωση που το Ισραήλ δεν χτύπησε πρώτο ήταν στις 6 Οκτωβρίου του 1973, όταν ανήμερα της μεγαλύτερης εβραϊκής γιορτής, του Γιομ Κιπούρ (Ημέρα της Εξιλέωσης), Αιγύπτιοι και Σύριοι εισχώρησαν στα υψίπεδα του Γκολάν. Οι επιθέσεις του Ισραήλ; Το 1956 η επέμβαση στην Αίγυπτο, το 1967 ο Πόλεμος των Έξι Ημερών, καθώς οι επεμβάσεις στο Λίβανο το 1982 αλλά και σε παλαιστινιακά εδάφη το 2006 και το 2008.
Στο άκουσμα αυτής της ομιλίας, η Ραμάλα κατακλίστηκε από μεγάλο αριθμό διαδηλωτών που καταδίκασαν ως «υποκριτή» τον Ομπάμα. Την ίδια ώρα ο Μπίμπι Νετανιάχου, με τον οποίο ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν είχε και τις καλύτερες των σχέσεων, ήταν πλέον στη γωνία του αμερικανού Προέδρου δηλώνοντας πως «αξίζει τιμητική διάκριση για τον Ομπάμα». Μια άνευ όρων παράδοση στις προσταγές του Ισραήλ με ανταμοιβή πολιτικά οφέλη. Ούτε καν οι γεωπολιτικές αλλαγές δεν ήταν ικανές να διαμορφώσουν την προεδρική ομιλία.
«Μια επίσημη κηδεία για τη λύση των δυο κρατών»
Ας περάσουμε τώρα και στο αίτημα της Παλαιστίνης καθεαυτό. Εκεί τα πράγματα φαίνονται ξεκάθαρα. Τα δυο στρατόπεδα είναι πολύ προφανή. Από τη μια πλευρά έχουμε την Παλαιστίνη και τις κυβερνήσεις των χωρών που θα στηρίξουν το αίτημα και από την άλλη έχουμε το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Όπως στις περισσότερες περιπτώσεις όταν έχουμε να κάνουμε με μια τόσο απλουστευτική μιντιακή αντανάκλαση της πραγματικότητας, το περιθώριο λάθους είναι αυξημένο.
«Μια επίσημη κηδεία για την λύση των δυο κρατών» είναι ο τίτλος που δίνει στην διαδικασία ο Αλί Χασάν Αμπουνιμάχ [Ali Hasan Abunimah]. Το αίτημα στον ΟΗΕ έχει πολλούς πολέμιους, που προέρχονται από την Παλαιστίνη και έχουν για χρόνια παλέψει για μια αληθινή ανεξαρτησία του λαού της. Ο Παλαιστίνιος και Αμερικάνος δημοσιογράφος Αμπουνιμάχ είναι ένας από αυτούς και αναλύει τους λόγους αυτής της αντίθεσης. «Η διεκδίκηση ανεξάρτητου κράτους ως απόλυτη προτεραιότητα θέτει σε κίνδυνο την ισότητα και τα δικαιώματα των μεταναστών, και συνεχίζει ερωτώμενος «υπάρχει καμιά δημοκρατική εντολή που να επιτρέπει στην Παλαιστινιακή Αρχή να δρα εξ ονόματος των Παλαιστινίων και να ρισκάρει τα δικαιώματα και το μέλλον τους;»
Ο καθηγητής διεθνούς δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Γκάι Γκουντγουίν-Γκιλ [Guy Goodwin-Gill] αναλύει με τη σειρά του πως τα δικαιώματα των παλαιστινίων, κυρίως το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και της επιστροφής, είναι πιθανόν να επηρεαστούν αρνητικά από μια τέτοια απόφαση. «Ποιος είναι το (παλαιστινιακό) κράτος και ποιες οι δημοκρατικές συνδέσεις μεταξύ αυτών που αντιπροσωπεύουν το κράτος στον ΟΗΕ και τον ίδιο παλαιστινιακό λαό;» Σχολιάζει επίσης πως η Παλαιστινιακή Αρχή, ως επικουρικό όργανο της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), δεν έχει τη δύναμη να ζητά από τον ΟΗΕ να αντικαταστήσει την PLO (που είναι η εκπρόσωπος του παλαιστινιακού λαού) με το «ανεξάρτητο κράτος», που δεν έχει θεσμούς και όργανα, ενώ δεν υπάρχει καμία ένδειξη πως το κράτος αυτό θα συμπεριλαμβάνει όλον τον παλαιστινιακό λαό (υπογραμμίζεται πως ο ΟΗΕ αναγνωρίζει ως παλαιστινιακό λαό τόσο τους παλαιστινίους των κατεχομένων όσο και τους παλαιστινίους της διασποράς). Καταλήγει στο συμπέρασμα πως η παρούσα κίνηση μπορεί να οδηγήσει στον κατακερματισμό του παλαιστινιακού λαού.
Μια διφορούμενη κίνηση από τον Μαχμούντ Αμπάς, που πρέπει να θυμόμαστε ότι στο παρελθόν έχει αποκαλυφθεί (από απόρρητα έγγραφα που ήρθαν στην κατοχή του δικτύου ΑλΤζαζίρα) πως ήταν διατεθειμένος να προχωρήσει στην αναγνώριση σχεδόν όλων των παράνομων εβραϊκών οικισμών στα κατεχόμενα, στην εγκατάλειψη των Παλαιστίνιων προσφύγων και στην παραχώρηση όλων των ιερών τόπων στο Ισραήλ. Όταν καταλαγιάσει ο καπνός από τα φθηνά μαγικά, θα αποκαλυφθεί το κενό ανάμεσα στην πρόταση του Αμπάς και την πραγματικότητα. Πριν καν από αυτό πρόλαβε να αποκαλυφθεί ο «υποκριτής» Μπάρακ Ομπάμα.
Δείτε το σχετικό βίντεο
http://www.youtube.com/watch?v=UK7JEYqIfw4
Δείτε το δημοσίευμα του New York Magazine
Why Barack Obama Is the Best Thing Israel ... - New York Magazine
Εκτόξευση της Τουρκίας με σταθμό την Ουάσινγκτον
Πλήρη ένταξη στον ΟΗΕ θα ζητήσει η Παλαιστίνη
Παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου ο ισραηλινός αποκλεισμός της Γάζας
