">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα για να μη χαλάμε τις καρδιές μας, μέρες που είναι. Θεολόγος δεν είμαι, οπότε το κείμενο που ακολουθεί δεν διακατέχεται από αέρα αυθεντίας επί του θέματος. Ούτε και από κατάνυξη, γιατί, ας είμαι ειλικρινής, ούτε και πολύ θρήσκος είμαι. Ούτε φυσικά και από τα γνωστά πασχαλινά κλισέ, μιας και ούτε αρκετά βαρετός είμαι για να αναλωθώ σε τέτοια. Βασικά, τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν έχω ιδέα τι θα βγει στις παρακάτω γραμμές. Ίσως μάλιστα να είναι και λιγάκι ασεβές για τους έχοντες υψηλό το χριστιανικό φρόνημα. Δε βαριέσαι, έχω πίστη. Όσο για αυτό με τα κλισέ, είπα ψέματα. Δεν μπορώ να αντισταθώ, για αυτό θα γράψω μερικά με τη μία να τελειώνουμε. Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα, εβδομάδα των Παθών και για τους Έλληνες, ο δικός μας Γολγοθάς, μετά βαΐων και κλάδων, το δράμα του Θεανθρώπου, Γραμματείς και Φαρισαίοι, Ιησούν ή Βαρραβά, πριν αλέκτωρ λαλείσαι τρεις και την τρίτη ημέρα κατά τας γραφάς. Σας αρέσουν ή όχι, εγώ νίπτω τας χείρας μου.
Σε όλη αυτή την ιστορία του Ιησού, την οποία γνώρισα και εγώ όπως και χιλιάδες Έλληνες της ηλικίας μου από τον Μέγα Ευαγγελιστή Τζεφιρέλι, αυτό που από μικρό μου κέντριζε το ενδιαφέρον είναι η ανθρώπινη πτυχή του Μεσσία. Θέλω να πω, εντάξει, όλα αυτά που κάνει και μας εξιστορήθηκαν είναι όντως το λιγότερο εντυπωσιακά, αλλά ελάτε τώρα, ο καθένας έτσι και το καταλάβαινε από τα 12 – 13 του ότι είναι ο γιος του Θεού, όσο να πεις θα τον έγραφε το μύθο του. Ωστόσο, αυτό που φέρνει κοντά μας τον Ιησού και διατηρεί το σεβασμό μου στην ιστορία του αναλλοίωτο είναι αυτή ακριβώς η ανθρώπινη, η αδύναμη πλευρά του. Πλευρά που φανέρωσε 2 φορές, στον κήπο της Γεθσημανή («απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο..») και, κυρίως, πάνω στο σταυρό. Όταν απελπισμένος και μέσα σε φριχτούς πόνους, γύρισε στον ουρανό και είπε το περίφημο : «Ηλί, ηλί, λαμά σαβαχθανί». Πατέρα, γιατί με εγκατέλειψες.
Λαμά σαβαχθανί λοιπόν. Η απόγνωση προσωποποιημένη. Και όχι σε ένα πρόσωπο όποιο και όποιο, αλλά σε εκείνο του κορυφαίου των ανθρώπων. Σε αυτό του αναμάρτητου. Ακόμα και ο Ιησούς, έστω και στιγμιαία, υπέκυψε στην ανθρώπινη φύση του. Και η απόγνωση είναι ένα από τα βασικά και πλέον συνηθισμένα συναισθήματα του ανθρώπου, μαζί με τη χαρά, το θυμό, το μίσος, την αγάπη, το φόβο. Κι όταν η απόγνωση κατορθώνει να κερδίσει στα σημεία το Θεάνθρωπο, ποιος από μας μπορεί να έχει τύχη αν μπει μαζί της στο ρινγκ; Όταν εκείνη κατορθώνει να προσγειώσει μια δυο έστω γροθιές ακόμα και στο πρόσωπο του Μεσσία. Που, στην τελική, ξέρει και τι ακολουθεί μετά και δε φοβάται ούτε το Θάνατο. Θεός είσαι. Τι να σου κάνει ο απλός ο ανθρωπάκος;
Λαμά σαβαχθανί λοιπόν, για τους 50άρηδες που ούτε φέτος θα κάνουν Πάσχα ξέγνοιαστο. Που θα ζορίζονται μέσα τους για το επόμενο 10ευρο και θα χαμογελάνε από έξω τους μην τυχόν και καταλάβει η οικογένεια τα ζόρια. Για τις νοικοκυρές που ψάχνουν τη φτηνή τη γαλοπούλα (κοινώς κοτόπουλο) και θα κρέμονται από το στόμα του άντρα τους για το αν θα το αντέχουν να το πάρουν κι αυτό, να φτιάξουν ένα τραπέζι της προκοπής. Για τους 20φεύγα – 30έλα που θα συνεχίσουν να ψάχνουν δουλειά που να μην τους κάνει να νιώθουν χάλια για την υπόλοιπη ζωή τους, και ακόμα και μια τέτοια να βρουν στο τέλος θα πουν και ευχαριστώ, σιχτιρίζοντας ταυτόχρονα τα πτυχία τα κορνιζωμένα στον τοίχο. Για τους πατεράδες που δεν έχουν λεφτά να δώσουν ένα χαρτζιλίκι στο παιδί, να πάρουν μια λαμπάδα στο βαφτιστήρι, ένα δώρο στη γυναίκα. Για τις γυναίκες που θα πάνε και πάλι στον Επιτάφιο να ζητήσουν από το Θεό να στρέψει λίγο και το κεφάλι κατά δω, αλλά είπαμε, θα μείνουν με το Λαμά σαβαχθανί στα χείλη. Για τη γνωστή και υπέροχη γενικά καθημερινότητα μας και για το ξερό μας το κεφάλι.
Κι όλα αυτά μέσα στον πρώτο παλμό της άνοιξης. Της άνοιξης που παλεύει ακόμα και ζορίζεται, αλλά You can never hold back Spring που τραγούδησε και ο Θωμάς ο Περιμένεις, θα τον βρει το δρόμο της, δεν είναι και στο χέρι της εξάλλου να κάνει και διαφορετικά. Πάλι καλά που είναι έτσι όπως είναι αυτή η χώρα από μόνη της, γιατί εμείς ό, τι ήταν να κάνουμε το κάναμε λάθος, μας έμεινε τουλάχιστον ο ήλιος και η θάλασσα και ο γλυκός αέρας και η μυρωδιά από το φρεσκοκομμένο χορτάρι στο χωριό και η δροσερή πηγή ψηλά στο Πήλιο και τα μωβ τα σύννεφα να κρύβουνε τον ήλιο στο βάθος, κάτω στο λιμάνι κατά το λιόγερμα. Γιατί ο Ιησούς την είχε καλά στην τελική, το είπε και ο Μόντυ Μπρόγκαν : «Μια μέρα στο σταυρό, ένα σαββατοκύριακο στην κόλαση και όλα τα αλληλούια των λεγεώνων των αγγέλων στην αιωνιότητα». Τουλάχιστον Εκείνος δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία ότι το Λαμά σαβαχθανί του το άκουσε κάποιος, αυτός για τον οποίον το προόριζε. Εγώ και εσύ και οι άλλοι εδώ γύρω δεν έχουμε εδώ και καιρό αυτήν την πολυτέλεια. Στου κουφού την πόρτα και ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος.
Τέλος πάντων, παρασύρθηκα. Και δεν τα γλίτωσα και τα κλισέ, μου ξέφυγαν πάλι κάμποσα. Αλλά και πάλι τι πειράζει;
Υ.Γ. Ψιλοάσχετο, αλλά δεν κρατιέμαι. Τιτανικός και αηδίες. Ας κάνει καμιά πλάκα ο Τζεφιρέλι να ξαναβγάλει τον Ιησού από τη Ναζαρέτ σε 3D και θα σου πω εγώ τι εστί μπλοκμπάστερ…
*Στη φωτογραφία, μέλη της Ισπανικής Λεγεώνας κουβαλούν στους ώμους το άγαλμα του Εσταυρωμένου στους δρόμους της Μάλαγα, προς την εκκλησία του Σάντο Ντομίνγκο ντε Γκουζμάν, στις 5 Απριλίου.
