">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
«Έχουμε ζητήσει μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας και παραμένουμε πεπεισμένοι ότι μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορεί η Ελλάδα να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη της και να τηρήσει τις δεσμεύσεις της». Θα ήταν λογικοφανές για τα δεδομένα της Ελλάδας, αυτές οι δηλώσεις να ανήκουν στην Εκκλησία ή στις μνημονιακές δυνάμεις της βουλής. Αντιθέτως όμως, ανήκουν στον ευρωπαίο επίτροπο Όλι Ρεν και είναι ακόμη μια διεθνής ποδοπάτηση του όποιου κύρους έχει απομείνει στην Ελλάδα. Ακόμη μια απόδειξη πως ανά την Ευρώπη, ακόμη και οι ελάσσονες προσωπικότητες-παίκτες αισθάνονται ότι μπορούν να επιβάλουν τις εξελίξεις στην χώρα μας. Μαθημένοι στην δουλοπρέπεια του Γ. Παπανδρέου, συνεχίζουν τις παρεμβάσεις στη χώρα μας χάνοντας κάθε αμετροέπεια και προκαλώντας τον ελληνικό λαό.
Από την προηγούμενη εβδομάδα δεν έφτανε απλά ο συνεργάσιμος Παπανδρέου. Χρειαζόταν και ο Σαμαράς. Μας απείλησαν με την συμφωνηθείσα 6η δόση. Μας απείλησαν με έξοδο από το ευρώ, δίχως η Ε.Ε. να προβλέπει επίσημη διαδικασία αποχώρησης. Έτσι, ο κ. Σαμαράς την έφερε γυριστή στους ψηφοφόρους της ΝΔ, αλλά και τους αγανακτισμένους πολίτες (ακόμη και τους βουλευτές της ΝΔ;) που ήθελαν να πιστέψουν τον αντι-μνημονιακό λόγο του. Τέλος, μας ζήτησαν να θέσουμε επί χάρτου την δουλοφροσύνη μας , με 5 υπογραφές (ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – πρωθυπουργός - υπ.οικ.- ΤτΕ).
Ενώ ο ελληνικός λαός περίμενε τον νέο πρωθυπουργό, τον οποίο πιθανώς δεν θα είχε ξαναδεί ποτέ, ούτε στην τηλεόραση, οι ωμές παρεμβάσεις της Ευρώπης ξεχάστηκαν υπέρ του δράματος που έστησε ο Παπανδρέου και οι ψηφοθηρικές αντιδράσεις της ΝΔ, η οποία προσπαθεί να μην συμμετάσχει στην μεταβατική κυβέρνηση. Ουδείς από τους τηλε-μαϊντανούς ή τους σωτήρες της πατρίδας, έχει ανταποκριθεί στις κρίσιμες αυτές στιγμές όπου η Ευρώπη και η ευρωζώνη καταλύουν κάθε στεγανό νομιμότητας ώστε να εκβιάσουν, να τρομοκρατήσουν το λαό και να εκπορθήσουν (σε συνεννόηση με τους φρουρούς) τα τείχη.
Ο κ. Σαμαράς θα πουν κάποιοι, δήλωσε πως «υπάρχει εθνική αξιοπρέπεια. Έχω από καιρού και επανειλημμένα εξηγήσει γιατί, προκειμένου να προστατευτούν η ελληνική οικονομία και το ευρώ, έχει γίνει αναπόφευκτη η εφαρμογή των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου. Τις δηλώσεις αυτές δεν επιτρέπω σε κανέναν να τις θέτει σε αμφιβολία». Ωστόσο, μετά την στροφή 180 μοιρών και την πλήρη αποδοχή των μνημονίων, οι ευρωπαίοι γνωρίζουν με ποιον έχουν να κάνουν. Έτσι, ήταν και πάλι ο Όλι Ρεν που του απάντησε, επαναλαμβάνοντας το αίτημα της ΕΕ.
Η Ευρώπη ως τιμωρός
Αυτό που στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε «ευρωπαϊκές πιέσεις», είναι κατ’ ουσίαν μια απαράδεκτη, αυθαίρετη, επαίσχυντη και αντιδημοκρατική στάση. Η παρούσα Ε.Ε. επιδεικνύει το αυταρχικό της πρόσωπο, το οποίο έχει μπολιαστεί μέσα από συνθήκες, θεσμούς και δομές. Εντός αυτό του τοπίου βρισκόμαστε ουσιαστικά άνευ επιλογών, ενώ το ελληνικό πολιτικό σύστημα κωφεύει και αναζητά την εκταμίευση της δόσης και την ψήφιση της σύμβασης, συνοδευόμενη προφανώς από ένα νέο μνημόνιο.
Με τα νέα μέτρα προ των πυλών για να υπογραφθεί η ολοκληρωτική καταδίκη της χώρας, η πολιτική σκηνή της Ελλάδας εξακολουθεί να μην θέτει τα πραγματικά προβλήματα επί τάπητος. Όπως έγραφε το χθεσινό εντιτόριαλ της βρετανικής Γκάρντιαν το ευρωπαϊκό σχέδιο είχε ως σκοπό να ευνοήσει τους ευρωπαίους, όχι να επιπλήττει, να τους πειθαρχεί ή ακόμη και να τους τιμωρεί. Μέσα στην Ευρώπη της τιμωρίας, τι προοπτική μπορεί να έχει η Ελλάδα που το 2020 θα έχει χρέος 120% και έναν λαό εξουθενωμένο;
Ποιο είναι όμως το χαρακτηριστικό της Ευρώπης της τιμωρίας; Μα, κανένα άλλο από το ευρώ, όπως συμφωνούν ολοένα και περισσότεροι ακαδημαϊκοί και οικονομολόγοι, για να αφήσουν αδιάφορους τους κυρίους των δυο μεγάλων κομμάτων που συμπράττουν στην πλέον αποφασιστική χρονική στιγμή. «Η Ευρώπη», μας λέει ο οικονομολόγος καθηγητής του Χάρβαρντ Ντάνι Ρόντνικ, «χρειάζεται είτε περισσότερη πολιτική ένωση εάν θέλει να μείνει μια ενιαία αγορά, είτε λιγότερη οικονομική ένωση εάν είναι ανήμπορη να επιτύχει την πολιτική ολοκλήρωση». Το ευρώ θα καταλήξει από σύμβολο της αφθονίας, σε σύμβολο της φτωχοποίησης.
Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται η νέα μελέτη του δικτύου Έρευνα για το Χρήμα και τον Χρηματοπιστωτικό Τομέα (Research on Money and Finance, RMF). Το RMF είναι μια ομάδα οικονομολόγων της Σχολής Ανατολικών και Αφρικανικών Μελετών (SOAS) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, η οποία συντονίζεται από τον καθηγητή Κώστα Λαπαβίτσα και στην προαναφερθείσα έκθεση, όνοματι «Ένας δρόμος έξω από την κρίση της ευρωζώνης» (προς το παρόν κυκλοφορεί μονάχα στα αγγλικά), αναλύει την δομή του ευρώ ως ένα μοχλό ηγεμονίας της Ευρώπης του πυρήνα, και κυρίως της πλεονασματικής Γερμανίας, απέναντι στην ευρω-περιφέρεια. Η ανάλυση του RMF επί της λιτότητας είναι ευρέως αποδεκτή. Η λιτότητα, όπως συμφωνούν παμψηφεί οι οικονομολόγοι πλέον, εντείνει την κρίση, καταστρέφει την ανάπτυξη, εκτοξεύει την ανεργία και δημιουργεί μεγαλύτερο χρέος.
Μπορεί η έξοδος να είναι μια λύση; Σίγουρα όχι αν συνοδεύεται από το υπάρχον καθεστώτος υποτέλειας που περιγράψαμε. Τότε η έξοδος θα είναι όντως καταστροφική. Είναι σαφές πως η προοπτική για τη χώρα, μέσα από την αναδιάρθρωση του κράτους και την σκληρή δουλειά δεν μπορεί να συνοδευτεί από την Ευρώπη τιμωρό και τις μνημονιακές δυνάμεις.
