">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Η χθεσινή ημέρα ήταν εμβληματική τόσο για την Γερμανία όσο και για την Ισπανία. Και οι δυο χώρες έκαναν το δικό τους ρεκόρ όσον αφορά την ανεργία. Από τη μια πλευρά το Βερολίνο μπορεί να πανηγυρίζει διότι το ποσοστό ανεργίας στη χώρα έπεσε στο 6,8%, το χαμηλότερο ποσοστό από την επανένωση, όπως υποστηρίζει το πρακτορείο Ρόιτερ. Από την άλλη πλευρά στην Μαδρίτη σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Εδώ και πέντε μήνες ο αριθμός των ανέργων αυξάνεται, καθώς η οικονομία της χώρας γίνεται ολοένα και πιο αδύναμη από τα μέτρα λιτότητας που επιβάλει το Βερολίνο.
Ας κοιτάξουμε πρώτα την περίπτωση της Ισπανίας. Εκεί ο αριθμός των ανέργων για το Δεκέμβριο άγγιξε τα 4,42 εκατομμύρια, αριθμός ρεκόρ για πέμπτο συναπτό μήνα, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε χθες στη δημοσιότητα η νέα συντηρητική κυβέρνηση της χώρας. Συγκεκριμένα, ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε κατά 1.897 σε σύγκριση με τον Νοέμβριο, όπως δήλωσε εκπρόσωπος του υπουργείου Απασχόλησης. Μάλιστα, η εθνική στατιστική υπηρεσία INE, η οποία χρησιμοποιεί διαφορετική μέθοδο μέτρησης, τοποθετεί τον αριθμό αυτόν σε σχεδόν πέντε εκατομμύρια. Το μόνο βέβαιο είναι πως πρόκειται για τον υψηλότερο αριθμό ανέργων από το 1996, όποτε και άρχισαν να συγκεντρώνονται τα στοιχεία ανέργων.
Παρότι το υπουργείο δεν δίνει στοιχεία για την ανεργία σε ποσοστό επί τοις εκατό ο πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντά του τον Δεκέμβριο, τοποθετεί το ποσοστό της ανεργίας σε 23%, δύο φορές και πλέον υψηλότερο από τον μέσο όρο της ΕΕ. Η υπουργός Απασχόλησης Ενγκράθια Χιντάλγκο δήλωσε πως τα νέα στοιχεία για την ανεργία επιβεβαιώνουν «την επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης κατά το δεύτερο τρίμηνο», τονίζοντας πως οι μεταρρυθμίσεις που πραγματοποίησε στην αγορά εργασίας η προηγούμενη σοσιαλιστική κυβέρνηση δεν ήταν αποδοτικές.
Είναι η δεύτερη κατραπακιά για την Ισπανία μέσα σε τέσσερις μέρες. Την περασμένη Παρασκευή ανακοινώθηκε πως το έλλειμμα θα ξεπεράσει τον αρχικό στόχο του 6% του ΑΕΠ και μπορεί να φτάσει μέχρι και το 8%.
Εδώ να υπενθυμίσουμε πως η μεταρρύθμιση κλειδί της Σοσιαλιστικής κυβέρνησης ήταν ο χρυσός κανόνας του προϋπολογισμού, με τον ισοσκελισμό των ελλειμμάτων. Το εν λόγω νομοσχέδιο ψήφισαν και οι συντηρητικοί, δηλαδή το κόμμα της Εν. Χιντάλγκο. Η ανταμοιβή τους ήταν οι εκλογές και η καρέκλα. Η κυβέρνηση Ραχόι δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που διδάσκουν τη λιτότητα. Συγκεκριμένα, έχει δεσμευτεί ότι θα προωθήσει ένα «πολύ επιθετικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων», το οποίο περιλαμβάνει μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας, καθώς και φορολογικές αυξήσεις και περικοπές των δαπανών συνολικού ύψους 15 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Στο Βερολίνο από την άλλη πλευρά, ο αριθμός των ανθρώπων που δεν έχουν δουλειά έπεσε κατά 22.000 το Δεκέμβριο σε 2,88 εκατομμύρια. Η ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης έχει ποσοστό ανεργίας μόλις 6,8%. Ο υπουργός Οικονομικών, Φίλιπ Ρέσλερ, γεμάτος περηφάνια δήλωσε πως το 2011 ήταν το πιο «επιτυχημένο έτος για τους Γερμανούς εργαζομένους από την επανένωση της χώρας». Συνέχισε λέγοντας πως η «ζήτηση για εργασία παραμένει υψηλή παρά την τρέχουσα οικονομική κατάσταση στην Ευρώπη. Συνολικά, η ανάκαμψη της απασχόλησης θα πρέπει να συνεχιστεί, αν και με βραδύτερο ρυθμό. Η αγορά εργασίας παραμένει ένας από τους βασικούς πυλώνες της οικονομίας μας», κατέληξε.
Το ρεκόρ εργασίας, ο Σρέντερ και η «Ατζέντα 2010»
Ήταν στις 19 του περασμένου μήνα, όταν οι δυο ηγέτες των κομμάτων της γαλλικής και της γερμανικής αριστεράς έλεγαν σε διακήρυξή τους πως «οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, εν ονόματι της κρίσης, που αυτές προκάλεσαν, θέλουν να συνεχίσουν και να εντείνουν τις πολιτικές λιτότητας. Κάτω από την πίεση της Άνγκελα Μέρκελ και του Νικολά Σαρκοζί, αποφάσισαν να γράψουν μια νέα συνθήκη με την οποία θα αφαιρέσουν από τους λαούς της Ευρώπης το δικαίωμα να αποφασίζει ελεύθερα για τη δημοσιονομική του πολιτική, επιβάλλοντας παντού την πιο αυστηρή λιτότητα». Σε άλλο σημείο, ο Ζαν Λικ Μελανσό, υποψήφιος του Μετώπου της Αριστεράς στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας και ο Όσκαρ Λαφοντέν, από τα ιδρυτικά στελέχη του Κόμματος της Αριστεράς της Γερμανίας (die Linke), επισημαίνουν πως «Ο Σαρκοζί και η Μέρκελ θέλουν να γενικευθεί παντού σ’ όλη την Ευρώπη η καταστροφική Ατζέντα 2010, με την οποία τόσο βάναυσα υποβαθμίστηκε η θέση των γερμανών εργαζομένων».
Το 2003 ο Σοσιαλιστής Καγκελάριος Γκέρχαρτ Σρέντερ εισήγαγε το μεγαλύτερο πρόγραμμα μεταρρύθμισης που έλαβε χώρα στην ιστορία της Γερμανίας μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η περιβόητη πλέον «Ατζέντα 2010» σχεδιάστηκε για να ανασύρει το έθνος από μια παρατεταμένη περίοδο οικονομικής στασιμότητας μέσω τεράστιων περικοπών στον κοινωνικό τομέα. «Στόχος τους (Μέρκελ και Σαρκοζί) είναι να εντείνουν τον ανταγωνισμό μεταξύ των εργαζομένων της Ευρώπης για να ισοπεδώσουν και να αφαιρέσουν τα δικαιώματά τους», λένε στη διακήρυξή τους ο κ. κ. Μελανσό και Λαφοντέν φωτογραφίζοντας την «Ατζέντα 2010». Μάλιστα, η ίδια η Άνγκελα Μέρκελ, αντίπαλος του Σρέντερ το 2003, έχει αποδώσει τα εύσημα στον τότε καγκελάριο για το «κουράγιο και την αποφασιστικότητά του» στην ευθυγράμμιση του κοινωνικού κράτους με ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν πως το εξαγωγικό θαύμα της Γερμανίας βασίστηκε και στους παγωμένους μισθούς εδώ και μια δεκαετία. Στους μισθούς των 400 ευρώ. Στον εκβιασμό των ανέργων να δεχτούν οποιαδήποτε δουλειά σε οποιαδήποτε ηλικία ασχέτως ειδικότητας. Στην μελλοντική κατάργηση των συντάξεων.
