">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Νόμος είναι η αρχική στρέβλωση. Πάρτε μια ανάσα και στεφτείτε το. Αν μέχρι τώρα δεν κουνάτε καταφατικά το κεφάλι, τότε σίγουρα δεν θα σας συγκλονίσει κιόλας η ακόλουθη μαρτυρία. Είμαι στο ταξί, το φανάρι είναι πράσινο για να στρίψουμε δεξιά, το φανάρι είναι πράσινο και για τους πεζούς που περνάνε τον δρόμο που εμείς μπαίνουμε και ο ταξιτζής αρχίζει να λέει «τι κράτος είναι αυτό; Μόνο στην κωλοελλάδα φίλε μου». Από μέσα μου σκέφτομαι «καλά ρε γαμώτο, κάθε μέρα, όλη μέρα στο δρόμο είσαι, ακόμη εντύπωση σου κάνουν κάτι τέτοια;», αλλά απ’ έξω μου τα κλίσε ρέουν άφθονα. Το τι «η παραφροσύνη έχει ελληνικό διαβατήριο» έπεσε, δεν λέγεται.
Κάπως έτσι μάλλον ενέπνευσα τον ταξιτζή, που η αλήθεια είναι δεν ήθελε και πολύ. Ξεκινάει μια ιστορία που άκρη ακόμη δεν έβγαλα. Είναι, λέει, ένας τύπος που έχει, λέει, ένα σπίτι γωνιακό. Αυτός ο τύπος, λέει, δουλεύει 12-14 ώρες την ημέρα και μετά γυρνάει στο σπίτι του, λέει, ψάχνει για παρκινγκ και σκέφτεται από μέσα του «εγώ δεν παρκάρω ούτε 10 μέτρα μακριά, θα περιμένω μέχρι να παρκάρω στη γωνία και να περπατήσω 1 δευτερόλεπτο για να μπω στο σπίτι μου. Τι το πλήρωσα το μπουρδέλο; Για να περπατάω κιόλας;». Παρκάρει, λέει, στη γωνία τελικά και παρότι ήμουν βέβαιος πως αυτός που… πλήρωσε το μπουρδέλο ήταν ο συνομιλητής μου, μου κάνει την ανατροπή. Και έρχομαι εγώ (!) μετά που δουλεύω άλλες 8 ώρες και πρέπει να βγάλω μούρη γιατί δεν μπορώ να δω έτσι που έχει παρκάρει ο άλλος και μετά έρχεται ο τρίτος που πηγαίνει με κανονική ταχύτητα και μου δίνει μια και τρέχουμε στα δικαστήρια. Με μειδίαμα με ρώτα: και που καταλήγουμε τελικά; Πού, ρωτάω εγώ. Από κει και πέρα φίλε μου, νόμος είναι η αρχική στρέβλωση.
Τώρα αν ξεκινήσουμε να μετράμε πόσες αρχικές στρεβλώσεις έχει το να δουλεύει ο ένας 12-13 ώρες, ο άλλος 8 και να επιτρέπεται να παρκάρει κάποιος στη γωνία και να βγάλει κάποιος μούρη και τι σημαίνει κανονική ταχύτητα, άκρη δεν θα βγάλουμε. Οπότε, ας συνεχίσουμε με τον φίλο μας τον ταξιτζή που στην κυριολεξία αφιέρωνε. Κάτι του λέω, κάτι μου λέει, φτάνουμε στην δήλωσή του: Εγώ είμαι άπατρις. Του λέω και γω, με γεια σου και χαρά σου. Θα σου πω γιατί όμως, μου λέει και ξεκινά. Λοιπόν, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη υπάρχουν δυο απαράβατες αρχές για να μπορούμε να λέμε πως έχουμε δημοκρατία. Η πρώτη είναι πως οι πολίτες μπορούν να ασχολούνται με την εξουσία και να την ελέγχουνε. Η δεύτερη είναι πως δεν πρέπει να δημιουργηθεί μια άρχουσα τάξη, η οποία να έχει τόση δύναμη ώστε να ελέγχει το πολίτευμα. Άκου να δεις, συμπληρώνει. Μιλάμε για 2.500 χρόνια πριν τώρα. Τι λες εσύ, με ρωτάει, ισχύουν αυτά τα δυο; Δίνω την προφανή απάντηση για να με ρωτήσει εκ νέου. Οπότε αυτό τι μας κάνει; Η πρόκληση να πω μαλάκες ήταν τεράστια θα το ομολογήσω, όμως τελικά λέω: δούλους. ΣΚΛΑΒΟΥΣ, με διορθώνει! Και ένας σκλάβος, συμπληρώνει, δεν έχει πατρίδα.
Κάτι είδαμε στο δρόμο, κάτι ακούσαμε στο ράδιο, αρχίσαμε να μιλάμε για το πως ο ένας στρέφεται εναντίον του άλλου. Μα βέβαια, μου λέει, αν ο άνθρωπος δεν έχει παιδεία πώς μετά να του εξηγήσεις το απλούστατο διαίρε και βασίλευε; Πανεπιστήμια, ΙΕΚ, κολέγια και γω δεν ξέρω τι, συνεχίζει, τίποτα δεν κάνουν. Εξειδικευμένους εργάτες βγάζουν. Και κει που νόμιζα πως η συζήτηση επιστρέφει στα κλισέ, μετά από ένα ιδιαίτερα ανανεωτικό διάλλειμα, ο φίλος ταξιτζής μου λέει: Τριγυρνάω σ’ όλη την πόλη εδώ και χρόνια. Κάθε χρόνο, μου λέει, αρχίζω να καταλαβαίνω ακόμη παραπάνω πως στην πραγματικότητα δεν είμαστε άνθρωποι. Είμαστε ανθρωπόμορφοι… Πότε ήταν η τελευταία φορά που είχαμε το χρόνο να δούμε ένα ηλιοβασίλεμα; Να ακούσουμε ένα πουλί να τιτιβίζει; Μας στοίβαξαν στο γκρίζο και άφησαν τα ρυπογόνα, σαν τον διάολο αυτό (έδειξε ένα μηχανάκι που περνούσε αφήνοντας ένα και δυο μη σας πω σύννεφα καπνού), να κάνουν τα υπόλοιπα.
Κάποια στιγμή έφυγα. Βγαίνοντας απ’ το ταξί, όμως, το γκρίζο ήταν στο μυαλό μου. Η ασχήμια τριγύρω μας. Ασχήμια όχι εν σχέσει με τα εκάστοτε πρότυπα ομορφιάς. ΑΣΧΗΜΙΑ, εν σχέσει με αυτή την έρμη την φύση που μας ενδιαφέρει μόνο για να βρούμε το παραθυράκι και να κάνουμε ημιυπαίθριους, εξοχικά. Αν μάλιστα το πάμε σε αυτούς που έλεγε ο φίλος ο ταξιτζής και ο Αριστοτέλης, εκείνους τους πάνω από το πολίτευμα, τότε θα φτάσουμε στα υπερπολυτελή ξενοδοχεία και σε άλλα σπουδαία κτίσματα που συμβολίζουν την πολυπόθητη την διαζευγμένη από την πραγματικότητα λέξη φετίχ: ΑΝΑΠΤΥΞΗ. Γιατί τα πιο κλεμμένα, είτε πρόκειται για λεφτά είτε για όνειρα, είναι τα ΝΟΜΙΜΑ. Αυτά τα στραβά και ανάποδα που τα καταλαβαίνεις πρώτα μέσα σου.
Ασχήμια, λοιπόν. Παντού. Όσο για την στρέβλωση; Στρέβλωση ήταν το Δουβλίνο 2 που άνοιξε τον ασκό του μεταναστευτικού Αιόλου και σε συνδυασμό με την πάντοτε ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΤΙΚΗ πολιτική που ακολούθησαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, οδήγησε σε γιγάντωση του μεταναστευτικού ζητήματος με όλη την Ευρώπη να πετάει τους μετανάστες στην Ελλάδα. Οδήγησε τον λαό στο φόβο και στην αγκαλιά της Χρυσής Αυγής. Έλληνες και ξένοι, όλοι οι πολίτες της Ελλάδας δεν χρειάστηκαν την κρίση για να νιώσουν στο πετσί τους την κατάντια της ελληνικής πολιτικής σκηνής που τους παράτησε στο έλεος του Θεού. Στο έλεος του φόβου. Ακόμη χειρότερα, μάλιστα, χρησιμοποίησε αυτόν το φόβο τους.
Μέσα στο γκρίζο περπατούσα όταν μου ήρθε μια άλλη σκέψη. Πώς γίνεται να είσαι κάθε μέρα στο δρόμο, να είσαι κάθε μέρα στο γκρίζο, κάθε μέρα στην παραφροσύνη και την κατάντια και παρόλα αυτά να σου κάνει ακόμη εντύπωση;
