">
Ο Μαριάνο Ραχόι με τον πρώην πρόεδρο της Bankia Ροντρίγο Ράτο. Ο Ρ. Ράτο που έφυγε με σκυμμένο το κεφάλι πριν εθνικοποιηθεί η τράπεζα ήταν επικεφαλής του ΔΝΤ, προκάτοχος του Ντομινίκ Στρος Καν, από το 2004 μέχρι το 2007.
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Την ώρα που στην χώρα μας χλευάζονται όσοι μιλούν για εθνικοποιήσεις τραπεζών, στην Ισπανία η δεξιά (και όχι κάποια αριστερή ρεφορμιστική δύναμη που απειλεί τις καταθέσεις μας) συντηρητική κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι στοχεύοντας στην επίλυση της κρίσης των τραπεζών πήρε τον έλεγχο της Bankia SA, μια από τις μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας. Επειδή, ως γνωστόν, λεφτά για τις τράπεζες πάντα υπάρχουν η προβληματικότατη οικονομία της Ισπανίας -των ρεκόρ της ανεργίας- αποφάσισε να ικανοποιήσει το αίτημα της Bankia και να εθνικοποίησει μερικώς την τράπεζα, στο πλαίσιο διάσωσης του τραπεζικού συστήματος. Μα, αυτά δεν γίνονται ούτε στην Κίνα δεν έλεγε προχθές ο Σαμαράς προς τον Τσίπρα;
Προ δυο ημερών, λοιπόν, ο πρωθυπουργός της Ισπανίας Μαριάνο Ραχόι προανήγγειλε πρόγραμμα χρηματοδότησης των τραπεζών μέσω του δημόσιου ταμείου, καθώς το τραπεζικό σύστημα της χώρας συνεχίσει να συσσωρεύει προβληματικά δάνεια τα οποία έχουν πλέον ξεπεράσει τα 180 δισ. ευρώ. Πρώτος στόχος είναι η διάσωση της τέταρτης σε μέγεθος τράπεζας Bankia η οποία έχει βρεθεί στο χείλος της χρεοκοπίας. Συγκεκριμένα, το υφιστάμενο ισπανικό ταμείο τραπεζικής στήριξης FROB θα μετατρέψει σε μετοχές τις προηγούμενες κεφαλαιακές ενισχύσεις 4,46 δισ. ευρώ προς την BFA, μητρική της Bankia. H Μαδρίτη θα αποκτήσει έτσι «εμμέσως» μερίδιο 45% στο ίδρυμα, με το οποίο θα ελέγχει πλήρως την τράπεζα, ενώ δεσμεύτηκε πως θα παράσχει όσα κεφάλαια χρειαστεί η Bankia για την εξυγίανσή της!
Όπως ακριβώς έγινε και στην Ιρλανδία, δηλαδή, πρόκειται για μια εθνικοποίηση που ουσιαστικά σημαίνει πως το ισπανικό κράτος θα επωμιστεί την υποχρέωση να ξεχρεώσει την ιδιωτική εταιρία Bankia και αυτό επ’ ουδενί δεν θα σχετίζεται με μια κοινωνική πολιτική από την πλευρά της τράπεζας με χορήγηση δανείων σε ευνοϊκά επιτόκια ή κάτι ανάλογο. Να μην ξεχνάμε πως το πακέτο διάσωσης της Ιρλανδίας πήγε στις τράπεζες, όπως τις Συνασπισμένες Ιρλανδικές Τράπεζες (Allied Irish Banks) που εθνικοποιηθήκαν. Ένα αντίθετο παράδειγμα είναι η εθνικοποίηση τραπεζών στην Ισλανδία, όπου όμως το χρέος των ιδιωτικών επιχειρήσεων δεν το επωμίστηκε ο ισλανδικός λαός. Δυο φορές σε δημοψηφίσματα αρνήθηκε ο λαός να αναλάβει τα χρέη που έκαναν οι τράπεζες και οι κακοί διαχειριστές των προς την Μ. Βρετανία και την Ολλανδία. Παράλληλα, μόλις χθες το μέλος της διοίκησης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ο Γερμανός Γιοργκ Άσμουσεν ασκούσε πίεση προς την Ισπανία ώστε να λάβει μέτρα περαιτέρω ενίσχυσης του τραπεζικού της συστήματος, μέσω συνέντευξής του στην εφημερίδα Handelsblatt.
Όπως αναφέρει το Μπλούμπεργκ, με την εξαγορά αυτή ο ισπανός πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι θέλει να δείξει την προσήλωση της κυβέρνησής του στην προσπάθεια διάσωσης του τραπεζικού τομέα της χώρας του, που βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης έπειτα από το σκάσιμο της φούσκας των ακινήτων. Η απόφαση για τη διάσωση της Bankia ανακοινώθηκε δύο ημέρες μετά την ανακοίνωση του προέδρου της τράπεζας Ροντρίγο Ράτο ότι θα αποχωρήσει. Ο Ράτο ήταν πρώην υπουργός Οικονομικών και επικεφαλής του ΔΝΤ από το 2004 έως το 2007, που παρέδωσε στον Ντομινίκ Στρος-Καν. Όλα αυτά, ενώ η Ισπανία βρίσκεται στο στόχαστρο των αγορών, που ανεβάζουν όλο και υψηλότερα το κόστος δανεισμού της πιέζοντάς την να καταφύγει κι αυτή στη βοήθεια των Ευρωπαίων εταίρων της και του ΔΝΤ.
