">
Η παρέμβαση του Σπίγκελ δεν ήταν ούτε πρωτοφανής, ούτε ρηξικέλευθη, ούτε… ιστορική. Σήμερα άλλωστε είναι ήδη προχθεσινά νέα που ουδόλως απασχολούν πολιτικούς ένθεν κακείθεν. Ωστόσο, υπάρχει κάτι που οφείλει να απασχολήσει τον ελληνικό λαό. Η γερμανική Σπίγκελ που θα έπρεπε εξ ορισμού να υπερασπίζεται την γερμανική πολιτική και τα γερμανικά συμφέροντα προτείνει κάτι που ΚΑΝΕΝΑ μεγάλο ελληνικό κανάλι και ΚΑΜΙΑ μεγάλη ελληνική εφημερίδα δεν είχε την τόλμη να υποστηρίξει. Η Σπίγκελ προχωράει πολύ παραπάνω απ’ το να χαϊδέψει τα αυτιά μας μιλώντας για την επικυριαρχία της Γερμανίας και την στρέβλωση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης που οδηγεί στην εθνική ταπείνωση της χώρας μας.
Στην Ελλάδα ακόμη συζητάμε την «απώλεια της δημοσιονομικής κυριαρχίας». Ακούμε μάλιστα πύρινους λόγους πως την «φτώχια θα την δεχτούμε αλλά όχι την εθνική ταπείνωση». Παρότι πρόκειται για ένα ζήτημα υπαρκτό αναρωτιόμαστε γιατί δεν πρέπει να μας απασχολεί η εξαθλίωση των Ελλήνων, την ώρα που οι ανώνυμοι άστεγοι της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης πεθαίνουν από το κρύο. Η Σπίγκελ εντίμως καταπιάνεται και με την εθνική ταπείνωση ΚΑΙ την εξαθλίωση. Αναρωτιέται τι είδους πακέτο διάσωσης οδηγεί σε βαθύτερη ύφεση, εκτόξευση της ανεργίας, διόγκωση του χρέους και απομόνωση της χώρας και του τραπεζικού της συστήματος από τις αγορές «χωρίς να δίνει την παραμικρή ένδειξη πως κάτι μπορεί να βελτιωθεί».
Επί του πρακτέου ζητά την «λύση της χρεοκοπίας, δηλαδή ενός γενικού “κουρέματος” στο οποίο θα συμμετέχουν και η ΕΚΤ και οι ευρωπαϊκές χώρες». Η στάση πληρωμών που ουδέποτε έχει εισέλθει στον ελληνικό δημόσιο διάλογο για οτιδήποτε άλλο παρά τον εκφοβισμό του λαού, με συνοδεία αποκαλυπτικές εικόνες και εκφοβιστική μουσική κακού θρίλερ, είναι επιλογή σύμφωνα με την γερμανική εφημερίδα. Για την πραγματικότητα των μέσων στο εσωτερικό της χώρας αντιθέτως, είναι ανευθυνότητα και όνειδος για τον κάθε Έλληνα ξεχωριστά.
Στην πολιτική σκηνή τα πράγματα δεν είναι και πολύ διαφορετικά. Προφανώς για τα τρία κυβερνώντα κόμματα κάτι τέτοιο δεν αποτελεί επιλογή, διότι πρώτον αντιβαίνει στην πολιτική τους και δεύτερον κάτι τέτοιο θα σήμανε τον πολιτικό θάνατο ακόμη και των βαριών ονομάτων τους. Από την άλλη πλευρά, ο Φ. Κουβέλης που πρέπει να θυμόμαστε πως πίεσε για να έρθει στην εξουσία ο τεχνοκράτης πρωθυπουργός Λ. Παπαδήμος, είναι ευρωπαϊστής ακόμη και αν η Ευρώπη του Χέλμουτ Κολ είναι ξεπερασμένη για την Γερμανία της Α. Μέρκελ. Ο Α. Τσίπρας με παλινωδίες έχει συνεισφέρει στην συζήτηση περί άλλων επιλογών, ελαφρώνοντας την θέση του μιλώντας για διαπραγμάτευση. Εκών άκων μένει μονάχα το ΚΚΕ που δεν μπορεί να εμπνεύσει τον ελληνικό λαό που ακόμη και σήμερα προτιμά το ευρώ.
Είναι σαφές πως η πρόταση-παρέμβαση της Σπίγκελ δεν εκφράζεται στην Ελλάδα. Τουλάχιστον, όχι από την πολιτική σκηνή ή τα εγχώρια μεγάλα ΜΜΕ.
Ενόσω οι εταίροι μας οδηγούν στoν όλεθρο, με το κάθε μνημόνιο να μας σπρώχνει όλο και πιο βιαίως στον Καιάδα, πρέπει να αντιληφθούμε πως η εξαθλίωση, που τόσο αποδεκτή είναι στα έδρανα της βουλής, θα είναι μόνιμη. Δεν θα υπάρξει γη της επαγγελίας μέσα από τις οδύνες του οικονομικού πολέμου που έχει εξαπολύσει το Βερολίνο.
Η μοναδική άλλη επιλογή της Ελλάδας είναι να βάλει τη δική της βόμβα στην Ευρωζώνη, στο κοινό νόμισμα που είναι ο μοχλός επικυριαρχίας της Γερμανίας όχι μόνο στην χώρα μας, αλλά και στην Πορτογαλία, στην Ιταλία, στην Ισπανία. Ενόσω εξαπλώνεται η ισχύς της Γερμανίας, τόσο οι ΗΠΑ όσο η Αγγλία έχουν αποδείξει, με την άρνηση του Ν. Κάμερον αλλά και με τις κινήσεις των αμερικάνικων οίκων αξιολόγησης, πως βαθμηδόν στρέφονται εναντίον της. Παράλληλα, τα αντιγερμανικά αισθήματα που εξαπλώνονται στην νότια Ευρώπη θα οδηγήσουν και άλλες χώρες στην ίδια κίνηση. Βεβαίως, πλην της Αγγλίας και των ΗΠΑ υπάρχουν και άλλες γεωπολιτικές συμμαχίες για την Ελλάδα.
Η μη υπογραφή του ειδικού λογαριασμού, του νέου μνημονίου, της υποταγής στους όρους της Γερμανίας μπορεί να προκαλέσει το πρώτο σοκ. Βεβαίως, έχει αποδειχτεί πως δεν υπάρχει η πολιτική ηγεσία που θα έκανε κάτι τέτοιο, αλλά είναι ο μόνος δρόμος που έχει μείνει στον ελληνικό λαό.
