">
Προγνωστικά για τις βασικές κατηγορίες της αποψινής τελετής απονομής
Η ώρα έφτασε! Η 84η απονομή των βραβείων Όσκαρ θα πραγματοποιηθεί απόψε στο Λος Άντζελες (ξημερώματα Καθαράς Δευτέρας ώρα Ελλάδας). Και τα βλέμματα εκατομμυρίων τηλεθεατών θα είναι στραμμένα στους δέκτες της μικρής οθόνης. Στη χώρα μας η τελετή θα προβληθεί από συνδρομητικό κανάλι.
Όσο για τις ταινίες, θα δούμε εάν το Artist θα υπερνικήσει το Hugo, εάν ο Τζορτζ Κλούνεϊ και η Μέριλ Στριπ θα φύγουν αγκαλιά με το Χρυσό Αγαλματάκι ή θα φανούν πιο τυχεροί ο Ζαν Ντιζαρντέν και η Γκλεν Γκλοουζ.
Και όσοι έχουν αρκετή υπομονή και παραμείνουν στους δέκτες τους μέχρι και την τελευταία απονομή θα μάθουν ποια ταινία θα είναι η καλύτερη και ποιος από τους σκηνοθέτες έκλεψε τις εντυπώσεις.
Ο Γιώργος Παπαδημητρίου και ο Σωτήρης Μπαμπατζιμόπουλος μας έδωσαν τα δικά τους προγνωστικά για τις βασικές κατηγορίες.
Όσκαρ ανδρικών και γυναικείων ρόλων
Γράφει ο Γιώργος Παπαδημητρίου
Οι κανόνες αβρότητας και ιπποσύνης επιβάλλουν να ασχοληθούμε πρώτα με τις κυρίες και όπως θα έχετε ως τώρα διαπιστώσει, οι κινηματογραφικοί συντάκτες αυτής της εφημερίδας είναι Κύριοι, με το «Κ» κεφαλαίο, βεβαίως βεβαίως. Εκκίνηση λοιπόν με τις υποψήφιες κυρίες για το Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου. Τα γερά χαρτιά σε αυτή την κατηγορία ακούν στα ονόματα Μέριλ Στριπ και Γκλεν Κλόουζ. Η πρώτη για την ερμηνεία της ως Μάργκαρετ Θάτσερ στην ταινία «Σιδηρά Κυρία» της Φιλίντα Λόις, ενώ η δεύτερη ως άντρας in disguise στο «Albert Nobbs» του Ροδρίγκο (και όχι Πάμπλο) Γκαρσία. Η Μισέλ Γουίλιαμς, αποστασιοποιείται ολίγον τι από την ιδιότητα της ως indie icon και προβάλλει ως αουτσάιντερ υποδυόμενη την Μέριλιν Μονρόε. Η καθιερωμένη politically correct υποψηφιότητα ενσαρκώνεται στο πρόσωπο της Βαϊόλα Ντέιβις στην politically correct ευαισθητούλικη και τάχα μου πολιτική ταινία «Οι υπηρέτριες» του Τέιτ Τέιλορ. Η γεμάτη σκουλαρίκια και τατουάζ Ρούνεϊ Μάρα από «Το κορίτσι με το τατουάζ» του Ντέιβιντ Φίντσερ μάλλον συμπληρώνει την πεντάδα για τη χαρά της συμμετοχής.
Προχωρούμε δίχως την παραμικρή χρονοτριβή στον Β’ Γυναικείο Ρόλο και τις κυρίες που εποφθαλμιούν το εν λόγω αγαλματάκι. Θα ξεκινήσουμε σχεδόν υποχρεωτικά με τις δύο συμπρωταγωνίστριες - συνδιεκδικήτριες, δηλαδή τις Οκτάβια Σπένσερ και Τζέσικα Τσαστέιν, από το προαναφερθέν «Οι υπηρέτριες» του Τέιτ Τέιλορ. Με βάση το περσινό παράδειγμα του «The Fighter», μία από τις δύο θα ανέβει στη σκηνή για να παραλάβει το βραβείο. Η αξιολάτρευτη και σφόδρα ερωτεύσιμη Μπερενίς Μπεζό από το φαβορί σε όλες τις κατηγορίες «The Artist» αποτελεί σίγουρα το αντίπαλο δέος. Η Τζανέτ Μακτίρ από το «Alberd Nobbs» δεν έχει καμία τύχη. Αν είναι να βραβευτεί μία γυναίκα από αυτή την ταινία, θα είναι η Γκλεν Κλόουζ, άσχετα αν υποδύεται τον άντρα. Η Μελίσα Μακάρθι προσπαθεί ανεπιτυχώς, όπως και το υπόλοιπο καστ της ταινίας «Οι Φιλενάδες» να μας πείσει πως και οι γυναίκες μπορούν να ξεφαντώσουν. Αν πάρει και Όσκαρ για αυτό τον λόγο, εγώ δεν περιγράφω άλλο.
Ας πάρουν όμως σειρά και οι κύριοι. Ακλόνητο φαβορί για το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου ο Γάλλος Ζαν Ντιζαρντέν για την, όντως αξιομνημόνευτη, ερμηνεία του ως ξεπεσμένος σταρ του βωβού κινηματογράφου στο… βωβό «The Artist». Άξιος διεκδικητής και ο κύριος «Nespresso…what else?», κατά κόσμον Τζορτζ Κλούνι, ο οποίος αποδεικνύει πως πέρα από γοητευτικούς κροτάφους, διαθέτει και υποκριτική γκάμα στην ταινία του Αλεξάντερ Πέιν, «Οι απόγονοι». Αν επαφιόταν σε μας η επιλογή, θα το δίναμε το αγαλματάκι δίχως δεύτερη σκέψη στον as cool as it gets, Γκάρι Όλντμαν για την ερμηνεία του στο «Κι ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι» του Τόμας Άλφρεντσον. Ο σύζυγος της Αντζελίνα Τζολί δύσκολα θα φύγει με το βαρύτιμο τρόπαιο από το Kodak Theatre για την ερμηνεία του στο «Moneyball» του Μπένετ Μίλερ, ενώ και μόνο η παρουσία του Μεξικανού Ντέμιεν Μπισίρ στην πεντάδα ισοδυναμεί με έκπληξη ολκής. Όσον αφορά τον Β’ Ανδρικό Ρόλο μάλλον προμηνύεται τιτανομαχία τρίτης ηλικίας, όπου ο πιο σοφός θα κόψει πρώτος το νήμα. Ο Σουηδός Μαξ φον Σίντοφ («Εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά» του Στίβεν Ντάλντρι κονταροχτυπιέται λοιπόν με τον Καναδό Κρίστοφερ Πλάμερ («Οι πρωτάρηδες» του Μάικ Μιλς) και όποιος αντέξει. Από κάποιο εξωτερικό κουλουάρ δεν αποκλείεται να ξεπεταχτεί και ο Τζόνα Χιλ του «Moneyball», καθώς υποδύεται έναν αρκούντως «οσκαρικό» ήρωα. Ο Κένεθ Μπράνα («Επτά ημέρες με τη Μέριλιν») είναι μάλλον λίγο πιο «ακαδημαϊκός» απ’ όσο θέλει η Ακαδημία, ενώ θα κλείσουμε με την καψερή μας επιθυμία. Ποιος δεν θα ήθελε να ακούσει τη βραχνή και μπάσα φωνή του Νικ Νόλτε να απαγγέλει έναν στιβαρό ευχαριστήριο λόγο. Ποιος θα ήταν εξάλλου πιο ταιριαστός στο να υποδυθεί στο «Warrior» του Γκάβιν Ο’ Κονορ ένα μέθυσο πρώην μποξέρ που πασχίζει να κερδίσει ελάχιστα από τα πάμπολλα που έχει χάσει…
Όσκαρ καλύτερη ταινίας, σκηνοθεσίας, πρωτότυπου και διασκευασμένου σεναρίου
Γράφει ο Σωτήρης Μπαμπατζιμόπουλος
Όταν πριν δυο χρόνια τα μέλη της Ακαδημίας (βαρύγδουπος τίτλος, δεν νομίζετε; Κάτι σαν τη ρωμαϊκή σύγκλητο) αποφάσισαν να αυξήσουν τον αριθμό των υποψήφιων παραγωγών για το Όσκαρ καλύτερης ταινίας από πέντε σε δέκα, το σκεπτικό ήταν πως έτσι δεν θα έμενε παραπονεμένη καμία από τις αξιόλογες ταινίες. Βέβαια, επειδή τα μέλη έχουν τους δικούς τους αισθητικούς κανόνες ή συμφέροντα ή απλώς είναι καλλιτεχνικά λοβοτομημένα, κατάφεραν ακόμα κι έτσι να αφήσουν εκτός μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς (αν όχι την καλύτερη). Ο λόγος για την ταινία «Drive» του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν η οποία δεν εμφανίζεται σε καμία από τις επονομαζόμενες «μεγάλες» κατηγορίες κι εκθέτει για ακόμα μια φορά τη στενομυαλιά των μελών. Για να μην μιλήσω και για το αριστουργηματικό κι αθλίως παραγκωνισμένο «Κι ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι» του Τόμας Άλφρεντσον…
Στον αντίποδα η ταινία που φαντάζει φαβορί για το σημαντικότερο βραβείο είναι το «The artist» του Μισέλ Χαζαναβίσιους, φόρος τιμής στον βωβό αμερικάνικο κινηματογράφο και την κινηματογραφική μυθολογία που έθρεψε γενιές. Η ασπρόμαυρη αναπαράσταση ενός χαμένου και φυσικά εξιδανικευμένου κόσμου κέρδισε κοινό και κριτικούς, σάρωσε τα βραβεία όπου συμμετείχε κι απέσπασε εκτός των άλλων τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας αλλά και το βραβείο της αντίστοιχης βρετανικής ακαδημίας. Η αλήθεια είναι πως η ταινία παίζει σε αυτήν την κατηγορία μάλλον χωρίς αντίπαλο, αλλά υπάρχουν μερικά αουτσάιντερ που για διάφορους λόγους ίσως κάνουν την έκπληξη. Όπως για παράδειγμα ο φιλοσοφικός αχταρμάς «Το δέντρο της ζωής» του Τέρενς Μάλικ ο οποίος αγνοήθηκε παντελώς όταν πριν από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες σκηνοθέτησε δυο από τις καλύτερες ταινίες της σύγχρονης κινηματογραφικής ιστορίας, τις «Badlands» και «Μέρες ευτυχίας».
Καθώς όμως είναι γνωστή και η ευαισθησία των αμερικανών για ταινίες επικού αθλητικού περιεχομένου, ειδικά όταν αυτό το άθλημα παίζεται κατά κύριο λόγο στις Η.Π.Α. όπως για παράδειγμα το μπέιζμπολ, τότε η συμπαθής ταινία «Moneyball» του Μπένετ Μίλερ ίσως κάνει την έκπληξη. Οι υπόλοιπες ταινίες που συμπληρώνουν τη δεκάδα είναι οι: «Υπηρέτριες» του Τέιτ Τέιλορ (καλό είναι να υπάρχει μια ταινία που θίγει το ευαίσθητο θέμα του ρατσισμού…), «Οι απόγονοι» του Αλεξάντερ Πέιν (δύσκολο), «Εξαιρετικά δυνατά κι απίστευτα κοντά» του Στίβεν Ντάλντρι (εξαιρετικά δύσκολο κι απίστευτα μακριά), «Hugo» του Μάρτιν Σκορσέζε (αποκλείεται), «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» του Γούντι Άλεν (καμιά ταινία του Γούντι δεν θα κερδίσει ποτέ το μεγάλο βραβείο) και «Το άλογο του πολέμου» του Στίβεν Σπίλμπεργκ (μάλλον χαριστικά ελέω Στίβεν)…
Απ’ όλους τους παραπάνω οι πέντε σκηνοθέτες που θα κονταροχτυπηθούν για το Όσκαρ σκηνοθεσίας είναι οι: Μισέλ Χαζαναβίσιους, Αλεξάντερ Πέιν, Μάρτιν Σκορσέζε, Γούντι Άλεν και Τέρενς Μάλικ. Ο Αλεξάντερ Πέιν είναι ο αδύναμος της παρέας, ο Σκορσέζε το πήρε μια φορά («Ο πληροφοριοδότης») δεν το πήρε για άλλες κι άλλες (βλέπε «Ταξιτζή», «Μετά τα μεσάνυχτα», «Οργισμένο είδωλο», «Τα καλά παιδιά»), οπότε σιγά μην το πάρει τώρα. Έτσι μένουν τρεις. Αν το πάρει ο Μάλικ, θα είναι γιατί του το χρωστάνε από τα παλιά, ο Άλεν είθισται να παραγκωνίζεται, οπότε φοβάμαι πως το Όσκαρ θα πάει στον Χαζαναβίσιους.
Όσο για τις δυο κατηγορίες σεναρίου, διασκευασμένου και πρωτότυπου, εκεί τα πράγματα είναι λίγο πιο ξεκάθαρα. Ο Γούντι Άλεν έχει μάλλον στο τσεπάκι του το Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου, αλλά ίσως κάνει την έκπληξη ο Τσάντορ που υπέγραψε το σενάριο του εξαιρετικού οικονομικού θρίλερ «Ο δρόμος του χρήματος» (καλό θα ήταν να βραβευτεί κι «Ο χωρισμός», αλλά χλωμό).
Όσο για το Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου, αν αυτό δεν πάει παμψηφεί στους Μπρίτζετ Ο’Κόνορ και Πίτερ Στρόγκαν για την ταινία «Κι ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι», τότε τι να πω; Παραιτούμ
