">
Επιμέλεια ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΛΛΙΝΗΣ
Πάντα το μεγαλύτερο βήμα για να αντιμετωπιστεί μια αρρώστια είναι να μελετηθεί ο τρόπος που λειτουργεί ο ιός που την προκαλεί, δηλαδή από πού προέρχεται, πως μεταδίδεται και τι επιπτώσεις έχει στην υγεία μας. Υπάρχουν όμως κάποιες φορές που αρρώστιες μένουν ανεξιχνίαστες, είτε λόγω ανυπαρξίας έρευνας, είτε επειδή δεν έχουμε την απαραίτητη επιστημονική γνώση ακόμα. Μια τέτοια περίπτωση είναι μια νέα αρρώστια που θερίζει την Βόρεια Ουγκάντα, όπως μας πληροφορεί το δημοσιογραφικό πρακτορείο Reuters.
Το άγνωστο σύνδρομο
Η αρρώστια αυτή χαρακτηρίζεται από έντονες κρίσεις που θυμίζουν επιληψία, δηλαδή νευρικό κούνημα του κεφαλιού και αφροί που βγαίνουν από το στόμα. Σταδιακά, ο ασθενής εξασθενεί τόσο πολύ από τις συνεχείς κρίσεις, που επηρεάζονται οι νοητικές τις ικανότητες και αναπτύσσει προβλήματα ομιλίας και συγκέντρωσης. Αυτά όμως είναι μόνο τα συμπτώματα, καθότι τίποτα άλλο δεν είναι γνωστό για αυτή την αρρώστια, ούτε από πού προέρχεται, ούτε πως αντιμετωπίζεται. Οι αρχές στην Ουγκάντα υπολογίζουν ότι τουλάχιστον 3.000 παιδιά υποφέρουν από αυτό το σύνδρομο και παραπάνω από 200 έχουν πεθάνει τα τελευταία 3 χρόνια. Επίσης, η αρρώστια είναι πιο συχνή στα παιδιά 5 με 15 χρονών.
Η αρρώστια παρατηρήθηκε για πρώτη φορά στην Τανζανία το 1962. Παρόλα αυτά, οι ερευνητές μισό αιώνα μετά δεν ξέρουν τίποτα για το σύνδρομο. Οι ειδικοί του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) στην Ουγκάντα αποφάνθηκαν πως η αρρώστια συνδέεται συχνά με το φαγητό. Οι έρευνες που γίνονται αποκλείουν σιγά σιγά πολλούς ιούς, με την ελπίδα ότι θα ανακαλυφθεί σύντομα ο άγνωστος ιός. Το New Scientist αναφέρει ότι ο ιός είναι πιθανό να συνδέεται με ένα παράσιτο που προκαλεί την τύφλωση των ποταμών, που προβάλει 18 εκατ. ανθρώπους στην Αφρική.
Το δράμα των παιδιών με την άγνωστη αρρώστια
Κάθε μέρα, ο πατέρας της Lamwaka, δένει το πόδι του μικρού του κοριτσιού σε ένα δέντρο στην αυλή του σπιτιού τους. Και αυτό γιατί δεν έχει άλλη επιλογή, εφόσον την έχει «χτυπήσει» η άγνωστη αρρώστια, με αποτέλεσμα να μην μπορεί πλέον να μιλάει και πολλές φορές να χάνεται. «Δεν μπορώ να την αφήσω να κυκλοφορεί ελεύθερη γιατί μπορεί να χαθεί στους θάμνους ή ακόμα και να πνιγεί στους βάλτους», αναφέρει ο πατέρας. Το άτυχο κοριτσάκι έχει 5 κρίσεις τη μέρα, τα τελευταία 8 χρόνια και η υγεία της έχει κλονιστεί σε σημείο μετά από κάθε κρίσει να λιποθυμάει με σπασμούς και αφρούς στο στόμα.
Όπως είναι φυσικό, οι άνθρωποι της αφρικανικής χώρας είναι απελπισμένοι, εφόσον νιώθουν ότι η κυβέρνηση αδιαφορεί για το πρόβλημα τους. Η αρρώστια αυτή πραγματικά ξεκληρίζει τα παιδιά της Ουγκάντα εφόσον τα καθιστά ανίκανα να πάνε σχολείο ή απλά να ζήσουν χωρίς επίβλεψη. Οι περισσότεροι θάνατοι δεν οφείλονται στην αρρώστια αλλά σε δευτερογενή αίτια όπως τον πνιγμό ή το κάψιμο. Ο πατέρας της Lamwaka ανέφερε στο Reuters ότι το κοριτσάκι τους δεν καταλαβαίνει αν καίγεται και πρέπει κάποιος να την απομακρύνει από τη φωτιά, αλλιώς θα καεί ζωντανή. Μια ακόμα μητέρα, που η κόρη της υποφέρει από το σύνδρομο, θέτει τις διαστάσεις του προβλήματος ακόμα πιο δραματικά: «Γνωρίζω πάρα πολλά περιστατικά σε αυτή την περιοχή. Αν έρθει ένας γιατρός, θα ερχόντουσαν άπειροι ασθενείς για να τον δουν. Είναι σαν να αφανίζεται μια ολόκληρη γενιά».
