">
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΛΛΙΝΗ
Ελάχιστα γνώριζα για τον Arthur Brown. Οι πληροφορίες στο διαδίκτυο περισσότερο μιλούσαν για το πώς άλλοι, περισσότερο δημοφιλείς καλλιτέχνες, έχουν επηρεαστεί από το μουσικό του έργο παρά για το μουσικό του έργο αυτό καθεαυτό. Για να καταλάβετε τα περισσότερα κείμενα έλεγαν: «…ο Arthur Brown, πολύ επιδραστικός καλλιτέχνης στα ‘60s, έχει επηρεάσει τον Alice Cooper, τον Marilyn Manson και τους Kiss. Το πιο γνωστό του κομμάτι είναι το Fire, που στο video clip βάζει φωτιά σε ένα στέμμα με κέρατα που φοράει στο κεφάλι του…». Τώρα τι να πεις;
Παρά τις αρχικές μου επιφυλάξεις, που αφορούσαν το πόσο καλά μπορεί να αποδώσει στη σκηνή ένας 70χρονος πάλαι ποτέ ροκ σταρ, αποφάσισα να πάω να τον δω. Όταν έφτασα μέσα στο club δεν είχε πάνω από 70-80 άτομα. Δύσκολοι καιροί για ροκάδες που έκαναν επιτυχία πριν περίπου 45 χρόνια. Το κοινό ήταν –παραδόξως- ηλικιακά ανάμεικτο. Οι γηραιότεροι θαυμαστές περίμεναν χαμογελαστοί, γνωρίζοντας τι θα ακολουθήσει. Τα διάφορα πιτσιρίκια αλώνιζαν ανυπόμονα το συναυλιακό χώρο και πιο πίσω κάθονταν οι 30-40αρηδες, κάνοντας καλαμπούρι με την παρέα τους.
Λίγη αναμονή και μπραφ… τα φώτα χαμήλωσαν και η συναυλία ξεκίνησε. Τα μέλη της μπάντας τελετουργικά «σύρθηκαν» στη σκηνή φορώντας βενετσιάνικες μάσκες, λουσμένοι σε έντονο μπλε φως. Ούτε ένα ζευγάρι μάτια δεν μπορούσε να πάρει το βλέμμα του από τη σκηνή. Η αεράτη ιρλανδή χορεύτρια, μας υπνώτισε με τον χορευτικό βηματισμό της. Η ακίνητη –σαν άγαλμα- κιθαρίστρια δημιούργησε γοητευτική αντίθεση με την αεικίνητη κοπέλα πίσω από τα πλήκτρα που έπαιζε την εισαγωγή. Τελευταίος, ο Arthur Brown πήρε τη θέση του στο μπροστά μέρος της σκηνής. Χωρίς να βγάλει τη μάσκα, έδωσε το έναυσμα της συναυλίας, με τη βαθιά, επική φωνή του. Σαν συντονιστής τσίρκου, καθοδηγούσε με άναρχη μαεστρία, αυτή τη παράξενη κομπανία, την επόμενη μιάμιση ώρα.
Η μουσική του είναι χαώδης, μυστήρια, σαν κύματα από νότες που άλλοτε σου επιτίθενται και άλλοτε σε ταξιδεύουν γαλήνια. Πίσω από αυτό το θέατρο του παραδόξου όμως, κρυβόταν μια επαγγελματική απόδοση. Παρατήρησα ελάχιστα λάθη και ο ήχος ήταν πολύ καθαρός, τουλάχιστον για τα όχι πολύ απαιτητικά αυτιά μου. Με πολύ συναίσθημα και αυθορμητισμό, τίποτα δεν έμοιαζε στημένο και τίποτα δεν ήταν ερασιτεχνικό. Η συναυλία πέρασε νεράκι.
Τι μου έμεινε πέρα από την αισθητική ικανοποίηση; Η σκέψη ότι αυτό που κάποτε φαινόταν ακραίο, σήμερα δεν προκαλεί την ίδια εντύπωση. Τα μάτια έχουν συνηθίσει τη βία, το παράξενο και το σοκ, μέσα από άπειρα thriller, βλάσφημα video games και πολεμικές σκηνές στις ειδήσεις. Ξεθώριασε ο φόβος. Ειδικά στην Ελλάδα, η πραγματική ζωή και το μέλλον που μας περιμένει, είναι πολύ πιο ακραία από έναν καλλιτέχνη, που πριν από 40 χρόνια προκαλούσε τόση εντύπωση.
Ακόμα και έτσι, προς τιμήν του, o Arthur Brown έδωσε ένα πολύχρωμο σόου, που συγκίνησε τους παλιούς και προσέφερε καλή, αλλά παρωχημένη ροκ στους νεότερους, με τον δικό του, μοναδικά θεατρικό τρόπο.
