">
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Μια διαφορετική αφήγηση για την ιστορία της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης γίνεται στην παράσταση «Η Χρυσή πόλη» που ανεβαίνει αυτές τις μέρες στο Θέατρο Αμαλία (Αμαλίας 71), σε συμπαραγωγή της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης και της ομάδας Παπαλάνγκι. Το έργο που έγραψε η Δανάη Τανίδου και που ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή καλύπτει μια χρονική περίοδο σχεδόν πέντε αιώνων. Ηρωίδες πέντε γυναίκες μέσα από τις ιστορίες των οποίων βλέπουμε στιγμιότυπα από την παρουσία της εβραϊκής κοινότητας στην πόλη μας. «Θα δείτε μια αρκετά φρέσκια ματιά στην αφήγηση. Δεν είναι πέντε γυναίκες που μιλάνε, αλλά έξι άσχετοι αφηγητές που προσπαθούν να αναπαραστήσουν την ιστορία αυτών των πέντε γυναικών», δήλωσε σε συνέντευξή του στον «Τ.Θ.» ο Τάσος Αγγελόπουλος που σκηνοθετεί τη «Χρυσή πόλη». Στο ανέβασμα που έκαναν προσπάθησαν να δώσουν μια αισιόδοξη ματιά. «Ελπίζω φεύγοντας ο κόσμος να σκεφτεί ότι ναι χάνουμε πράγματα, χάνονται οι άνθρωποι, σκοτώνονται, αλλά δεν θα πρέπει να χάσουμε την αισιοδοξία μας και την ελπίδα μας», σημείωσε ο δημιουργός.
-Πείτε μας δυο λόγια για το έργο.
-Το έργο της Δανάης Τανίδου είναι για την ιστορία της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης από το 1492, που έρχεται το μεγαλύτερο μέρος της στην πόλη μας, μέχρι το 1943, που τους στέλνουν στο Άουσβιτς. Αλλά είναι κάτι σαν αλληγορία πάνω σε αυτό, το έργο δεν είναι σαν ντοκουμέντο.
-Είναι ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Πώς καλύπτεται;
-Ναι, είναι ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στο οποίο όμως στεκόμαστε σε επιλεγμένα σημεία, στα πιο σημαντικά, γιατί πχ για το 15ο για το 16ο αιώνα το μόνο υλικό που υπάρχει είναι το αρχείο της κοινότητας που είναι στη γλώσσα που μιλούσαν τότε, την ισπανοεβραϊκή, και την οποία δεν μπορεί κανείς να τη διαβάσει.
Αυτό που έκανε η Δανάη (σημ. Τανίδου) ήταν να διαβάσει ό,τι κυκλοφορούσε σε βιβλίο και να το μεταγράψει σε ένα καινούριο κείμενο. Το έργο παρακολουθεί πέντε γυναίκες ανά τους αιώνες κι από εκεί μέσα “γλιστράει” και η ιστορία. Θα δούμε μια γυναίκα που κατά κάποιο τρόπο φαίνεται να βρίσκεται στην πυρκαγιά του '17 στη Θεσσαλονίκη ή μια άλλη που συναντά έναν ψευδομεσία το 17ο αιώνα –πρόκειται για μια σημαντική στιγμή της ιστορίας την οποία αναφέρει και το site της εβραϊκής κοινότητας.
-Θα δούμε αφηγήσεις των γυναικών ή διαλόγους; Και πώς γίνεται η σύνδεση των διαφορετικών γενεών επί σκηνής;
-Ουσιαστικά είναι αφηγήσεις. Απλά οι έξι αφηγητές τις μοιράζονται, θα μπορούσε να είναι και κάτι σαν διάλογος. Είναι μια αρκετά φρέσκια ματιά στην αφήγηση. Δεν είναι πέντε γυναίκες που μιλάνε, αλλά έξι άσχετοι αφηγητές που προσπαθούν να αναπαραστήσουν την ιστορία αυτών των πέντε γυναικών. Υπάρχουν συνδετικά κομμάτια, ουσιαστικά όμως παρακολουθούμε το λαό, μια κοινότητα η οποία πηγαίνει από γενιά σε γενιά. Είναι σαν μια ιστορία στην πραγματικότητα και αυτός είναι ο συνδετικός κρίκος του τίτλου.
-Η Χρυσή πόλη…
-Ναι ακριβώς η Χρυσή πόλη που την ψάχνουν και δεν ξέρουν ποια είναι και όλη η κοινότητα αναζητά αυτό το όνειρο.
-Δεν είναι η Ιερουσαλήμ;
-Ναι ουσιαστικά είναι η Ιερουσαλήμ, αλλά υπάρχει μια πολύ μεγάλη ανατροπή στο τέλος ως προς αυτό. Η Δανάη το έχει συνδέσει με ένα τρόπο και με την προσωπική πορεία κάθε ανθρώπου. Και αυτό ακόμη είναι μια αλληγορία που η Ιστορία δεν φαίνεται ακριβώς, είναι λίγο πιο υπόγεια η διαδρομή.
-Φεύγοντας από την παράσταση τι αίσθηση μένει στο θεατή;
-Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια παράσταση που παρόλο που μιλά για πράγματα που χάνουμε, για ανθρώπους που χάνονται, δεν είναι “βαριά”. Από την άλλη προφανώς και δεν είναι κωμωδία με τέτοιο θέμα. Όμως η ματιά που θέλαμε να δείξουμε είναι λίγο πιο αισιόδοξη. Και ελπίζω φεύγοντας ο κόσμος να σκεφτεί ότι ναι χάνουμε πράγματα, χάνονται οι άνθρωποι, σκοτώνονται, αλλά δεν θα πρέπει να χάσουμε την αισιοδοξία μας και την ελπίδα μας.
Αυτό εξάλλου είναι και το ζητούμενο στην εποχή μας. Επειδή υπάρχει η κρίση δεν πρέπει να είμαστε όλοι κατηφείς. Ας δούμε την ελαφριά πλευρά των ανθρώπων και, σε πολλά εισαγωγικά, ότι μπορούμε κάπως να το διασκεδάσουμε.
-Μιλήστε μας για την ομάδα Παπαλάνγκι.
-Ουσιαστικά είναι μια άτυπη ομάδα ή αν θέλετε μια ανοιχτή ομάδα. Οι περισσότεροι είμαστε απόφοιτοι του τμήματος Θεάτρου. Δουλεύουμε μαζί, όμως όχι κατά αποκλειστικότητα. Δεν είμαστε πάντα η ίδια ομάδα που ανεβάζει μια παράσταση, απλά όταν θέλουμε κάτι να πούμε προσπαθούμε να ανασυγκροτηθούμε και να το πούμε. Και η Πειραματική Σκηνή της Τέχνης δέχτηκε να μας φιλοξενήσει και να κάνουμε αυτή τη συμπαραγωγή.
Η σκηνοθεσία είναι του Τάσου Αγγελόπουλου, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Μαργαρίτας Δεληαγγέλου, η επιμέλεια της κίνησης του Κωνσταντίνου Κατσαμάκη, η μουσική επιμέλεια του Κώστα Βόμβολου, η μουσική διδασκαλία της Χρύσας Τουμανίδου και οι φωτισμοί της Μαρίας Λαζαρίδου. Βοηθός σκηνοθέτη: Θέμης Θεοχάρογλου.
Παίζουν: Έφη Σταμούλη, Στάθης Μαυρόπουλος, Γιώργος Γιόκοτος, Άννα Ευθυμίου, Μαριέττα Σπηλιοπούλου, Λιάνα Ταουσιάνη. Ακορντεόν: Γιώργος Λόλας.
Το έργο παίζεται κάθε Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή στις 21.00. Κράτηση θέσεων: τηλ. 2310.821483. Ώρες ταμείου: 10-2 & 6-10. Εισιτήρια: 15 & 10 ευρώ.
