">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Για τους γνωρίζοντες τα κουτσομπολιά της αρχαιότητας, ο Δίας ήταν μεγάλη περίπτωση. Σε γενικές γραμμές, είχε κάνει τα πάντα. Έδινε τον κόσμο ολόκληρο σε όσους τύγχαναν της εύνοιάς του, πετούσε δυο – τρεις κεραυνούς σε όποιον τον δυσαρεστούσε, ανακατευόταν σε ό, τι γινόταν στον κόσμο και είχε πάει με τις μισές γυναίκες ανατολικά του Ατλαντικού. Όλα αυτά επειδή μπορούσε.
Ωστόσο τα πράγματα δεν ήταν από την αρχή τόσο εύκολα. Όντας νεογέννητος και με τον πατέρα του, τον Κρόνο, φυλακισμένο από τους υπόλοιπους Τιτάνες, φυγαδεύτηκε με τη μεσολάβηση της μητέρας του, της Ρέας, στην Κρήτη για να σωθεί. Εκεί ανατράφηκε από τους ιερείς της Κουρίας, οι οποίοι για να καλύπτουν το κλάμα του βρέφους και να μην τον ακούσουν οι Τιτάνες χόρευαν γύρω από την κλίνη του τραγουδώντας και χτυπώντας τύμπανα. Δύο νύμφες, οι Μέλισσες, ανέλαβαν την τροφή του και η γίδα Αμάλθεια του έδινε το γάλα της. Με λίγα λόγια, ο Δίας ήταν μάλλον ο πρώτος πρόσφυγας στην ιστορία. Ή, έστω, στη μυθολογία. Όταν πήρε τα πάνω του, κατατρόπωσε τους Τιτάνες, εκθρόνισε τον πατέρα του και έγινε ο χαλίφης στη θέση του χαλίφη, όμως δεν ξέχασε ποτέ ότι ανδρώθηκε μακριά από την αγκαλιά της μητέρας του. Φιλοξενούμενος. Έτσι, ο Ξένιος Δίας ήταν ίσως η κορυφαία μορφή απεικόνισης του Πατέρα των Θεών. Το πλέον φιλεύσπλαχνο, συμπονετικό και ανθρώπινο πρόσωπό του. Που αν αυτή την εποχή διαβάζει εφημερίδες και βλέπει ειδήσεις, μάλλον θα τον έχουν ήδη πιάσει τα διαόλια του.
Από την άλλη, τι ξέρει ο Δίας; Εκείνος ήταν ασφαλής, εξάλλου ήταν τόσο δυνατός που και να στράβωνε η δουλειά θα τους πετούσε όλους στα Τάρταρα και θα καθάριζε. Δεν είναι όπως σήμερα, που οι πρόσφυγες είναι όλοι ανεξαιρέτως κακοί, φονιάδες, ληστές και βιαστές. Κι άντε να τους ανεχτείς τους πρόσφυγες. Τους λαθρομετανάστες όμως; Όλους αυτούς που μπαίνουν στη χώρα μας, αυτήν την αγγελικά πλασμένη και άρτια οργανωμένη χώρα και τη μολύνουν; Πότε επιτέλους θα βρεθεί μια λύση για αυτούς;
Χαρείτε Έλληνες, η λύση βρέθηκε και μπαίνει σε εφαρμογή. Ένα τόσο απλό σχέδιο, που απορώ πώς δεν το σκεφτήκαμε πιο νωρίς. Εδώ εκείνο το γοητευτικό αγόρι, εκείνος ο Μεσσίας της ανθρωπότητας με το θεληματικό πηγούνι και το κοφτό, πρωτοποριακό μουστάκι το είχε σκεφτεί πριν 70 χρόνια. Εμείς αργήσαμε. Δεν πειράζει. Έστω και τώρα, προλαβαίνουμε. Θα οργανώσουμε τόπους που δεν χρησιμοποιούμε, ας τα πούμε στρατόπεδα για χάρη της κουβέντας, και θα τους μαζεύουμε όλους εκεί. Μετά, ώσπου να βρούμε τι θα τους κάνουμε (θέλω να πιστεύω στη χειρότερη απέλαση…), θα τους απασχολούμε σε αυτά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης με όλες τις ανέσεις. Το πρώτο από αυτά είναι ήδη έτοιμο, στο ανενεργό στρατόπεδο της Πολεμικής Αεροπορίας στο Κατσιμίδι Αττικής. Άντε γιατί μέχρι εδώ. Το είπε και ο Καρατζαφέρης. «Δε θα παραδώσουμε τη χώρα στους ξένους». Ε βέβαια. Λίγους άχρηστους έχουμε δικούς μας να την ξεφτιλίσουν;
Ο ηγέτης βέβαια του ΛΑΟΣ είναι μάλλον μετριοπαθής. Για πιο hardcore καταστάσεις, υπάρχει πάντα και η πρόταση της Χρυσής Αυγής. Άμεση μεταφορά ειδικών μονάδων του Ελληνικού Στρατού στον Έβρο, καταγγελία της Συνθήκης της Οττάβα και εκ νέου διασπορά των ελληνικών ναρκοπεδίων κατά προσωπικού. Αυτό είναι. Στήνουμε λοιπόν και τα ναρκοπέδια και τα βράδια κοιμόμαστε ήσυχοι. Μόνο που όπως πάει η δουλειά στην υπέροχη αυτή χώρα, καλό θα είναι να προσέξουμε να μη χάσουμε τη χαρτογράφηση των ναρκοπεδίων. Να θυμόμαστε πού τις έχουμε βάλει, γιατί προβλέπω σε λίγο καιρό αντί να μπαίνουν οι άλλοι μέσα να τρέχουμε εμείς να βγούμε έξω. Δεν παίζουμε με αυτά τα πράγματα.
Στην Αττική, πάντως, τέσσερις δήμοι ήδη εξέφρασαν την αντίδρασή τους στη δημιουργία τέτοιων χώρων. Πρόκειται για τους δήμους Μεγαρέων, Ελευσίνας, Μάνδρας και Ασπρόπυργου. Εδώ στα δικά μας, ανακοινώθηκε ότι υποψήφιες τοποθεσίες είναι η Θέρμη, τα Διαβατά και τα Λαγκαδίκια. Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ ήδη ανατρίχιασα από χαρά και αίσθημα ασφάλειας γνωρίζοντας ότι περιμετρικά του σπιτιού μου, σε 10 με 20 το πολύ χιλιόμετρα, θα έχω τρία στρατόπεδα συγκέντρωσης λαθρομεταναστών. Η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων, μάλιστα, δε θα έχει καν διαπράξει κάποιο έγκλημα. Έτσι πρέπει, πρόληψη. Γκουαντάναμο, φάε τη σκόνη μας.
Ο παππούς μου ήρθε πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία το ’22, μετά την καταστροφή. Μια καλή οικογενειακή φίλη, πρόσφυγες από την Ίμβρο. Η μισή Βόρεια Ελλάδα, ακόμα θυμάται τον ξεριζωμό των Ποντίων. Αλλά όλα αυτά εντάξει, Έλληνες πρόσφυγες πίσω στην Ελλάδα. Υπήρξε όμως κι ο καιρός που ήμασταν εμείς οι οικονομικοί μετανάστες. Όταν έφευγαν τα καράβια γεμάτα για Αμέρικα και Αυστραλία Όταν πλημμυρίζαμε Γερμανία, Βέλγιο γιατί εδώ δεν είχαμε στον ήλιο μοίρα. Είναι μάλλον τόσο μακριά όλα αυτά, τώρα γίναμε Ευρώπη.
Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν είναι πρόβλημα η λαθρομετανάστευση. Είναι και μάλιστα πολύ σημαντικό. Ωστόσο, με την εξαίρεση ίσως της Γαλλίας, δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη χώρα να αντιμετωπίζει τόσο μεγάλο πρόβλημα. Και οι Γάλλοι έχουν και καμιά πενηνταριά αποικίες για να τραβάνε και το ζόρι τους. Το πρόβλημα είναι λοιπόν υπαρκτό, και λύσεις σαν αυτές που βρίσκουμε τώρα είναι άλλο ένα τρανό παράδειγμα μιας χώρας ανώριμης και ανίκανης να συμφιλιωθεί με την πραγματικότητα.
Όσους τοίχους κι αν χτίσουμε, όσους συνοριοφύλακες και να βάλουμε, οι λαθρομετανάστες θα βρίσκουν τρόπο να περνάνε. Επί της ουσίας, δε γίνεται να κάνεις κάτι για αυτό. Και επειδή φαιδρότητες όπως τα ναρκοπέδια είναι ανάξιες περαιτέρω σχολίων, ίσως θα έπρεπε κάποια στιγμή να μάθουμε να ζούμε με το πρόβλημα και να βρούμε λύσεις βιώσιμες για όλους. Να δώσουμε τη δυνατότητα σε όσους από αυτούς τους ανθρώπους πραγματικά επιθυμούν να μείνουν εδώ για να δουλέψουν και να έχουν μια ευκαιρία στη ζωή τους να το κάνουν. Νόμιμα. Να αποκτήσουν χαρτιά και να ζήσουν όπως όλοι οι υπόλοιποι πολίτες της χώρας. Όσοι πάλι είναι όντως ταραχοποιά στοιχεία και έχουν στόχο να σπιλώσουν τη γλυκιά μας την πατρίδα, ναι, ας τους απελάσουμε στο πρώτο φάουλ. Αλλά μέχρι εκεί. Στρατόπεδα συγκέντρωσης και άλλες αστειότητες δε χωράνε σε μια χώρα που συνεχίζει να έχει πολίτες νοήμονες και καλλιεργημένους, γιατί πάνω απ’ όλα αποτελούν προσβολή για εμάς τους ίδιους. Και για το Δία, μην τον ξεχνάμε το Δία.
