">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Η Μεγάλη Εβδομάδα των καθολικών εξελίχθηκε όντως σε εβδομάδα των παθών για την Ισπανία. Την περασμένη Τετάρτη, η Μαδρίτη βγήκε στις αγορές για να δανειστεί και κατάφερε οριακά να φτάσει τα 2,6 δισ. (με στόχο 2,5 μέχρι 3,5), ενώ ταυτόχρονα έβλεπε τα υψηλότερα επιτόκια της χρονιάς, καθώς τα 10ετή ομόλογα εκτινάχθηκαν στο 5,81%, όταν η Γερμανία δανείζεται με 1,74%, όντας το αποκούμπι των επενδυτών. Με αυτά στο νου, ο συντηρητικός πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι αποφάσισε να σκληρύνει την γραμμή του ώστε να πείσει τις αγορές για την αποφασιστικότητά του προς το πρόγραμμα. «Ή Μνημόνιο ή λιτότητα» διεμήνυσε ο Μ. Ραχόι, θυμίζοντας τους ομολόγους του στην Ελλάδα των τελευταίων δυο ετών.
Αν και «κανείς δεν συμπαθεί τον προϋπολογισμό που κατατέθηκε χθες στη Βουλή, η εναλλακτική είναι απείρως χειρότερη», τόνισε ο Μ. Ραχόι δικαιολογώντας με αυτό τον τρόπο τα πιο βαριά μέτρα της ιστορίας της Δημοκρατίας της Ισπανίας, ύψους 27 δισ. ευρώ. Ο στόχος δεν είναι διαφορετικός από τους στόχους που θέτουν τα Μνημόνια στην Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, καθώς επιδιώκεται η μείωση του ελλείμματος από 8,51% το 2011, σε 5,3% το 2012, αλλά και σε 3% το 2013. Την ώρα που χιλιάδες άνθρωποι ανά την Ισπανία διαδήλωναν εναντίον των μέτρων, ο υπουργός Οικονομικών Λουίς Ντε Γκίνδος δήλωνε την προσήλωση της χώρας του στο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα. «Η κυβέρνηση σέβεται απολύτως τις διαμαρτυρίες (...) αλλά είναι επίσης απολύτως πεπεισμένη ότι οι μεταρρυθμίσεις αυτές είναι οι μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η Ισπανία για τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης».
Παρότι, λοιπόν, οι Ισπανοί μπαίνουν στον δρόμο της Ελλάδας, όταν ο Νικολά Σαρκοζί δήλωνε της Παρασκευή πως θέλει την εμπιστοσύνη του κόσμου για να μην γίνει η Γαλλία Ισπανία ή Ελλάδα, ο ίδιος ο Λ. Ντε Γκίνδος έβγαινε να πει πως «Δεν έχει κανένα νόημα να συγκρίνουμε την Ισπανία με την Ελλάδα, ακόμη και αν μετά μπορούμε να επικρίνουμε τις πολιτικές που άσκησαν οι αντίστοιχες σοσιαλιστικές κυβερνήσεις τους».
Αν και ο Λ. Ντε Γκίνδος χρησιμοποίησε γνωστά φληναφήματα, στην πραγματικότητα έστω και άθελά του εγείρει ένα μεγάλο ζήτημα που μέσα στην σφοδρότητα των δραματικών καθημερινών εξελίξεων έχει αποσιωπηθεί και σκόπιμα ξεχαστεί. ΟΧΙ η Ισπανία δεν είναι σαν την Ελλάδα. Προφανώς δεν αναφερόμαστε στην πολιτική που επιβάλει η ΕΕ στην χώρα. Εκεί έχουμε το ίδιο και απαράλλακτο πρόγραμμα. Αναφερόμαστε στην διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στα υπαρκτά προβλήματα των δυο χωρών. Στην Ελλάδα είχαμε υψηλό δημόσιο χρέος, ενώ στην Ισπανία μέχρι και το 2011 το χρέος ήταν κάτω από 70% του ΑΕΠ, συγκεκριμένα στο 68,5%. Ακόμη και με τη φετινή του εκτόξευσή δεν πρόκειται να ξεπεράσει το 80%. Ουδεμία σχέση με την Ελλάδα του 115% όταν έμπαινε στο Μνημόνιο. Η Ισπανία στα χρόνια της ανάπτυξης θεωρούνταν καλός μαθητής του Μάαστριχτ, όμως ο δικός της κρυπτονίτης ήταν η φούσκα των ακινήτων που όταν έσκασε ολόκληρη η χώρα προσγειώθηκε ανώμαλα, με αποτελέσματα όπως αυτό της ανεργίας των νέων, οι οποίοι δούλευαν στα εργοτάξια, στο 50%.
Το ζήτημα λοιπόν που θέτει άθελά του ο Λ. Ντε Γκίνδος είναι πως δυο χώρες που νοσούν με τόσο διαφορετικό τρόπο, παίρνουν το ίδιο φάρμακο για να ορθοποδήσουν. Ας δώσουμε μια κλωτσιά στις αυταπάτες που μας τυφλώνουν. Πώς είναι δυνατόν η Ισπανία του 70% χρέους να λαμβάνει τα ίδια μέτρα με την Ελλάδα του 120%; Ή ακόμα ακόμα και με την Ιρλανδία που βίωσε μια τραπεζική φούσκα; Ο στόχος είναι άλλος, εξ ου και η συνταγή είναι ίδια. Η βίαιη φτωχοποίηση των ευρωπαϊκών λαών σε βάρος των ανθρώπινων δικαιωμάτων τους.
