">
Γράφει ο Σωτήρης Μπαμπατζιμόπουλος
Αξιολόγηση: **
Σκηνοθεσία: Γκάρεθ Έβανς
Παίζουν: Ίκο Ουβάις, Τζόε Τασλίμ, Πιερ Γκρούνο, Ρέι Σαχιτάπι
Διάρκεια: 100΄
Λοιπόν, εδώ έχουμε μια καθαρόαιμη ταινία δράσης από την Ινδονησία και όχι, μην το βάλετε στα πόδια. Σας προϊδεάζω πως από άποψη ρυθμού, χορογραφιών και τεχνικών φτάνει (αν δεν ξεπερνάει), τα αμερικανικά στάνταρ κι ας έχει ελάχιστο προϋπολογισμό. Θα χωρίσω την ταινία αυθαίρετα σε τρεις ενότητες-περιόδους και θα σας εξηγήσω τι εστί τούτο το φρούτο.
Περίοδος χάους: Στην Ινδονησία μια ομάδα πρωτάρηδων επίλεκτων των ειδικών δυνάμεων, αρματωμένοι σαν αστακοί, εισβάλλουν σε μια ετοιμόρροπη δεκαπενταόροφη οικοδομή στην οποία διαμένουν ναρκομανείς και την οποία ελέγχουν μια ομάδα θανάσιμων εμπόρων ναρκωτικών οι οποίοι γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τα κατατόπια. Στους δαιδαλώδεις διαδρόμους οι σφαίρες σχίζουν τον αέρα σαν σφήκες και οι άντρες των ειδικών δυνάμεων πέφτουν χάμω νεκροί πυροβολώντας στα τυφλά. Δεν είδαν καν τι τους χτύπησε, δεν είδαν καν τον εχθρό.
Περίοδος λεπίδας: Τα πυρομαχικά τελειώνουν και όσοι έχουν επιζήσει του πρώτου κύματος, βγάζουν τα μαχαίρια τους. Πλέον τα σώματα χτυπιούνται και πετσοκόβονται, οι διάδρομοι μπουκώνουν από τα σφαγμένα σώματα και το αίμα κυλάει στις σκάλες. Οι προσωπικές μονομαχίες είναι σύντομες. Διαρκούν όσο χρειάζεται να μπήξει κανείς τη λεπίδα στη σάρκα του λαιμού.
Περίοδος γροθιάς: Τα μαχαίρια για κάποιον λόγο μένουν στην άκρη και πλέον οι λιγοστοί εναπομείναντες το γυρίζουν στις πολεμικές τέχνες. Γροθιές, κλοτσιές και κωλοτούμπες. Ξαφνικά οι άνθρωποι μοιάζουν να είναι άφθαρτοι, όσο ξύλο και αν τρώνε. Θαρρείς πως ο μοναδικός τρόπος για να πεθάνουν είναι δια στραγγαλισμού ή σπάζοντάς τους τον αυχένα.
Η πρώτη περίοδος είναι ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει η ταινία κινηματογραφικά, αισθητικά και νοηματικά. Η αίσθηση πανικού των πρωτάρηδων επίλεκτων καθώς οι σφαίρες πέφτουν σαν χαλάζι και δεν ξέρουν καν πού να κρυφτούν σ’ ένα τοπίο που δεν γνωρίζουν, και στο οποίο δεν ξέρουν καν για ποιο λόγο βρίσκονται, παραπέμπει σε όλους τους πολέμους της ζούγκλας (βλέπε Βιετνάμ). Η πυκνή βλάστηση αντικαθίσταται από τους τοίχους, το φως δεν μπαίνει από πουθενά και ο θάνατος καραδοκεί σε χίλιες δυο μεριές. Η αξία της ανθρώπινης ζωής εκμηδενίζεται κι ένας φαντάρος δεν αξίζει τίποτα μπροστά στη ματαιοδοξία του ηγέτη. Η δεύτερη περίοδος έχει τη χάρη της, αλλά πλέον περνάμε σ’ ένα άλλο επίπεδο. Οι λεπίδες των μαχαιριών θυσιάζουν την ανθρώπινη σάρκα για να κατευνάσουν τη δίψα των θεατών για αίμα. Αίμα παντού. Αίμα. Χαρακιές στο σώμα, ακρωτηριασμοί. Σφαγή. Η υπερβολή είναι σαφής. Ήδη ξεχωρίζει ποιος είναι ο ήρωας της ταινίας. Ποιος είναι αυτός που μπορεί με ένα μαχαίρι να καθαρίσει είκοσι άτομα στη σειρά.
Η τελευταία περίοδος είναι η πιο αδύνατη, αλλά θα εντυπωσιάσει ενδεχομένως τους λάτρεις των πολεμικών τεχνών. Εξαιρετικές χορογραφίες και ακροβατικά και ασύλληπτα πολύ ξύλο. Αλλά πλέον περνάμε στη λογική της απιθανότητας. Στην αληθινή ζωή μια τέτοιο γροθιά στο κεφάλι θα ήταν ικανή να λυγίσει ακόμα και κάποιον πρωταθλητή. Στο κινηματογραφικό πανί, ο ήρωας μπορεί να δεχθεί δεκάδες γροθιές στο στομάχι, δεκάδες γονατιές στο κεφάλι (υπάρχει μια σκηνή που ο «κακός» του χτυπάει το κεφάλι στο πάτωμα ξανά και ξανά με μανία), αλλά πάντα επανέρχεται σαν να έχει ελατήρια στο σώμα του.
Όσοι είστε απαιτητικοί, μπορείτε να δείτε μονάχα το πρώτο κομμάτι της ταινίας. Όσοι βλέπετε ταινίες δράσης μανιωδώς, τότε σας έχω νέα. Υπάρχει μια πρόταση αχταρμά από τη μακρινή Ινδονησία που αξίζει να της δώσετε μια ευκαιρία.
