">
Του Σωτήρη Μπαμπατζιμόπουλου
Στην άγρια δύση κυκλοφορούσαν αφίσες με φάτσες βρόμικων ανθρώπων και από κάτω με μεγάλα γράμματα ενημέρωναν τον υπόλοιπο βρόμικο κόσμο πως καταζητούνται ζωντανοί ή νεκροί. Καλύτερα νεκροί. Στο μεσαίωνα καίγανε μάγισσες. Δεν είναι μύθος. Αλήθεια τις καίγανε. Καίγανε γυναίκες που βωμολοχούσαν, που συμπεριφέρονταν σαν άντρες, που ήταν λεσβίες, που ήταν αριστερόχειρες, που ήταν διαβολικά όμορφες, που ήταν διαβολικά άσχημες, που μιλούσαν στον ύπνο τους, που απατούσαν τους άντρες τους. Αυτές ήταν οι μάγισσες. Στις Η.Π.Α. κυρίως μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο κυνηγούσαν τους κομμουνιστές λες και είχαν λέπρα. Πριν από αυτό κρεμούσαν τους μαύρους από τα δέντρα και βγάζανε φωτογραφίες χαμογελώντας. Στη ναζιστική Γερμανία κυνηγούσαν όλους όσοι δεν ήταν ψηλοί, ξανθοί και γεροδεμένοι. Στην Αγγλία μέχρι πρόσφατα (δεν ξέρω, ίσως το κάνουν ακόμα) κυκλοφορούσαν φωτογραφίες ανθρώπων που κατηγορούνταν για παιδεραστία και από κάτω διατυμπάνιζαν τη διεύθυνση κατοικίας τους. Ποτέ δεν έβλαψε ένα καλό λιντσάρισμα…
Πριν μερικές μέρες ένας κάφρος από την Αλβανία κυκλοφόρησε στο youtube ένα βίντεο στο οποίο μια παρέα Αλβανών πυροβολούσε μια ελληνική σημαία λέγοντας καφρίλες σε σπαστά ελληνικά και στη συνέχεια ένας από αυτούς την έκαιγε. Ναι, κάφρος είναι, ανεγκέφαλος, που αμαυρώνει ένα τεράστιο τμήμα του αλβανικού πληθυσμού που ζει στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια, που γεννήθηκε στην Ελλάδα, που αγαπά την Ελλάδα, που μαθαίνει ελληνικά και παλεύει να ενσωματωθεί σε μια χωρά που είναι τόσο ρατσίστρια όσο και οι χειρότεροί της εφιάλτες. Τέρμα πια τα ψέματα. Είναι τόσο κάφρος όσο αυτοί που καίνε τουρκικές σημαίες και αλβανικές σημαίες και τραγουδάνε για το πώς θα σφάξουν τους Τούρκους όταν μπουν στην Κωνσταντινούπολη.
Πρόσφατα κυκλοφόρησε στο facebook μια φωτογραφία αυτού του Αλβανού κάφρου (αν είναι όντως αυτός…) και από κάτω με μεγάλα γράμματα έγραφε κάτι του στιλ «να, αυτός είναι για να γνωρίζουν άπαντες τη φάτσα του». Τα σχόλια Ελλήνων από κάτω, αυτών που φαντασιώνονται πως είναι άξιοι συνεχιστές του ήθους και της φιλοσοφίας του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού ήταν απλώς εμετικά, τίγκα στον ανδρισμό, και το πώς θα τον διακόρευαν αυτόν και τη μάνα του, πώς θα του έσκιζαν τον πρωκτό αν τον είχαν μπροστά του. Η ψυχολογία επιπέδου τρίτης δημοτικού λέει πως όσο διατυμπανίζεις τον ανδρισμό σου, τόσο μεγαλύτερο πρόβλημα έχεις μ’ αυτόν, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα, ας μην το αγγίξουμε τώρα. Άλλη φορά.
Πριν κάποιο καιρό στη Μητροπόλεως στη στάση μπροστά στην εκκλησία μια τσιγγάνα, είκοσι χρονών το πολύ, αποπειράθηκε να κλέψει το πορτοφόλι μιας κυρίας. Δεν τα κατάφερε. Ένας άντρας την έπιασε σφιχτά και γύρω της μαζεύτηκε ένα τσούρμο από κυρίες καλοντυμένες, με παλτά και σταυρούς, με ωραίες γόβες και πολύ κραγιόν και την χτυπούσαν με τις ομπρέλες τους φωνάζοντας «κλέφτρα», «αίσχος» και «πουτάνα». Ένας άλλος άντρας χώθηκε στο πλήθος των γυναικών και της άστραψε εκ του ασφαλούς ένα χαστούκι. Κάποιοι ψυχραιμότεροι μπήκαν στη μέση και κατάφεραν να αποδεσμεύσουν την κοπέλα που φώναζε για βοήθεια σε κατάσταση υστερίας.
Οι κυρίες με τις ομπρέλες επέστρεψαν στη θέση τους και συνέχισαν τη χριστιανική ζωή τους, υπερήφανες που είναι Ελληνίδες, υπερήφανες μες στη φαντασίωσή τους πως το αίμα τους είναι ίδιο και απαράλλαχτο εδώ και 2500 χρόνια, υπερήφανες που στην ελληνική σημαία δεσπόζει ο χριστιανικός σταυρός, σύμβολο αγάπης, κατανόησης, μεγαλοσύνης και ανεκτικότητας, υπερήφανες που υπερασπίστηκαν τα πάτρια απέναντι στους ξένους κατακτητές.
Το νόημα έχει χαθεί. Ανέκαθεν υπήρχε μια μειονότητα που έσφυζε από μίσος, που όριζε την αγάπη του για την πατρίδα μισώντας όλους τους άλλους, που θεωρούσε πως χριστιανοσύνη σημαίνει να μισείς, ανδρισμός σημαίνει να λες σε άλλους άντρες πως θα τους σκίσεις τον κώλο (πόσο αντρικό, ε;) και που λάτρευε τον αρχαίο πολιτισμό χωρίς καν να έχει διαβάσει ούτε σε σύνοψη τα φιλοσοφικά έργα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Αυτή η μειονότητα διογκώνεται σαν τέρας. Το μίσος και η αμάθεια γίνονται μαγκιά. Το λιντσάρισμά από φαντασίωση μετατρέπεται σε πράξη. Το μέλλον είναι ζοφερό. Το παρόν μας είναι μια ντροπή.
