">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Ανατριχιαστικά επίκαιρος και αποκαλυπτικός ο λόγος του ντοκιμαντερίστα δημοσιογράφου Γιώργου Αυγερόπουλου, ο οποίος τα τελευταία 12 χρόνια γυρνάει τον κόσμο από την Αργεντινή και τη Γουατεμάλα μέχρι την Ισλανδία και την Ιρλανδία καταγράφοντας συστημικές εκφάνσεις της ίδιας κρίσης που πλήττει και την Ελλάδα. Ο δημιουργός του Εξάντα σε συνέντευξή του στον Λεωνίδα Βατικιώτη μίλησε για την εμπειρία του από μέρη που γνώρισαν πριν από μας αυτή την παγκόσμια κρίση και κατέληξε πως: «Τα βιβλία της ιστορίας του μέλλοντος ίσως χαρακτηρίσουν την εποχή που ζούμε τώρα ως “Τα χρόνια του άγριου καπιταλισμού”, του αγριότερου οικονομικού μεσαίωνα που γνώρισε ποτέ η ιστορία»!
Στα χρόνια του άγριου καπιταλισμού, κυριαρχεί η δραματική διάζευξη πραγματικότητας και οικονομικών δεικτών, θέμα με το οποίο καταπιάστηκε ο Γ. Αυγερόπουλος στο ντοκιμαντέρ «Υπέροχη Μακροοικονομία». Κυριαρχεί ο νεοφιλελευθερισμός που δεν θέλει τον παρεμβατισμό του κράτους, που θέλει την απελευθέρωση της αγοράς, που θέλει να αυτορυθμιστεί. Παράλληλα όμως, όταν βρει τα δύσκολα (όπως μετά το 2008 και την Γουόλ Στριτ) θέλει να πληρώσει το κράτος τις ζημιές. «Δηλαδή ιδιωτικοποιούμε τα κέρδη αλλά εθνικοποιούμε τις απώλειες;» ρωτούσε ο Πρόεδρος της Ισλανδικής Δημοκρατίας, Όλαφουρ Γκρίμσον που έστειλε δυο φορές σε δημοψήφισμα τις συμφωνίες των ισλανδικών κυβερνήσεων με τη Βρετανία και την Ολλανδία και άφησε τα υπόλοιπα στον ισλανδικό λαό.
Στα χρόνια του άγριου καπιταλισμού, «οι πλούσιοι γίνονται ακόμη πλουσιότεροι», όπως έγραφε ο Στίβεν Ράτνερ των Τάιμς της Νέας Υόρκης. Σύμφωνα με την έρευνα των Γάλλων οικονομολόγων Thomas Piketty and Emmanuel Saez, «το 2010 καθώς οι ΗΠΑ προσπαθούσε να συνέλθει από την ύφεση, το τρομακτικό 93% του πρόσθετο ΑΕΠ που παρήχθη στη χώρα, εν σχέσει με το 2009 - $288 δισ. - πήγε στο 1% των φορολογουμένων, σε αυτούς με τουλάχιστον 352.000 δολάρια εισόδημα»! Όπως σημειώνει ο Σ. Ράτνερ, στην περίοδο του Κλίντον το 1% του πληθυσμού έπαιρνε το 45% της αύξησης του ΑΕΠ. Στην περίοδο Μπους το νούμερο αυτό ήταν 65%. Το κακό παρεμβατικό κράτος έπρεπε να… παρέμβει για να φτάσει το εξωπραγματικό 93% της περιόδου Ομπάμα. Όχι μόνο το 1% πήρε το 93%. «Το ακόμη πιο σοκαριστικό είναι η ταχύτητα με την οποία οι πάρα πολύ πλούσιοι έγιναν πιο πλούσιοι από τους λίγο πλούσιους. Το 2010, το 37% των πρόσθετων κερδών πήγε μόλις στο κορυφαίο 0,01 (!) της εκατό, μια χούφτα από 15.000 νοικοκυριά με μέσο εισόδημα 23,8 εκατομμύρια. Αυτοί είδαν το εισόδημα τους να αυξάνεται κατά 21,5%».
Γιατί στα χρόνια του άγριου καπιταλισμού, προωθείται η απολυταρχία του μονόδρομου, πολιτικά, κοινωνικά και ηθικά. Στην Ελλάδα έχουμε πολλούς από δαύτους, ανάλογα με την περίοδο, για να μην πούμε το μήνα. Μετά το Καστελόριζο του Γ. Παπανδρέου, μονόδρομος ήταν το πρώτο Μνημόνιο. Μετά το Μεσοπρόθεσμο. Μετά το δεύτερο Μνημόνιο. Τίποτα δεν είναι διαφορετικό σήμερα με τις εκλογές. Μονόδρομος είναι σήμερα η κυβερνησιμότητα της χώρας. Εκεί ποντάρουν οι δυο αρχηγοί των μεγάλων κομμάτων, εννοώντας βεβαίως πως μονόδρομος είναι να είναι αυτοί στην εξουσία. Διότι είναι τόσο εθισμένοι στην εξουσία που αν δεν μπουν στην κυβέρνηση δεν θα έχουν λόγο ύπαρξης. Εύκολες απαντήσεις είναι σαφές πως δεν υπάρχουν, καθώς πρέπει να είμαστε έτοιμοι για κοσμογονικές συνέπειες που θα φέρει αυτή η παγκόσμια κρίση. Άραγε, όμως, είμαστε έτοιμοι να φωνάξουμε όπως ένας διαδηλωτής στην Αργεντινή το 2001 πως «τα προβατάκια ξυπνήσαμε, δεν είμαστε πια προβατάκια! Η επανάσταση της φάρμας των ζώων!»; Ίδωμεν.
*Ολόκληρη η συνέντευξη του Γιώργου Αυγερόπουλου στον Λεωνίδα Βατικιώτη είναι διαθέσιμη στον ιστότοπο του «Πριν» www.prin.gr – Το άρθρο των Τάιμς έχει τίτλο «The Rich Get Even Richer»
