">
Του Γιώργου Καλλίνη
Αγαπητό ημερόλογιο,
Δεν έχουν περάσει 2 εβδομάδες από τότε που τον είδα στη σκηνή να παίζει και τίποτα πια δεν είναι το ίδιο. Πραγματικά ξόδεψα όλες μου τις οικονομίες για να πάω στο Βερολίνο και δεν το μετάνιωσα ούτε στιγμή. Αυτή ήταν μια απόφαση ζωής, γιατί είναι πολύ δύσκολο να βρω τα βινύλια του εδώ και ίσως να μην ξανά είχα την ευκαιρία να βιώσω αυτά που έζησαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στο Γουντστοκ πριν κανένα χρόνο. Μόνος του στη σκηνή, να διασκευάζει τον αμερικάνικο εθνικό ύμνο και το κοινό από κάτω, μαγεμένο, να παραδίνεται στις κιθαριστικές του ορέξεις, χωρίς να ξέρει αν θα έπρεπε να θεωρήσει τη διασκευή προκλητική ή απλά μια έμπνευση της στιγμής. Σημασία είχε μόνο η μουσική.
Αυτός ο άνθρωπος συμβολίζει την έννοια του καλλιτέχνη στα μάτια μου. Βρίσκω ως συγκλονιστικό μέχρι και το πως στέκεται πάνω στη σκηνή, με την κιθάρα σαν προέκταση των χεριών του και βλέμμα σαν να μην έχει το παραμικρό άγχος και προγραμματισμό για το τι θα παίξει πάνω στη σκηνή. Όταν τον είδα, ένιωσα ότι με το που πάτησε το σανίδι, άνοιξε ένα διακόπτη και η μουσική άρχισε να ρέει από μέσα του. Τα τραγούδια τα ήξερα τα περισσότερα, αλλά αυτό ήταν το κάτι άλλο. Ο αυτοσχεδιασμός ήταν το αυτονόητο και όχι η καλή απόδοση των κομματιών που γράφτηκαν μέσα στο στούντιο. Μια τέτοια συναυλία αποτελεί ένα μουσικό μυστήριο, ένα γρίφο που θα λύσεις μόνο μετά το πέρας της συναυλίας.
Στο ροκ εν ρολ δεν ήμουν ποτέ συνηθισμένος σε ένα τέτοιο φαινόμενο, κανείς στον κόσμο δεν ήταν προετοιμασμένος για αυτό το μουσικό ντελίριο. Φυσικά υπάρχουν πολλά συγκροτήματα τα οποία γράφουν φοβερές μελωδίες και αξιομνημόνευτα ρεφραίν, αλλά για μένα η αγαπημένη μου μουσική είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Είναι κάτι ζωντανό, το οποίο όταν μπαίνει στα εμπορικά καλούπια της ηχογράφησης χάνει κάτι από τον αυθορμητισμό του, κάτι από τη δυναμική του. Ο μάγος της ηλεκτρικής κιθάρας και της παραμόρφωσης συμβολίζει ακριβώς αυτή τη ζωντάνια, από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό που τον βλέπεις. Σαν ένα θηρίο που το κρατούσαν δεμένο στο στούντιο και τώρα μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα μπροστά στο κοινό. Δεν μου φαίνεται τυχαίο που το κίνημα των χίπιδων τον θεωρεί σαν γκουρού και τη μουσική του ως έναν ύμνο στην ελευθερία και την εσωτερική αναζήτηση.
Φυσικά όλα αυτά μπορεί να είναι απλά ένα παραλήρημα ενός οπαδού του Τζίμι Χέντριξ. Δεν πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι μπορούν να απολαύσουν τους δίσκους του, ούτε θα έπρεπε. Πιστεύω όμως ότι όποιος τον ακούσει, έστω και μία φορά, θα αισθανθεί κάτι από όλα αυτά που αισθάνθηκα και εγώ, όταν τον είδα στη σκηνή. Ούτως ή άλλως θα είναι πολλά χρόνια παρόντας στη μουσική σκηνή, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα υποκλιθεί όλος ο κόσμος μπροστά στο αστείρευτο ταλέντο του.
Ας ανοίξω την τηλεόραση όμως, Παρασκευή απόγευμα είναι, αρχίζουν οι ειδήσεις… Τι τύχη, για τον Hendrix λένε. Όχι, ρε γαμώτο, πάει και αυτός τόσο νέος… σαν εφιάλτης μοιάζει. Άτιμα ναρκωτικά μας τον πήρατε και αυτόν, ελπίζω μόνο να μην αποδειχτεί μετά από χρόνια ότι τον έφαγαν. Έζησε γρήγορα, πέθανε νέος. Είμαι σίγουρος ότι κανείς δεν θα τον ξεπεράσει ποτέ. Τουλάχιστον είχα την τύχη να τον δω ζωντανά να παίζει κιθάρα ή καλύτερα, να παίζει μουσική όπως αυτή πρέπει να παίζεται.
