">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Κυριακή, λίγο μετά τις 11 το βράδυ. Εξουθενωμένος αλλά περήφανος, περιχαρής και τροπαιούχος, ο Χελίν της ιστορίας μας ξεροσταλιάζει καθισμένος σε ένα πεζούλι. Πέρα από το δρόμο μπροστά του, ψηλά, ατενίζει ένα μπαλκόνι. Όχι ένα μπαλκόνι, σόρυ, ΤΟ μπαλκόνι. Κοιτάζει άλλη μια φορά το ρολόι του και αποφασίζει ότι τον παίρνει ακόμα η ώρα, μιας και κατά το θείο Μπραμ κάθε τι το αιμοδιψές που σέβεται τον εαυτό του βγαίνει μετά τις 12. Σέρνει τα τίμια βήματά του μέχρι το περίπτερο, χαλβαδιάζοντας το «σοκολατένιο όργιο» που είδε στο ψυγείο. Αφού χαλβαδιάσει και την τιμή του «όργιου», αγοράζει με ψηλά το κεφάλι το αρχαιοελληνικό ξυλάκι γρανίτα, που έχει και 50 λεπτάκια και είναι και φρουτένιο. Στο ταραγμένο του μυαλό, οποιαδήποτε απόπειρα πρόσληψης βιταμινών ευπρόσδεκτη τούτη τη μεγάλη ώρα.
Η ώρα περνά και μετά και την τρίτη μπυρίτσα της νίκης η φωνή δε βγαίνει πια. Ξαφνικά, ο χρόνος σταματά. Η μπαλκονόπορτα του πεπρωμένου ανοίγει και ο πρασινοκοκκινογαλαζοκίτρινος πρίγκιπας ξεπροβάλει χαμογελώντας. Έχει ραντεβού με την ιστορία. Ή έστω, με το μύθο. Θα δείξει. Σηκώνει τα χέρια και χαιρετά με χάρη βενζινά που πλένει τζάμια. Το πλήθος παραληρεί. Ο Χελίν μας επίσης. Το έθνος είναι εδώ και ο νέος του ηγέτης ευχαριστεί το Θεό, τον κόσμο, την οικογένειά του, την Ακαδημία και τη θεια του στο χωριό που τον έπεισε να μη γίνει κτηνοτρόφος. Σημαίες ανεμίζουν, συνθήματα δονούν την ατμόσφαιρα. Κάτι σαν το Αλί Σαμί Γιεν στα καλά του μοιάζει ο δρόμος. Και κάπου εκεί με πιάνει η βαρεμάρα. Αντιλαμβάνομαι ότι το έχω ξαναδεί το επεισόδιο και γυρνάω με τη μία στο DVD να δω καμιά καινούργια σειρά. Ίσως ξεκινήσω σήμερα το Justified, αυτός ο σερίφης μοιάζει να είναι και πολύ άντρας.
Με τις αυριανές εκλογές αρνούμαι να ασχοληθώ και να γράψω κάτι και πολύ στα σοβαρά. Όχι ότι δεν θα ασχοληθώ, κάθε άλλο. Αλλά διάβασα όλο αυτόν τον καιρό τόσα κείμενα, άκουσα τόσες δηλώσεις, φτάνει, βαρέθηκα. Είναι όντως οι πιο κρίσιμες από τη μεταπολίτευση, συμφωνώ, ωστόσο έχουμε πετύχει το ακατόρθωτο στην Ελλαδάρα μας : το θέμα πλέον είναι να ψηφίσεις κάποιον που δε γουστάρεις, για να μη βγει ο άλλος που δε γουστάρεις με την καμία. Απορώ πραγματικά πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος Έλληνας ψήφισε με την καρδιά του. Γιατί έτσι ρε αδερφέ, τον πιστεύω τον ηγέτη και νιώθω ότι αυτός θα κάνει τη διαφορά. Και με εκφράζει και το κόμμα του. Και του τη ρίχνω – την ψήφο – και η καρδιά μου είναι γαληνεμένη.
Οπότε, μιας και μυαλό δε βάζετε και ακούω ότι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ το πιάνουν μαζί το 50αράκι όπως φαίνεται, σιγά μην κάτσω να σκάσω. Αυτοί είμαστε και αυτό μας αξίζει. Εγώ θα ψηφίσω αυτό που θέλω και κάντε και σεις το ίδιο. Όλοι ευχαριστημένοι και οι Γερμανοί είναι φίλοι μας. Με συναρπάζει, όμως, η ψυχοσύνθεση του Έλληνα ψηφοφόρου. Άνθρωποι προικισμένοι με κάθε είδους παράνοια που ζουν ανάμεσά μας. Κι όμως, τους συναντάμε στις κάλπες και το παίζουμε και έκπληκτοι.
Πρώτα πρώτα, έχουμε τους οπαδούς. Τα πραγματικά σκυλιά του πολέμου. Ψηφίζουν το ίδιο κόμμα 3 γενιές τώρα, με πίστη και αφοσίωση άσχετα με το ποιος είναι στο τιμόνι ή τι έκανε ή τι δηλώνει. Πιθανότατα πικραμένοι που δεν πρόλαβαν Βασιλιά, έδωσαν το λόγο τους στο κόμμα και δεν τον παίρνουν πίσω δε πα να γίνει το κόμμα τελεία και να πάρει και αγκαλιά την παρένθεση. Τόσο απλά.
Μετά συναντάμε τους βολεμένους. Αυτοί είναι οι ωραίοι της ιστορίας με τα μεγάλα συμφέροντα και τους έρχεται ζάχαρη η κατάσταση των πραγμάτων. Με λίγα λόγια, δεν τους πολυνοιάζει ποιος θα βγει, αρκεί να μην έχουμε και πολλές καινοτομίες. Ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδίζουν, και οι υπόλοιποι… you know. Έτσι, τα τελευταία 30 χρόνια προσέρχονται στις κάλπες επιλέγοντας ανάμεσα στο πράσινο και το μπλε ανάλογα με τη φάση που βρίσκεται η σελήνη. Στην τελική, σιγά τη διαφορά.
Μετά είναι οι ριάλιτι. Δεν έχουν ιδέα τι παίζει με τα κόμματα, δεν έχουν ακούσει ούτε έναν υποψήφιο και ψηφίζουν με τα δικά τους κριτήρια, λίγο πολύ όπως τα παιδιά στο πρώτο Big Brother. «Ψηφίζω Ευάγγελο γιατί τον νιώθω περισσότερο κοντά μου από τον Αντώνη. Την περασμένη βδομάδα σκεφτόμουν να ψηφίσω Αλέξη, αλλά τον είδα χτες στην πισίνα να τα λέει με την Ντόρα και μου γύρισε το μυαλό».
Μία κατηγορία που υπεραγαπώ, οι λοβοτομημένοι. Προσπαθούν αλλά δεν αντιλαμβάνονται πλήρως ούτε την κατάσταση, ούτε τα προγράμματα των κομμάτων. Πιάνουν μόνο μέσες άκρες και με αυτές πορεύονται. Θεωρούν ωστόσο τους εαυτούς τους βαθιά πολιτικοποιημένα άτομα και είναι πραγματικά απολαυστικοί σε πολιτικές συζητήσεις της παρέας στο μπαρ το βράδυ πριν τις εκλογές. Στην τελική, γιατί δηλώσεις του στιλ «Ψηφίζω τον τάδε γιατί θα διώξει τους μετανάστες» μπορούν να συγκριθούν σε περιεχόμενο, δομή, λογική και ευαισθησία μόνο με κάτι σαν «Πίνω μόνο ρούμι γιατί μου αρέσει το πράσινο, έμαθα και ότι ο Μέσσι τρώει σπανακόπιτα και η τετραγωνική ρίζα του Π είναι μπλε». Λόγια σταράτα, απαντήσεις που κόβουν σαν ξυράφια.
Σε αυτούς θα ήθελα να προσθέσω και τους νεολαίους. Μια γενιά καταραμένη μιας και δεν πρόλαβε Θάντερκατς, Ντράγκονμπολ και Αστρομαχητές και μεγάλωσε με Ντίτζιμον και Ντόρα (την εξερευνήτρια, όχι την κόρη του γουρλή). Ως εκ τούτου, απώλεσε κάπου στην πορεία κάθε δημιουργική φαντασία και καταδικάστηκε να πείθεται από κάθε μαλ… συγγνώμη, παπαρ…, συγγνώμη, είναι φτωχή η Ελληνική, ανοησία ήθελα να πω των πολιτικών και να πιστεύει σοβαρά πως σε ΑΥΤΗΝ την Ελλάδα υπάρχουν ουσιαστικές διαφωνίες στην ιδεολογία των μεγάλων κομμάτων και η συμμετοχή τους στις νεολαίες αυτών μπορεί να κάνει τη διαφορά. Βάζω αστεράκι γιατί στην κατηγορία αυτή υπάγεται και η πάντα συμπαθής υποκατηγορία που έχει να κάνει με τους νεολαίους που δεν τους καίγεται καρφί, αλλά συνεχίζουν να ασχολούνται για να βρουν κοπέλα μιας και δοκίμασαν όποιον άλλο τρόπο ήξεραν και απέτυχαν.
Θα το συνέχιζα κι άλλο, αλλά με βλέπω να ξεφεύγω και αφήστε που πλάκα στην πλάκα αρχίζω να ψιλοεκνευρίζομαι και το ‘χω τάξει στον εαυτό μου αυτή τη φορά να μείνω απόλυτα ψύχραιμος. Προσωπικά, χωρίς να θέλω να με εντάξω σε κάποια κατηγορία μιας και δε μου αρέσει να βάζω ταμπέλες παρά μόνο στους άλλους και είναι και δικό μου το κείμενο οπότε με παίρνει να το κάνω, έχω να δηλώσω χαμογελώντας ότι μου έκατσε κουτί μια ακόμα αδειούλα από το στρατό μόνο και μόνο για να ρίξω μια τόση δα ψήφο, ενώ αμέσως μετά σουφρώνοντας τα φρύδια και παίρνοντας το σοβαρό και άκρως γοητευτικό μου ύφος, έχω να πω το εξής : οι εκλογές αυτές είναι όντως μεγάλη υπόθεση και ευκαιρία, δυστυχώς όμως όχι για να επιλέξουμε επιτέλους τον ιδανικό και φωτισμένο ηγέτη, αλλά για να δείξουμε την αποστροφή μας στα μέχρι τώρα πεπραγμένα. Εκτός κι αν νομίζει κανείς ότι με την παρούσα κατάσταση μπορεί κάτι να αλλάξει δραματικά, όπως για παράδειγμα να βγει αυτοδύναμη κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και να βγούμε από το Μνημόνιο από Δευτέρα ή να βγει το ΚΚΕ και να βάλει η Aegean άμεσα δρομολόγια για Κούβα, Θεσσαλονίκη – Αβάνα ένα cubano δρόμος. Αν κάποιος το πιστεύει αυτό, είναι πέραν κάθε απόπειρας παρωδίας, τον συγχαίρω και θέλω να τον γνωρίσω. Αυτά τα ουκ ολίγα, καλή ψήφο και καλά ξεμπερδέματα…
