">
Εκλογικές αναμετρήσεις σε τέσσερις χώρες που βρίσκονται στην καρδιά της κρίσης που δονεί την Ευρωζώνη, αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη. Η Ελλάδα των δυο Μνημονίων καλείται να εκλέξει την επόμενη κυβέρνηση, η Γαλλία ψηφίζει όχι μόνο τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, αλλά και τον άνθρωπο που θα κάτσει στο τραπέζι με την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, είτε απολύτως δουλικά, όπως κατηγορούν οι Γάλλοι τον Ν. Σαρκοζί, είτε με ένα διαφορετικό πνεύμα, όπως αυτό που έως τώρα πρεσβεύει ο Φ. Ολάντ. Στη Γερμανία, οι εκλογές στο μικρό κρατίδιο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν μπορεί να αποτελέσει προπομπό των εθνικών εκλογών του 2013, καθώς στην διακυβέρνηση βρίσκονται οι συγκυβερνώντες Χριστιανοδημοκράτες (CDU) και Φιλελεύθεροι (FDP). Στην γειτονική Ιταλία, η κυβέρνηση τεχνοκρατών υπό τον Μάριο Μόντι περάσει την πρώτη εκλογική της δοκιμασία σε τοπικές εκλογές.
Σε πρώτο πλάνο βρίσκονται βεβαίως οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία: Έπειτα από μήνες κονταροχτυπημάτων του Νικολά Σαρκοζί και του Σοσιαλιστή Φρανσουά Ολάντ, την ακροδεξιά ρητορική της Μαρίν Λεπέν και τη λαοθάλασσα στη Βαστίλη υπό τον Αριστερό Ζαν-Λυκ Μελανσόν, έχει έρθει η ώρα της κρίσης. Ο Ολάντ, από την πλευρά του, έχει ήδη ταράξει τα νερά με το αίτημά του για ανάπτυξη και όχι μόνο «τυφλή» λιτότητα, τονίζοντας μάλιστα πως θα ζητήσει επαναδιαπραγμάτευση -ή, σε ηπιότερους τόνους, «εμπλουτισμό»- του Δημοσιονομικού Συμφώνου. Από την άλλη πλευρά η Γερμανίδα καγκελάριος έχει δηλώσει ανοικτά την στήριξή της προς τον Σαρκοζί, ενώ η γερμανική αντιπολίτευση των Σοσιαλδημοκρατών (SPD) στήριξε εξίσου ανοικτά τον Ολάντ, τον «επόμενο Γάλλο πρόεδρο» όπως τον είχε πει ο Στάινμαϊερ.
Είναι μέχρι σήμερα λίγο πολύ γνωστό πως η πιθανότατη εκλογή του Φ. Ολάντ μπορεί να οδηγήσει σε ρήξη του γαλλογερμανικού άξονα που καθόριζε τις πολιτικές της Ευρώπης της κρίσης. Το κατά πόσω ο Φ. Ολάντ θα τηρήσει τις δεσμεύσεις του προς τον γαλλικό λαό θα πρέπει να αποδειχθεί επί του πρακτέου. Οψόμεθα, λοιπόν.
Έτσι, φτάνουμε στην Ιταλία. Ο τεχνοκράτης Μάριο Μόντι εφαρμόζει πολιτικές σκληρής λιτότητας σε μία προσπάθεια να αποφύγει η Ρώμη την προσφυγή σε μηχανισμό στήριξης. Ανέλαβε την πρωθυπουργία εν μέσω ανακούφισης για την αποχώρηση του Μπερλουσκόνι αλλά και ανησυχίας για την οικονομική πολιτική που θα ακολουθούσε -και τώρα θα περάσει την πρώτη του εκλογική δοκιμασία. Το δείγμα είναι μικρό -13% του εκλογικού σώματος σε 800 δήμους- και ο ίδιος ο Μόντι μπορεί να είναι εκτός πολιτικού στίβου στις εκλογές του 2013. Το μήνυμα όμως θα είναι ξεκάθαρο για τα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνησή του και, έτσι, μία μικρή «πρόβα τζενεράλε» για τις βουλευτικές εκλογές. Αναλυτές περιμένουν ψήφο διαμαρτυρίας απέναντι στα κόμματα που στηρίζουν τον Μάριο Μόντι στη Βουλή και πιθανώς χαμηλή προσέλευση, ενώ συσσωρεύεται η οργή των Ιταλών για τα φορολογικά μέτρα και τις περικοπές στις δαπάνες.
Η Γερμανία μπορεί να μην έχει πληγεί από την κρίση (τουναντίον να κερδίζει από αυτήν), όμως όπως επισημαίνουν αναλυτές οι Γάλλοι ρίχνουν ψήφο αντιγερμανικών αισθημάτων στηρίζοντας τον Ολάντ, ενώ ακόμη και η στενότατη σύμμαχος του Βερολίνου, Ολλανδία, χτυπήθηκε από την κρίση οδηγώντας την κυβέρνηση του Μ. Ρούτε σε παραίτηση. Το κρατίδιο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν είναι μικρό, και το βάρος του στην ομοσπονδιακή πολιτική σχετικά περιορισμένο. Η Bόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, που ψηφίζει την επόμενη Κυριακή, είναι σαφώς σημαντικότερη. Όμως η κάλπη το Σλέσβιχ-Χόλσταϊν μπορεί να αποτελέσει προοίμιο για τις εθνικές εκλογές του 2013, που θα είναι καθοριστικότατες για το μέλλον της Ευρωζώνης.
Η κυβέρνηση του κρατιδίου, «αντίγραφο» της συγκυβέρνησης Χριστιανοδημοκρατών (CDU) και Φιλελευθέρων (FDP) σε ομοσπονδιακό επίπεδο, απειλείται από την καταστροφική εκλογική πορεία των Φιλελευθέρων στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις. Με το CDU και τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD) στα ίδια επίπεδα του 31% στις δημοσκοπήσεις, το κρατίδιο μπορεί να αποκτήσει συγκυβέρνηση των δύο μεγάλων. Αυτό θα αντηχούσε ως υπενθύμιση στο Μπούντεσταγκ της επιλογής ανάλογης «λύσης», ή και ανάγκης, σε ομοσπονδιακό επίπεδο «αύριο». Οι Μεγάλοι Συνασπισμοί CDU και SPD παρέχουν ένα αίσθημα ασφάλειας στους Γερμανούς πολίτες, όπως αποδείχτηκε και με την προηγούμενη συγκυβέρνηση μεταξύ 2005 και 2009. Αντιθέτως, η αποδοχή της σημερινής συγκυβέρνησης φθίνει συνεχώς ενώ η ευρωπαϊκή κρίση σοβεί.
Και, φυσικά, η Ελλάδα: Η Ευρώπη θα ερμηνεύσει την ελληνική κάλπη της Κυριακής ως την πρώτη συνολική απάντηση των Ελλήνων εδώ και δύο χρόνια.
