">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Αν κερδίσει ο Α. Τσίπρας τις εκλογές θα βγούμε από το ευρώ, θα βγούμε από την Ε.Ε. και γενικώς καταστροφή. Αυτό είναι το επιχείρημα που επαναλαμβάνουν – αποδεικνύοντας παράλληλα την τρομακτική ένδεια των πολιτικών τους – τόσο η ΝΔ, όσο και το ΠΑΣΟΚ, αλλά και τα φανερά και τα… κρυφά εξαπτέρυγα τους.
Μια ματιά στο παρελθόν θα είναι πολύ χρήσιμη, για να αντιληφθούμε την ουσία του επιχειρήματος. Κατά τη διετή αντιμνημονιακή στάση του Α. Σαμαρά ακούγαμε ή δεν ακούγαμε ακριβώς την ίδια ρητορική από τον Γ. Παπακωνσταντίνου, τον Β. Βενιζέλο και τον Γ. Παπανδρέου; Δεν μας έλεγαν πόσο επικίνδυνος είναι ο Α. Σαμαράς που ζητούσε επαναδιαπραγμάτευση; Τόσο εύκολα ξεχνάμε; Τι έκανε, λοιπόν, τότε η Ε.Ε. και η Γερμανία; Μέχρις εσχάτων παρενέβη στα εσωτερικά της χώρας, προτείνοντας, ζητώντας, απαιτώντας την πολυθρύλητη τότε ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ. Μετά το δημοψήφισμα του Γ. Παπανδρέου, ο Α. Σαμαράς άλλαξε στρατόπεδο, το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες τον αγκάλιασαν, γνωρίζοντας πως δεν υπήρχε καμία περίπτωση ένα ολοένα και συρρικνούμενο ΠΑΣΟΚ να περάσει το δεύτερο Μνημόνιο. Τελικώς, η υπογραφή του Α. Σαμαρά μπήκε φαρδιά πλατιά στο δεύτερο Μνημόνιο.
Η τακτική που ακολούθησε η Γερμανία είναι σαφής. Μπροστά στην αποτυχία του δεύτερου Μνημονίου, πίεσε τον Α. Σαμαρά να ανέβη στο ευρωπαϊκό άρμα της λιτότητας. Δυο χρόνια περίμενε την συναίνεση του Α. Σαμαρά – την οποία ζητούσε από την πρώτη κυριολεκτικά στιγμή – όμως ποτέ δεν έκοψε τις γέφυρες με την τότε αντιμνημονιακή ΝΔ. Για να είμαστε ξεκάθαροι, δεν προσπαθούμε να υπονοήσουμε πως ο Α. Τσίπρας, κερδίζοντας τις εκλογές θα κάνει την κωλοτούμπα που έκανε ο Α. Σαμαράς. Προσπαθούμε να αποσαφηνίσουμε την τακτική που ακολουθεί τόσο η ίδια η Α. Μέρκελ όσο και ολόκληρη η ΕΕ. Δηλαδή την τακτική της πίεσης, προς όλους τους εκάστοτε ηγέτες της ευρωζώνης ώστε να δεχτούν την ευρω-λιτότητα ως μονόδρομο.
Στην υποθετική περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση ως ισχυρός παίκτης μετά τις νέες εκλογές (με παραπάνω από 110 έδρες δηλαδή) και πάει να διαπραγματευτεί τους όρους του Μνημονίου, δεν θα αντιμετωπίσει ούτε ψυχροπολεμικό κλίμα, ούτε μια θυμωμένη Α. Μέρκελ που θα γυρίσει την πλάτη της στον Α. Τσίπρα. Επειδή, λοιπόν, η Γερμανία προτιμούσε τόσο την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ όσο και την κυβέρνηση Λ. Παπαδήμου, η κυβέρνηση του Α. Τσίπρα θα έχει τον χρόνο να ακυρώσει την εκ βάθρων κινεζοποίηση των εργασιακών συνθηκών.
Για του λόγου το αληθές, ας κοιτάξουμε και άλλα παραδείγματα. Η Γερμανία χαιρέτησε την εκλογή του συντηρητικού Μαριάνο Ραχόι στην Ισπανία, ενώ ο ίδιος υπέγραψε μετά παρρησίας το Σύμφωνο Σταθερότητας. Πριν στεγνώσει το μελάνι, ωστόσο, ακύρωνε την συμφωνία των Βρυξελλών με τον προηγούμενο… σοσιαλιστή πρωθυπουργό Χοσέ Θαπατέρο για μείωση του ελλείμματος στο 4,4% το 2012, θέτοντας τον στόχο στο 5,8%! Ενόσω τα διεθνή μέσα ξεσπάθωναν κατά του Μ. Ραχόι λέγοντας πως «η Ισπανία αψηφά την Ευρώπη», η Γερμανία προσέγγιζε τον Ισπανό πρωθυπουργό – ο οποίος ουδεμία σχέση έχει με τον ρεφορμισμό του συστήματος που προτείνει ο Α. Τσίπρας – και έπειτα από πίεση τον έπειθαν να ανακαλέσει να θέσει τον στόχο στο 5,3%. Δυο συμπεράσματα. Πρώτον, η Γερμανία δεν… θίχτηκε και ήθελε πάνω απ’ όλα να κάνει την δουλειά της. Δεύτερον, πως ακόμη και ο γερμανόφιλος Μ. Ραχόι γνωρίζοντας πως η χώρα του βρισκόταν και βρίσκεται ένα βήμα πριν την κοινωνική ανάφλεξη, κατάφερε να διαπραγματευτεί το συμφωνημένο στόχο του ελλείμματος.
Στην Ιρλανδία, η προκήρυξη δημοψηφίσματος για το Σύμφωνο Σταθερότητας μπορεί να μην επηρεάζει άμεσα την εφαρμογή του (αντίθετα με τις Συνθήκες της Ε.Ε., για την εφαρμογή του Συμφώνου απαιτούνται μόλις… 12 χώρες), όμως η Γερμανία ήθελε να το αποφύγει ενθυμούμενη το ΟΧΙ των Ιρλανδών στα δημοψηφίσματα για τη Συνθήκη της Νίκαιας και της Λισαβόνας. Την ώρα, λοιπόν, που η πολιτική και οικονομική ελίτ της Ιρλανδίας έχει μετατρέψει το δημοψήφισμα για το Σύμφωνο Σταθερότητας σε μια υπαρξιακή απόφαση για την χώρα - είτε ψηφίζουμε ΝΑΙ, είτε σταματά η χρηματοδότηση και μας πετούν από το ευρώ – η ΕΚΤ δέχτηκε το αίτημα του υπουργού Οικονομικών της χώρας Μάικλ Νούναν να μην πληρωθεί ομόλογο αξίας 3,1 δισεκατομμύρια ευρώ! Το ομόλογο, ενόψει του δημοψηφίσματος, μεταφέρθηκε για 13 χρόνια και με μειωμένο επιτόκιο!!
Είναι σαφές πως η πολιτική τρομοκρατία για την αποπομπή από το ευρώ άπαξ και εκλεγεί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τουλάχιστον φαιδρή, ενώ δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα στο ευάλωτο ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Αυτή την εθνική υπευθυνότητα επιδεικνύουν οι… εθνοσωτήρες. Γερμανία και Ε.Ε. θα δώσουν χώρο για ελιγμούς στους Α. Τσίπρα και αυτός από την πλευρά του, αν μείνει πιστός στα προεκλογικά του λόγια – κάτι το οποίο δεν έχουμε λόγο να αμφιβάλουμε – θα μπορέσει να βελτιώσει την φρικτή οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο ελληνικός λαός. Βεβαίως, ο απώτερος και χρονικά μακροπρόθεσμος στόχος του Βερολίνου - όπως και σε όλα τα παραδείγματα που αναφέραμε – θα είναι να μην αμφισβητηθεί η καρδιά του Μνημονίου. Αυτή θα είναι η πρόκληση για τον ΣΥΡΙΖΑ και δεν θα έρθει την πρώτη μέρα της διακυβέρνησής του.
