Γράφει ο Παναγιώτης Σκουρής*
Παραδοσιακά το καλοκαίρι θεωρείται μία περίοδος, κατά την οποία κάνουμε μία ανάπαυλα, πέφτουμε σε περισυλλογή και παίρνουμε αποφάσεις για τη νέα σεζόν. Ένα είδος καινούριας αρχής, ας πούμε. Για αυτό άλλωστε διαχωρίζουμε το ξεκίνημα της σεζόν από το νέο έτος.
Στη δραστηριότητά μας αυτή έχουμε, ανάλογα και με τα ενδιαφέροντά μας, διάφορες παράπλευρες και παράλληλες δραστηριότητες, να μας συντροφεύουν. Άλλες από αυτές αφορούν σχεδόν σε όλους μας, άλλες μόνο ορισμένους. Προφανώς τα όσα θα αναπτύξουμε εδώ σήμερα θα έχουν καθαρά προσωπικό τόνο και περιεχόμενο.
Η πολιτική το καλοκαίρι δεν παίζει ιδιαίτερα πρωταγωνιστικό ρόλο. Περισσότερο η παραπολιτική και το διαπιστώνουμε αυτό και φέτος. Καυγάς και ξεκατίνιασμα, τα οποία -το έχουμε άλλωστε πει πολλές φορές από εδώ αυτό- πλέον κυριαρχούν και εντός της σχολικής χρονιάς και όχι μόνο κατά τις καλοκαιρινές διακοπές. Ως εκ τούτου, δε δικαιούται κανείς να περιμένει και να απαιτήσει να αλλάξει αυτό κατά την περίοδο της ραστώνης. Μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι από παλιά η μανιέρα είναι, ότι δεν πρέπει να ταράζονται τα «μπάνια του λαού», οπότε ρίξε ανοησία με το κουτάλι, για να τους διασκεδάζεις. Αυτός είναι ο τρόπος που μας αντιμετωπίζουν, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, μάλιστα.
Άλλο χαρακτηριστικό της περιόδου, ιδιαίτερα στην αρχή ή προς το τέλος της, είναι οι συναυλίες και εν γένει τα πολιτιστικά δρώμενα. Από εγχώριους καλλιτέχνες κατά κόρον, αλλά και εκπροσώπους του διεθνούς στερεώματος. Ο γράφων είναι από μικρός, περνάνε τα χρόνια καλώς ή κακώς, λάτρης αυτής της δραστηριότητας. Ωστόσο, παρατηρεί, ότι ειδικά σε σχέση με τη διεθνή μουσική σκηνή, διαφαίνεται μία σχετική παρακμή. Δεν έρχονται πλέον τα μεγαθήρια, χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι δε γίνονται σπουδαία πράγματα. Το εγχώριο προϊόν περιοδεύει ανεξαρτήτως είδους και κατηγορίας, οπότε λίγο ως πολύ όλοι βρίσκουμε κάτι που μας ενδιαφέρει. Δεν μπορώ βέβαια να μην αναφέρω εδώ, ότι στο εν γένει πλαίσιο -και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό- οι Έλληνες βγάζουμε και άλλες συνήθειες. Ενδεικτικά αναφέρω εδώ τα κοψίδια στο Λυγουριό μετά την κάθαρση από τα αρχαίο δράμα στην Επίδαυρο.
Για μένα προσωπικά οι καλοκαιρινές διακοπές συνδέονται διαχρονικά από όταν ήμουν παιδί με αθλητικές κορυφαίες διοργανώσεις. Με μία ιδιαίτερη έμφαση στην επίσημη αγαπημένη, γιατί είναι γνωστό άλλωστε, ότι είμαι μπασκετικός. Προφανώς και όσο και αν είναι κλισέ αυτό, δεν μπορώ να ξεχάσω το θρίαμβο του 1987 στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας (γυμνασιόπαις ήμουν τότε) και κάθε καλοκαίρι από τότε κάποια διοργάνωση είχε πάντα περίοπτη θέση. Πέραν του ότι είχαμε προσωπικό ενδιαφέρον, διότι η ομάδα της χώρας μας ήταν πετυχημένη και μεταξύ των κορυφαίων του κόσμου, και επειδή μας έβγαζε από την εθνική μας μιζέρια. Μας έδειχνε, ότι και εμείς μπορούμε να είμαστε καλοί σε κάτι, ιδίως αν είμαστε ενωμένοι και προσηλωμένοι σε έναν κοινό σκοπό. Και κυρίως, αν έχουμε κάποιους, οι οποίοι, ο καθένας ανάλογα και σύμφωνα με τις δυνατότητές του, βγει μπροστά και πάρει τους άλλους από το χέρι. Δε χρειάζεται να είναι πάντα ο ίδιος, αλλά αυτός που η συγκυρία τον αναγκάζει να βγει μπροστά. Ήταν βασικό χαρακτηριστικό της ομάδας μας αυτό για χρόνια και ήταν πολύ ωραίο, πράγματι. Γιατί δεν το βρίσκεις αυτό πολύ εύκολα στην κοινωνία μας σήμερα.
Την αγαπάμε την επίσημη αγαπημένη μας λοιπόν τόσο πολύ που δε μας νοιάζει που δεν έχει φέρει μία σοβαρή επιτυχία για αρκετά χρόνια. Για μένα αυτό είναι απλά συγκυριακό. Και ναι, εμένα μου αρέσει να τους βλέπω, ακόμη και αν δεν κατακτάνε μετάλλιο. Θα έρθει και αυτό, σίγουρα. Αρκεί να ξεπεραστεί η κλασική μεμψιμοιρία του νεοέλληνα. Να μην πέφτουμε δηλαδή να τους φάμε όλους, αν υπάρξει ένα στραβοπάτημα ή μια στραβοτιμονιά. Η σύμπνοια είναι βασικό συστατικό της επιτυχίας. Δε χρειάζεται λοιπόν να ασχολούμαστε με τα, υπαρκτά ή ανύπαρκτα αρνητικά, αλλά να επικεντρωνόμαστε στα θετικά. Όπως, για παράδειγμα, το ότι ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο έρχεται σταθερά να ενισχύσει την εθνική προσπάθεια. Α, ναι και να σταματήσει η τοξικότητα που παράγουν οι εγχώριες αντιπαλότητες να επηρεάζει το κλίμα. Αυτό είναι κάτι που οι παλαιότεροι το αντιμετώπιζαν κάπως καλύτερα. Για να λέμε όμως και του στραβού το δίκιο, αυτήν την περίοδο η αντιπαλότητα έχει βαρέσει κόκκινο.
Αναμένουμε λοιπόν το φετινό Ευρωμπάσκετ και ελπίζουμε να γελάσει το αχείλι μας μετά από κάμποσο καιρό. Θα το απολαύσουμε όμως, όπως και να έχει.
Εύχομαι λοιπόν σε όλους σας ένα χαρούμενο και ξέγνοιαστο καλοκαίρι. Τη ερχόμενη εβδομάδα η στήλη θα κάνει διακοπές, γιατί έχει τη γιορτή της. Θα τα πούμε αμέσως μετά λοιπόν.
*Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείου AnPLegal Praxis (www.anplegal.gr).
