Γράφει ο Παναγιώτης Σκουρής*
Από αυτήν εδώ τη στήλη έχουμε πολλές φορές αναφερθεί στους πολιτικούς-παλιάτσους, οι οποίοι διεθνώς και στη χώρα μας κινούνται στα πάσης φύσεως άκρα και κυριαρχούν.
Τα κουκλοθέατρα που τους φιλοξενούν έχουν πολλές ομοιότητες, παρά το ότι -εκ φαίνεται να έχουν ιδεολογικές διαφορές. Τα τερτίπια που σκαρφίζονται, για να αναδειχτούν, είναι σχεδόν τα ίδια. Για να τα καταλάβουμε αυτό όμως, θα ήταν καλό να προσεγγίσουμε, χωρίς να μένουμε απλά στο φαίνεσθαι.
Το πρώτο λοιπόν που βλέπει κανείς, είναι οι θεωρίες συνομωσίας. Εκεί πραγματικά η γκάμα είναι ανεξάντλητη και εκρηκτική. Το πρώτο ζητούμενο είναι η δημιουργία φόβου. Έτσι, έχουμε εδώ τους εθνικούς καταγγέλλοντες, οι οποίοι έχουν βάσιμες πληροφορίες εκ των έσω, ότι συμβαίνουν σημεία και τέρατα και μάλλον έρχεται η συντέλεια του κόσμου, για την οποία πρέπει να προετοιμαζόμαστε. Και συνήθως βέβαια να προστρέξουμε να δεθούμε στο άρμα του καταγγέλλοντα, ο οποίος έχει τις ασφαλείς πληροφορίες και τον έλεγχό τους και προφανώς θα μας κάνει τη χάρη να μας σώσει. Μη σπεύσετε να αγανακτήσετε και να αντιτείνετε, ότι αυτά τα κάνουν μόνο οι γραφικοί. Το θέμα είναι κυρίως, ποιοι τα πιστεύουν και ακόμα περισσότερο, πόση επιτυχία έχουν οι πολιτικάντηδες που μετέρχονται αυτών των μέσων.
Το δεύτερο και εξαιρετικά επικίνδυνο είναι οι ακατάσχετες υποσχέσεις, όσο και αν είναι ηλίου φαεινότερο, ότι είναι αδύνατο να εκπληρωθούν. Αν πάλι ανατρέξουμε στο πρόσφατο δικό μας παρελθόν, η τακτική αυτή ανέδειξε πολιτική δύναμη και την έφερε μάλιστα στην εξουσία. Εν τέλει καμία από τις υποσχέσεις δεν τηρείται και -συνήθως, έστω και αργά- το εκλογικό σώμα τιμωρεί αυτούς που εκμεταλλεύονται αυτήν την τακτική. Θα πρέπει όμως να κάνει και τον κόπο να δει τον εαυτό του στον καθρέφτη, διότι είναι ο πρώτος υπαίτιος. Όσο φταίει αυτός που δίνει φρούδες ελπίδες, τόσο φταίει και εκείνος που τις πιστεύει. Για να φέρουμε ένα παράδειγμα, ας θυμηθούμε πρόσφατες ιστορίες που σχετίζονται με διαστημικά καύσιμα και τρισεκατομμύρια που θα αποπληρώσουν το σύνολο του ιδιωτικού χρέους στη χώρα μας.
Σας θυμίζει κάτι; Και μήπως θυμάστε, πόσοι ήταν πρόθυμοι να πειστούν;
Στη συνέχεια έρχεται η δημιουργία εντυπώσεων. Πετάμε ένα πυροτέχνημα, το οποίο κατά βάση πυροδοτείται από την πλήρη άγνοια της πραγματικότητας, του νόμου, της ίδιας της λογικής. Αν παρακολουθήσουμε την πολιτική ζωή στη χώρα μας τουλάχιστον τα χρόνια της μεταπολίτευσης και αν πιστέψουμε τις κατά καιρούς κατηγορίες που ακούγονται σε συνεχή βάση, θα καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι όλοι όσοι μας έχουν κυβερνήσει είναι κακοποιοί και μάλλον μαφιόζοι. Κατά μείζονα λόγο όμως και με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι οποίες είναι μάλλον επουσιώδεις, εξαιρέσεις, η δικαιοσύνη δεν επιβεβαιώνει αυτήν την άποψη. Και φυσικά μετά από αυτό, κανείς δεν απολογείται για τις ψευδείς ειδήσεις που έχει διασπείρει. Επομένως, δεν υπάρχει ατιμωρησία μόνο για τους -κάθε φορά- ισχυρούς, αλλά και για αυτούς που τους καταγγέλλουν αβάσιμα.
Επόμενη είναι η μισαλλοδοξία. Περιχαρακώνω τη δική μου άποψη και βάζω απέναντι όποιον διαφωνεί μαζί μου, τον οποίο θεωρώ θανάσιμο εχθρό. Η πεμπτουσία του φασισμού όλων των χρωμάτων και αποχρώσεων. Και δυστυχώς όχι μόνο του ακροδεξιού που είναι αναγνωρίσιμος. Πρωταγωνιστικό ρόλο σε σχέση με αυτή μας την παρατήρηση δεν παίζει μόνη της η ιδεολογία, αλλά η μέθοδος. Και η μέθοδος αυτή είναι σιχαμένη, από όπου και αν προέρχεται.
Πρέπει βέβαια εδώ να εξετάσουμε και για ποιο λόγο κάνουν την εμφάνισή τους αυτά τα φαινόμενα απανταχού της γης.
Βασικό θέμα είναι το εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο του πολιτικού προσωπικού. Είναι ανίκανο να εμπνεύσει και να πείσει και αρκείται σε μία αποκλειστικά διαχειριστική δραστηριότητα. Θέλει να μας πείσει, ότι είναι κάτι σαν ένας καλός λογιστής, ο οποίος θα τα κάνει όλα με πλήρη τάξη και θα έχουμε ως εκ τούτου το κεφάλι μας ήσυχο. Δε φτάνει αυτό όμως στην πολιτική.
Καθοριστικής σημασίας είναι και το πολύ χαμηλό επίπεδο παιδείας, στο οποίο ποντάρουν οι παλιάτσοι, όντας σίγουροι, ότι δε θα αποκαλυφθούν τουλάχιστον από την πρώτη στιγμή. Αυτό έρχεται και σε συνδυασμό με την απογοήτευση και τη δυσκολία που περνάει το μεγαλύτερο μέρος του κοινωνικού συνόλου και έχουν ανάγκη κάπως και κάπου να ξεσπάσουν. Υιοθετούν για το λόγο αυτό όλα τα ανωτέρω λοιπόν.
Αποτέλεσμα αυτού είναι να δημιουργείται ένα κοινό και ένα κενό, στο οποίο μπαίνουν όλοι αυτοί με τις ίδιες μεθόδους και διαφορετικές ιδεολογίες. Το ζητούμενο είναι να κάνουν φασαρία και να πάρουν, έστω για λίγο την προσοχή μας.
Αν θέλουμε να το δούμε με ένα απτό παράδειγμα, μπορούμε να αναφερθούμε στο μεταναστευτικό που είναι ένα θέμα που βρίσκεται στο επίκεντρο εδώ και καιρό. Εδώ λοιπόν τα καλόπαιδα, στα οποία αναφερόμαστε είναι σε έξαλλη κατάσταση και ακροβολισμένα μεταξύ του ότι πρέπει τα σύνορά μας να σφραγιστούν έως του να καταργηθούν. Με γνώμονα το πώς θα ακουστούμε περισσότερο και πώς θα πάρουμε το μέγιστο αριθμό ψηφαλακίων.
*Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείου AnPLegal Praxis (www.anplegal.gr).
- Θεσσαλονίκη: Ανατροπή για μεγάλη συναυλία στην Αριστοτέλους – Χωρίς Νίκο Πορτοκάλογλου
- Πανικός στη Γερμανία: 18χρονος μαθητής μαχαίρωσε καθηγήτρια σε σχολείο
- Στη Θεσσαλονίκη ο Άδωνις Γεωργιάδης: Έργα 45 εκατ. ευρώ στο Παπανικολάου (VIDEO)
- Θεσσαλονίκη: Τι είπαν απολογούμενοι οι γονείς που άφησαν μόνα στο δρόμο τα 2 μωρά
