Γράφει ο Παναγιώτης Σκουρής*
Σήμερα θα αναφερθούμε σε ένα δύσκολο και εξαιρετικά επίκαιρο θέμα, το μεταναστευτικό. Είναι γεγονός, ότι με τις δυσάρεστες εξελίξεις που παρατηρούνται διεθνώς και τις απεχθείς δυνάμεις, οι οποίες όλο και κερδίζουν έδαφος, κυριαρχεί στην ατζέντα. Και φυσικά, ένα πρόβλημα που στο ξεκίνημά του είναι ανθρωπιστικής φύσης, πολιτικοποιείται από όλες τις πλευρές. Ειδικά μάλιστα για τις ακραίες αποτελεί θεμέλιο λίθο και λόγο ύπαρξης.
Ξεκινάμε με την πιο απλή παραδοχή, λοιπόν. Η μετακίνηση πληθυσμών στον πλανήτη συνήθως έχει δραματικές αιτίες. Μπορεί να είναι πόλεμοι, πολιτικές διώξεις, οικονομική εξαθλίωση και άλλα παρόμοια. Να ξεκαθαρίσουμε εδώ, ότι, όταν αναφερόμαστε σε πολιτικές διώξεις μιλάμε για πραγματικές και όχι αυτές, τις οποίες φαντάζονται (μάλλον για φαντασίωση μιλάμε εδώ) ορισμένοι τραγελαφικοί στη δική μας χώρα και γενικά στα ευνομούμενα κράτη. Το φαινόμενο αυτό είναι διαχρονικό και κατά καιρούς αλλάζουν οι τόποι προέλευσης των μεταναστών και οι προορισμοί τους, ανάλογα με την ιστορική συγκυρία. Σε γενικές γραμμές πάντως, όσοι παίρνουν απόφαση να μπουν σε αυτό το ρίσκο, το κάνουν αναζητώντας κάτι καλύτερο για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, είτε μιλάμε για απλή επιβίωση είτε για βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους.
Να μην ξεχνάμε βέβαια, ότι υπάρχει και η λεγόμενη νόμιμη μετανάστευση, η οποία σχετίζεται με την ανάγκη διαφόρων κρατών σε σχέση με συγκεκριμένο κάθε φορά δυναμικό, το οποίο είτε δεν υπάρχει, είτε δεν επαρκεί και για το λόγο αυτό αναζητείται αλλού.
Σε όλο αυτό το πλαίσιο, όπου γίνεται απίστευτο τσουβάλιασμα από όλες τις πλευρές που μετέχουν στο σχετικό διάλογο, υπάρχουν πάντα ομάδες που επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν καταστάσεις και να μετακινηθούν χωρίς να έχουν προφανή λόγο. Απλά, επειδή θέλουν να ζήσουν σε μέρη με μεγαλύτερη ευημερία.
Χώρες λοιπόν που πάνε καλύτερα και φαίνεται να προσφέρουν μεγαλύτερες ευκαιρίες συγκεντρώνουν τις προτιμήσεις. Υπάρχουν και άλλες, όπως η δική μας που είναι δημοφιλείς ως προς αυτό λόγω της θέσης τους και μόνο. Και επειδή όμως ανήκουν στο λεγόμενο δυτικό κόσμο.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό δημιουργείται λοιπόν ένας διάλογος, ο οποίος πολλές φορές είναι απλά σουρεαλιστικός. Σε αυτόν μετέχουν καταρχάς οι ακραίοι, οι οποίοι έχουν πραγματικά ανεξάντλητη γκάμα, η οποία εκτείνεται από την προτροπή να πυροβολούνται εν ψυχρώ όσοι δημιουργούν έστω και την υποψία, ότι εισέρχονται παράνομα, μέχρι του να καταργήσουμε τα σύνορα πλήρως και να επιτρέπουμε την ελεύθερη διέλευση όλων. Είναι μάλιστα πάρα πολύ ανησυχητικό το ότι η πρώτη άποψη έχει κερδίσει πάμπολλους οπαδούς, πράγμα το οποίο οδήγησε στο να επικρατήσει στη μεγαλύτερη παγκόσμια υπερδύναμη ένας άνθρωπος, ο οποίος ίδρυσε ειδική αστυνομία για να το κάνει αυτό. Αυτό που εμείς εδώ στην Ευρώπη, η οποία κατά την άποψη του φωτισμένου αυτού ηγέτη, παραβιάζει το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, ακόμα θεωρούμε εξωφρενικό. Ωστόσο, ακόμα και στη χώρα μας οι υποστηρικτές αυτών των ντροπιαστικών αν μη τι άλλο απόψεων όλο και περισσότερο θάρρος παίρνουν και προβάλουν αντίστοιχες ακρότητες.
Για το άλλο άκρο δεν έχει κανείς να πει πολλά, πέραν του ότι τα όσα κατά καιρούς υποστηρίζει έχουν μια αφέλεια το λιγότερο. Δυστυχώς όμως, επειδή υπάρχει μεγάλη πίεση από τους προαναφερθέντες, οι οποίοι βγαίνουν μπροστά δυναμικά, δεν ασχολούμαστε με αυτό.
Στην πραγματικότητα κανείς δεν ασχολείται με το πραγματικό πρόβλημα και την επίλυσή του, διότι η φασαρία που κάνουν οι αντιμαχόμενοι ακραίοι, οι οποίοι φυσικά δεν είναι ίδιοι, καλύπτει τα πάντα. Η ηγεσία που έχει την ευθύνη αντιμετώπισης των προβλημάτων αυτού του είδους, είτε αποπροσανατολίζεται, επειδή πρέπει να αντιπαρέλθει τον παραλογισμό (πιο σπάνιο είναι αυτό), είτε βολεύεται στο να συγκρούεται με τις ακραίες απόψεις, τις οποίες περιγράφει με στόμφο, αποφεύγοντας να ενεργήσει με αποτελεσματικότητα.
Μιας και αναφερθήκαμε στην Ευρώπη θα πρέπει να επισημάνουμε, ότι προφανώς διέρχεται μία αξιακή κρίση. Οι καταστάσεις και οι αντιλήψεις που αντιμετωπίζουμε σήμερα, ήταν αδιανόητες σε παλαιότερες εποχής. Επιπλέον, έχουμε πλήρως αποστεί από τη (βασική αρχή) της αρχής της αλληλεγγύης, η οποία έχει δύο διαστάσεις. Από τη μία πλευρά επιβάλλεται οι μετανάστες να αντιμετωπίζονται σύμφωνα με αυτή και από την άλλη να διέπει τις σχέσεις των κρατών υποδοχής. Αν αναλογιστούμε λίγο, το τί συμβαίνει σε κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του κατεξοχήν χώρου ανατροπής των συνόρων, τα συμπεράσματα είναι απογοητευτικά.
Αυτά πρέπει κάποια στιγμή λοιπόν να δούμε με ψυχραιμία και σοβαρότητα και απαλλαγμένοι από την επιρροή του κακόγουστου και υστερικού θορύβου που κάνουν οι ακραίοι. Σίγουρα δεν ωφελεί να γινόμαστε ίδιοι με αυτούς και να απαντάμε στον ίδιο τόνο. Κυρίως όμως να απαντάμε στο φτερό και όχι εμπεριστατωμένα. Αυτό είναι από μόνο του μία ήττα. Επίσης, είναι δεδομένο, ότι δε βοηθάει να βγαίνουν και να καταγγέλλουν τις απόψεις αυτές διάφοροι ευκαιριακοί τύποι που είναι ή επιδιώκουν να βγουν στη δημοσιότητα. Απαιτείται να προβάλουμε επιχειρήματα, τα οποία να βασίζονται σε γνώση και επίγνωση και όχι στο θυμικό ούτε στα κατά περίπτωση trend.
*Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείου AnPLegal Praxis (www.anplegal.gr).
- Θεσσαλονίκη: Μεγάλο ναρκοδίκτυο με δεκάδες πελάτες - Διανομέας πήγαινε την κοκαΐνη
- Επίσημη ανάκληση για προϊόντα της Nestlé στην Ελλάδα – Η ανακοίνωση του ΕΟΦ
- Θεσσαλονίκη: «Λίφτινγκ» στα κοιμητήρια του Δήμου – Μελέτη για σεκιούριτι, κάμερες
- Γκάφα από Βελόπουλο: Έδειξε σειρά με τη Lady Gaga ως… υλικό του φακέλου Επστάιν
