Γράφει ο Παναγιώτης Σκουρής*
Οι αρχαίοι παππούδες μας έλεγαν την έκφραση «γηράσκω, αεί διδασκόμενος» και αυτό διαπιστώνω, να συμβαίνει και σε μένα όλο και περισσότερο τον τελευταίο καιρό. Το πρώτο είναι μάλλον δεδομένο. Για το δεύτερο, ελπίζω.
Έτσι λοιπόν πήρε το μάτι μου ένα δημοσίευμα για τις θεραπείες μεταστροφής. Αναρωτήθηκα προς στιγμήν, τί μπορεί να είναι πάλι αυτό. Δε σας κρύβω, ότι πέρασε από το μυαλό μου, ότι μπορεί και να σχετίζεται με τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις και τις ζυμώσεις που γίνονται στα κόμματα, παλιά και νέα. Επιστροφές, μεταστροφές, μεταγραφές από το πάνω και τα χαμηλότερα ράφια, κινητικότητα γενικά.
Όμως, όχι, καμία σχέση.
Πρόκειται για μεθόδους, ο θεός να δώσει, και ουδόλως θεραπείες, οι οποίες τείνουν να αλλάξουν το σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου ενός ατόμου. Προφανώς θα καταλαβαίνετε, ότι η στόχευση δεν είναι στους straight, οι οποίοι κατά την άποψη των φωστήρων που έχουν σκαρφιστεί αυτήν την ανοησία, δεν έχουν κανένα πρόβλημα, αλλά σε όλους τους άλλους. Αυτούς που οι ορκισμένοι εχθροί της woke agenda θεωρούν ανώμαλους, οι οποίοι χρήζουν θεραπείας.
Δεν είναι βέβαια κάτι καινούριο αυτό, υπάρχει από τα παλαιότερα χρόνια, ωστόσο πλέον, επειδή κάπως προχωρήσαμε (δυστυχώς όμως όχι αρκετά) οι μέθοδοι είναι περισσότερο κεκαλυμμένες και λιγότερο βίαιες. Εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον.
Τί σημαίνει όλο αυτό, λοιπόν;
Σημαίνει, ότι άτομα που προέρχονται από τον κρίσιμο αυτό χώρο και συγκεντρώνουν την προσοχή των σωτήρων, δέχονται ποικίλη επιρροή, πίεση και νουθεσία, να επανέλθουν στο σωστό δρόμο. Τον οποίο βέβαια ξέρουν μόνο οι σωτήρες. Κατά τους οποίους μάλιστα η επιλογή ενός προσανατολισμού που δεν τους ταιριάζει είναι από ανωμαλία και ασθένεια έως κάποιου είδους κακοτυχία. Πιο συγκεκριμένα, οι πρακτικές που επιλέγονται μπορεί να περιλαμβάνουν βία, λεκτική βία και ταπείνωση, παρέμβαση από την οικογένεια, θρησκευτικούς φορείς και πολλά άλλα. Να μας λείπουν λοιπόν οι σωτήρες αυτοί.
Είπαμε, όλα αυτά συνέβαιναν και παλαιότερα και υπό πολύ πιο άγριες και βίαιες συνθήκες. Μέχρι και ποινικές διώξεις μπορούσαν να υποστούν τα άτομα αυτά που σήμερα χρήζουν θεραπείας μεταστροφής. Στη βάση της όμως, η αντίληψη και η αντιμετώπιση δεν έχουν ιδιαίτερη διαφορά. Η φιλοσοφία είναι η ίδια. Όποιος είναι «αλλιώς» πρέπει να μεταστραφεί, παλιότερα με τη βία και σήμερα με θεραπεία. Λες και η διαφορετικότητα είναι αρρώστια ή πάθηση.
Το χειρότερο είναι βέβαια -και το έχουμε ξαναπεί αυτό από εδώ πέρα-, ότι οι θιασώτες αυτών των θεωριών που με πολύ μεγάλη χαρά θα εφάρμοζαν και εν τέλει εφαρμόζουν τέτοιες θεραπευτικές μεθόδους, κερδίζουν δύναμη και οπαδούς. Και εμείς που είμαστε της άλλης άποψης, γκρινιάζουμε, αλλά στην πραγματικότητα καθόμαστε και τους βλέπουμε. Ενώ χρειάζεται πολύ πιο δραστική αντίδραση. Όχι, φυσικά, να γίνουμε σαν αυτούς -αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί κανείς να κάνει-, αλλά επιτέλους να αντιδράσουμε. Σύμφωνα με τις αρχές και τις απόψεις μας.
Δεν έχω βρει τον τρόπο και κανένας νομίζω, ότι δεν το έχει κάνει.
Όμως συμβαίνει και κάτι ακόμα, το οποίο δυσκολεύει τα πράγματα. Η πραγματική ορθότητα βρίσκεται να τυγχάνει υποστήριξης από διάφορους απόλυτα αδαείς και εξίσου γραφικούς τύπους, οι οποίοι βρίσκονται να τάσσονται υπέρ αυτής της άποψης από αντίδραση στην άλλη (αυτή δηλαδή που υποστηρίζει τη θεραπεία, για την οποία μιλάμε εδώ), για λόγους μόδας και απήχησης, από ιδεοληψία. Εκεί χάνεται πραγματικά η μπάλα.
Το θέμα είναι σοβαρό, φίλτατοι και απαιτεί σοβαρή αντιμετώπιση από σοβαρούς ανθρώπους. Όταν λέμε σοβαρούς, εννοούμε πρωτίστως καταρτισμένους και με εφόδια, τα οποία μπορούν να κονιορτοποιήσουν τις ανόητες απόψεις που από εδώ στηλιτεύουμε σήμερα. Όχι με βία και ένταση. Αλλά με επιχειρήματα και πειθώ.
Οποιαδήποτε άλλη αντιμετώπιση ρίχνει απλά νερό στο μύλο της αντίδρασης και εν τέλει δυναμώνει αυτόν, στον οποίο αντιτίθεσαι. Διότι αυτός τρέφεται από φανατισμό, μισαλλοδοξία και πλήρη άγνοια. Δεν έχει νόημα λοιπόν, να του βάλεις απέναντι κάποιον που είναι ίδιος και απλά έχει άλλη άποψη. Ακόμα και αν αυτή είναι η σωστή, απλά θα χαθεί.
Διαβάζω επίσης με λύπη, ότι η χώρα μας έχει την πρωτιά ως προς την έκθεση ατόμων σε τέτοιες πρακτικές εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Που για να λέμε του στραβού το δίκιο, έχει πολλά προβλήματα, αλλά για καλή μας τύχη είναι σε άλλο επίπεδο από τους υπόλοιπους. Είναι κάπως παρήγορο αυτό.
Όπως και το γεγονός, ότι τόσο η χώρα μας, όσο και τα κράτη μέλη έχουν απαγορεύσει αυτές τις θεραπείες. Όχι, ότι αυτό είναι και πολύ μεγάλο κέρδος ούτε σωτηρία. Αυτό που χρειάζεται είναι το να καταλάβουμε και να εδραιώσουμε επιτέλους το αυτονόητο. Ότι δηλαδή η διαφορετικότητα κάθε είδους δεν είναι ελάττωμα. Και ως εκ τούτου δεν απαιτεί θεραπεία. Κατανόηση και αποδοχή απαιτεί.
*Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείου AnPLegal Praxis (www.anplegal.gr).
