Γράφει ο Παναγιώτης Σκουρής*
Είπα σήμερα, με πολύ μεγάλη χαρά, να επιστρέψω σε ένα από τα πολύ αγαπημένα μου θέματα που είναι το μπάσκετ.
Είχα γράψει και πέρσι σε σχέση με τη συμμετοχή του συμπολίτη Π.Α.Ο.Κ. σε ευρωπαϊκό τελικό, πράγμα που έγινε και φέτος. Καμία σημασία δεν έχει το ότι δεν το πήρε.
Επίσης, για το μετάλλιο που πήρε το καλοκαίρι η εθνική μετά από πολλά χρόνια στο Ευρωμπάσκετ.
Δεύτερος ευρωπαϊκός τελικός φέτος για τους ασπρόμαυρους και οι δύο μεγαλύτερες ομάδες μας στο παιχνίδι της πρόκρισης για άλλο ένα final four. Δεν παίζει ρόλο το ότι το κύπελλο δε σηκώθηκε, ούτε τί θα γίνει στην Ευρωλίγκα εν τέλει. Αυτό που έχει σημασία είναι, ότι συνεκτιμώντας τα προαναφερθέντα καταλήγουμε στο ότι υπάρχει μία σταθερότητα και μία μάλλον ανοδική πορεία στο αγαπημένο μας άθλημα.
Υπάρχει προσέλκυση σοβαρών και δυνατών επιχειρηματιών-επενδυτών και ελπίζουμε, ότι θα διευρυνθεί ο κύκλος των πρωταγωνιστών στην εγχώρια αγορά.
Δεν είναι όμως αυτό το θέμα, αγαπητοί μου σήμερα, καθώς για αυτά τα έχουμε ξαναπεί. Αυτό που θέλω εγώ, να κρατήσω είναι αυτό που έγινε το Σάββατο στο Παλέ στη Θεσσαλονίκη. Φυσικά, επειδή σχετίζεται με την αγαπημένη μου ομάδα και, κυρίως, εκείνη που δίδαξε το άθλημα στη δική μου και τις επόμενες γενιές. Και φυσικά συνδέεται άμεσα με την απαρχή των τεράστιων επιτυχιών και την καθιέρωση της χώρας μας στις παγκόσμιες υπερδυνάμεις.
Σε ένα παιχνίδι που δεν είχε και το τρομακτικό βαθμολογικό ενδιαφέρον το γήπεδο γέμισε για άλλη μια φορά. Μάλλον, επειδή περιμέναμε, να έρθει ο τεράστιος Γιάννης μαζί με το νέο ιδιοκτήτη. Και έγινε χαμός.
Για άλλη μια φορά είδαμε την ευρηματικότητα σε σχέση με τα συνθήματα και ασκήθηκε πίεση στον καλύτερο παίχτη στον κόσμο, να αφήσει το N.B.A. (φτάνει) και να έρθει στον Άρη. Για να σηκώσουμε πρωτάθλημα.
Δεν έχει σημασία, αν η πρόταση έχει σοβαρότητα ή όχι και αν ο Γιάννης θα σκεφτόταν κάτι τέτοιο. Η εικόνα, όπου ο κόσμος αποτίει φόρο τιμής σε ένα θηρίο του αθλήματος και εκείνος που πολλά είναι αυτά που έχει ζήσει, κάπως σαστίζει. Δε φαίνεται, να το περίμενε, αλλά σίγουρα το χάρηκε.
Να αναφέρουμε φυσικά, ότι εκεί ήταν και ο μεγαλύτερος Έλληνας όλων των εποχών, ο μέγας Νικ. Υποκειμενική άποψη αυτή, φυσικά, αλλά δικό μου το άρθρο, δική μου η γνώμη και δε σηκώνω κουβέντα. Κάπου είδα μια δημοσίευση με φωτογραφία του Γκάλη και λεζάντα, ότι για πρώτη φορά ο Γιάννης ήταν ο δεύτερος καλύτερος μπασκετμπολίστας στο γήπεδο. Η σύγκριση αυτή όμως δεν έχει καμία σημασία.
Μεγάλη όμως βαρύτητα έχει το ότι ο κόσμος αναγνωρίζει και δείχνει σεβασμό στους θρύλους. Αν μη τί άλλο, κάτι που αυτοί οι ίδιοι δίδαξαν και διδάσκουν καθημερινά.
Άσε που συναντήθηκαν και ο Νικ με το Φάνη. Άλλος μέγας.
Η εικόνα στο γήπεδο λοιπόν ήταν όμορφη, έντονη και συγκινητική. Δεν αναιρείται το γεγονός, ότι στον ίδιο χώρο και στο ίδιο πεδίο έχουμε και εμετικές καταστάσεις. Δεν έχουμε καταφέρει, να το εξαφανίσουμε αυτό το φαινόμενο.
Αυτό που μοιραία σε ορισμένους από εμάς έφερε στο νου η εικόνα που μόλις περιγράψαμε, είναι ο οχετός που καθημερινά βιώνουμε στην πολιτική ζωή. Χειρότερη πλέον και από τη χειρότερη γηπεδική. Υποτίθεται μάλιστα, ότι τη βλέπουμε από τους ανθρώπους που επιλέξαμε, να μας εκπροσωπούν κατά το νομοθετικό έργο. Τρομάρα μας.
Μακάρι, να αποφασίσει ο Γιάννης, να γυρίσει στην Ελλάδα και το ελληνικό πρωτάθλημα, στο οποίο, σημειωτέον, δε βρήκε μια θέση, όταν ήταν ακόμα ένας πολλά υποσχόμενος πιτσιρικάς. Ακόμα καλύτερα, να η ομάδα που θα διαλέξει θα είναι ο Άρης που τόσο έντονα εξέφρασε τη σχετική επιθυμία.
Ελπίζω απλά, να μην παρακολουθεί καθόλου τα άλλα καμάρια της πολιτικής και τους άθλους τους. Γιατί η εικόνα είναι τόσο αποκαρδιωτική που μπορεί, να τον κάνει, να θέλει, να μείνει για πάντα ακόμα και στο Milwaukee. Δε θα τον αδικούσα εγώ τουλάχιστον, πάντως.
Ας κρατήσουμε την εικόνα του Παλέ, λοιπόν που τόσο μας γλύκανε και ας ξεχάσουμε για λίγο τους άλλους τσαρλατάνους που μας πικραίνουν. Μας χρειάζονται τέτοια γεγονότα, για να ξεχνιόμαστε έστω και για λίγο. Και ας επικεντρωθούμε σε αυτό το απίθανο παλικάρι που με την αποφασιστικότητα και την πολλή δουλειά έφρασε στην κορυφή του κόσμου και δε φαίνεται, να έχει ίχνος πικρίας. Το πιο ωραίο είναι, ότι βρίσκει τον τρόπο να διοχετεύσει και σε μας λίγο από την τεράστια λάμψη του και μας παίρνει από το χέρι, για να μας ανεβάσει κι εμάς λίγο.
Για αυτό, ρε Γιάννη, έλα εκεί που σου είπαν το Σάββατο…
*Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείου AnPLegal Praxis (www.anplegal.gr).
