Πολλές φορές ακούγεται σαν νερόβραστο κλισέ και σαν μηχανική παπαγαλία ψυχαναγκαστικών αναλύσεων, όμως αυτή τη φορά δεν αποκλείεται να ισχύσει, και πιθανώς με τρόπο εμφατικό. Η ίδρυση του νέου κόμματος από τη Μαρία Καρυστιανού, η επερχόμενη ανακοίνωση του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, η και με τη βούλα παρουσία της Φωνής Λογικής στις εκλογές, ακόμη και οι φήμες για ίδρυση πολιτικού φορέα από τον Αντώνη Σαμαρά, δρομολογούν μια συνθήκη πιθανότατων ανατροπών στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό, με διάφορα σενάρια να ερίζουν για το πού τελικά θα καθίσει η μπίλια. Φυσικά, το όλο σκηνικό φέρνει έναν έντονο (και αναπόφευκτο) αέρα εκλογολογίας στην ατμόσφαιρα, με τις φωνές που υποστηρίζουν πως οι κάλπες θα στηθούν πριν την επίσημη εκπνοή της τρέχουσας κυβερνητικής τετραετίας (δηλαδή την άνοιξη του 2027) ολοένα να πληθαίνουν. Ακολουθούν 3+1 σκέψεις για τη νέα διαμορφωθείσα κατάσταση:
Μεγαλύτερο ενδιαφέρον και πιθανώς μικρότερη αποχή
Η προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση, πάντως, τον Ιούνιο του 2023, στις επαναληπτικές εκλογές του Μαΐου της ίδιας χρονιάς, είχε σημαδευτεί από ένα σοκαριστικό ποσοστό αποχής, το οποίο είχε ανέλθει στο 46,26%, καταγράφοντας ένα νούμερο ρεκόρ για ολόκληρη την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Στις προσεχείς εκλογές, ωστόσο, με νέους παίκτες να διεκδικούν μερίδιο της πίτας, τους παλαιότερους να παλεύουν με νύχια και με δόντια για τα κεκτημένα και με το τελικό αποτέλεσμα να μοιάζει πολύ λιγότερο τελεσίδικο και προδιαγεγραμμένο, έχουμε την αίσθηση πως το συγκεκριμένο ποσοστό δεν θα κινηθεί στα ίδια αποκαρδιωτικά επίπεδα. Φυσικά, αναμένουμε με τρομερή ανυπομονησία τις πρώτες δημοσκοπήσεις μετά την 26η Μαΐου, όταν πλέον τα δύο νέα κόμματα θα είναι μεταξύ των διαθέσιμων επιλογών.
Μεταβολή στο αντισυστημικό παλκοσένικο
Από εκεί και πέρα, το μόνο σίγουρο είναι ότι η λεγόμενη αντισυστημική ψήφος απέκτησε έναν πολύ μεγάλο πόλο προσέλκυσης ψηφοφόρων, με τη Μαρία Καρυστιανού να συγκεντρώνει για πολλούς λόγους ένα τεράστιο μερίδιο της συγκεκριμένης (σταθερής και ακλόνητης στο ελληνικό ψηφοφορικό σώμα) δυναμικής θα διοχετευτεί στην Ελπίδα για Δημοκρατία. Προσωποπαγές και με έκκληση στο θυμικό, το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού θα αντλήσει ψήφους από διάφορες δεξαμενές, θα προκαλέσει φυλλοροή μέχρι και στο κυβερνών κόμμα, ενώ σίγουρα θα ψαλιδίσει το βεληνεκές παρόμοιων κομμάτων τόσο με δεξιό όσο και με αριστερό πρόσημο (Ελληνική Λύση, Πλεύση Ελευθερίας κτλ).
Το όνομα που ξέρει και εμπιστεύεται η Αριστερά - Τρεις πόλοι για τη βαθιά Δεξιά
Συνθήκες διάλυσης και ανεμοσκορπίσματος στην Αριστερά, με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να υπονοεί ξεκάθαρα τη σύμπλευση με τον Αλέξη Τσίπρα, κάνοντας πιθανώς την ανάγκη φιλοτιμία, τη στιγμή που η Νέα Αριστερά έχει στην ουσία ξεχαρβαλωθεί πλήρως, με πολλά στελέχη να είναι έτοιμα για την προφανή μετακόμιση. Το brand name του Αλέξη Τσίπρα ακόμη δείχνει να έχει σφυγμό, ύστερα και από μια ευεργετική για τον ίδιο περίοδο αγρανάπαυσης και προετοιμασίας, απομένει όμως να δούμε αν θα κινηθεί με τη μία σε δημοσκοπικά ποσοστά αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η συντηρητική και straightforward Δεξιά (για να το θέσουμε κομψά), από την άλλη, διαθέτει μια σχετικά πλουραλιστική πολυφωνία, η οποία ίσως να είναι λιγότερο αξιοσημείωτη απ’ όσο φαίνεται αν συνυπολογίσει κανείς πως οι Σπαρτιάτες και η Νίκη (πάνω από 8% τον Ιούνιο του 2023) έχουν εξαφανιστεί από προσώπου γης (ούτε 3% μαζί σύμφωνα με τις έως τώρα σφυγμομετρήσεις), με το ποσοστό τους να μοιράζεται εκ των πραγμάτων (κατά κύριο λόγο) σε Ελληνική Λύση, Ελπίδα για Δημοκρατία και Φωνή Λογικής, που θα αντλήσουν φυσικά και από τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας
Αποδυναμωμένη αλλά ξεκάθαρη επικοινωνιακά ΝΔ - Γρίφος το ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Κάπως συνδέονται αυτά τα δύο μεταξύ τους. Η ΝΔ προφανώς θα βρεθεί να φυλλοροεί προς πολλές κατευθύνσεις, γεγονός που προφανώς τη φέρνει σε δύσκολη θέση, από την άλλη όμως απλοποιεί σχετικά και τη ρητορική της, η οποία δεν χρειάζεται πλέον να λοξοκοιτάζει και τρομερά προς τα δεξιά. Θεσμικός λόγος περί σταθερότητας και μοναδικής λογικής επιλογής, παράλληλα με μια συνεχή κριτική απέναντι στον κίνδυνο του λαϊκισμού και το «ξαναζεσταμένο φαγητό που δεν είχε πετύχει» είναι μάλλον ο (μονό)δρομος που θα δούμε να διαβαίνει η κυβερνώσα παράταξη. Αντίστοιχα, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Θα δυσκολευτεί ακόμη περισσότερο να προσελκύσει τόσο το κεντροδεξιό ακροατήριο (επειδή θα πέσει με τα μούτρα πάνω του η ΝΔ) όσο και το κεντροαριστερό (γιατί ξεπροβάλλει πλέον η επιλογή του Τσίπρα), όσο για rebranding και αντισυστημική ψήφο, είναι σίγουρα δυο πεδία στα οποία δεν ειδικεύεται ακριβώς.
Γενικώς, πολύ ψωμί για σενάρια και αμπελοφιλοσοφικές αναλύσεις, αν υπήρχε και λίγη αισιοδοξία για το τι μέλλει γενέσθαι θα ήταν ακόμη καλύτερα. Όπως και να έχει, τουλάχιστον σε σύγκριση με το 2023, θα είναι μια εκλογική αναμέτρηση με μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
