Τέσσερα χρόνια πέρασαν από το πρώτο (και ελπίζω τελευταίο) μουντιαλικό ξενέρωμα της ζωής μου, με την επονείδιστη από πολλές απόψεις διοργάνωση του Κατάρ, και νιώθω και πάλι έτοιμος να αφεθώ ολόψυχα σε μια διοργάνωση που ξυπνά μέσα μου αναμνήσεις που θα μπορούσαν να κοσμούν το συναισθηματικό άλμπουμ της ζωής μου. Μην παρεξηγηθώ, το επίπεδο του καταριανού Μουντιάλ ήταν υψηλότατο, μας χάρισε στο τέλος και την εποποιία του Λιονέλ Μέσι και σίγουρα δεν θα έμπαινα ποτέ στη διαδικασία να κουνήσω επιδεικτικά το δάχτυλο σε όποιον το απήλαυσε.
Παρόλα αυτά, στη δική μου καρδιά όχι απλώς δεν τρύπωσε ποτέ, αλλά παρέμεινε ολότελα ξένο και αδιάφορο για ποικίλους λόγους (σκανδαλώδης ανάθεση, πλήρης απουσία ποδοσφαιρικού κλίματος στη διοργανώτρια χώρα, μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας για αμέτρητους αναλώσιμους είλωτες κατά την κατασκευή των φαραωνικών σταδίων, η πέρα για πέρα αταίριαστη και ασύμβατη συνθήκη τού να παρακολουθεί κανείς Μουντιάλ μέσα στο καταχείμωνο).
Φυσικά, εξυπακούεται πως πολλά έχουν αλλάξει σε σχέση με το παρελθόν και θα συνεχίσουν να αλλάζουν με ραγδαίους ρυθμούς, επιδεικνύοντας πλήρη αδιαφορία για τον δικό μας παλαιολιθικό ρομαντισμό. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πόσο μεγάλη εντύπωση μου είχαν προκαλέσει τα ντοκιμαντέρ G’olé (1982) και Hero (1986), τα οποία παρακολούθησα το 2014, τις μέρες του Μουντιάλ της Βραζιλίας. Το πρώτο, σε αφήγηση Σον Κόνερι, ξετυλίγει το νήμα του Μουντιάλ του ’82 στην Ισπανία, ενώ το δεύτερο, σε αφήγηση Μάικλ Κέιν, εξιστορεί τα πεπραγμένα στο Μουντιάλ του ’86, στο Μεξικό.
Θαυμάζοντας τα υπέροχα κοντινά από αγωνιστικό χώρο και εξέδρες, αλλά και ακούγοντας τις βελούδινες φωνές των δύο αυτών υπέροχων ηθοποιών, ένα σαρωτικό και ακατανίκητο κύμα νοσταλγίας με παρέσυρε για βιώματα που δεν έζησα ποτέ, αλλά τα ένιωθα μυστηριωδώς κατάδικά μου. Ο αλλοτινός παλμός στις κερκίδες, η απλότητα των τότε σταρ, η διαφορά μεταξύ της τότε αυθόρμητης λαϊκότητας και της σημερινής πατενταρισμένης μαζικότητας, όλα αυτά και πολλές ακόμη λεπτομέρειες μου υπενθύμισαν με έντονο τρόπο πως το σπορ-βασιλιάς των απλών ανθρώπων στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη έχει πλέον ανεπιστρεπτί μεταλλαχθεί σε μια καλογυαλισμένη καταναλωτική οπερέτα, μακριά από τις ρίζες και την ψυχή του παιχνιδιού.
Πέρα όμως από όσα δεν πρόλαβα να ζήσω, αλλά τα κρατώ σφιχτά στην αγκαλιά μου λες και τα αντίκρισα ιδίοις όμμασι, με κατακλύζουν και μπόλικες εικόνες που τις θυμάμαι σαν να ήταν χθες. Ιταλία, 1990. Ο έρωτας με το Καμερούν και τα χορευτικά του Ροζέ Μιλά, η αγάπη για την Αίγυπτο λόγω Μαγκντί Τολμπά και ΠΑΟΚ, ο τελικός ανάμεσα στην προσφάτως επανενωθείσα Γερμανία και την Αργεντινή, σε ένα μπαλκόνι στο Λιτόχωρο, ένα μικρό ένθετο εφημερίδας για το Μουντιάλ το οποίο είχα λιώσει, απομνημονεύοντας με άνεση με όλους τους νικητές της διοργάνωσης παρότι τοσοδά πιτσιρίκι.
ΗΠΑ, 1994, οι άγριες (και ενίοτε απαγορευτικές για ένα παιδί) ώρες θέασης, τα στιγμιότυπα που έβλεπα μόλις ξυπνούσα στο EuroNews (ναι, υπήρχε τέτοιο κανάλι τότε, και το πιάναμε στην ελεύθερη τηλεόραση), η κιτς απόλαυση που χάρισε το «Γεια σου, Ελλάδα» του Νιόνιου, οι τσαλαπατημένες προσδοκίες για την Εθνική Ελλάδας, ο τελικός που είδα κάπου στη Χαλκιδική παρέα με τους λοιπούς παραθεριστές σε κάτι ρετρό ενοικιαζόμενα στούντιο, η συνεχής μου υπενθύμιση προς την ποδοσφαιρική ανθρωπότητα πως το χαμένο πέναλτι του Μπάτζιο ήταν πολύ λιγότερο μοιραίο απ’ όσο νομίζουμε διότι ήταν μεν το 5ο πέναλτι της Ιταλίας, αλλά η Βραζιλία είχε χτυπήσει 4 (κοινώς, και να το έβαζε η Βραζιλία πάλι κρατούσε την τύχη της στα χέρια της).
Γαλλία, 1998, τα περισσότερο ματς που είδα ποτέ με τον μπαμπά μου, το αναλυτικό αρχείο που κρατούσα στον υπολογιστή (που μου φαινόταν τότε ένα μαγικό τεχνολογικό κατόρθωμα) με τα σκορ και τους σκόρερ, η ειλικρινής μου απορία για την εξαφάνιση του Ρονάλντο από τον τελικό, η άμβλυνση της εφηβικής μοναξιάς και αμηχανίας με όχημα το ποδοσφαιρικό θέαμα.
Νότια Κορέα-Ιαπωνία, 2002. Το πρώτο Μουντιάλ ως φοιτητής, ατελείωτος ελεύθερος χρόνος σε σημείο που με πιάνουν τώρα τα ζουμιά, τα πρωινά μαζέματα στη Σοφούλη, ο τελικός που είχα δει ως ερωτικός επισκέπτης στη φοιτητομάνα Κομοτηνή, παρέα με διάφορα άτομα που ανάθεμα αν ξαναμίλησα ποτέ μαζί τους.
Γερμανία, 2006. Η βραδινή ρουτίνα της εκπομπής των Πανούτσου-Καρπετόπουλου, και πάλι φοιτητικό αραλίκι, πιο ώριμο και μεστό τώρα, ο ενθουσιασμός του κολλητού μου, του Τάσου, με το γκολ του Ντελ Πιέρο στον νικηφόρο ημιτελικό της Ιταλίας, οι δεκάδες φίλοι που συνέρρευσαν στο πατρικό μου για να δούμε τον τελικό, η μυθικών διαστάσεων κουτουλιά που έριξε ο Ζιντάν.
Νότια Αφρική, 2010. Το Μουντιάλ ως καταφύγιο για συναισθηματικές καταβαραθρώσεις, η ηχορύπανση με τις βουβουζέλες, η ακόμη πιο εκνευριστική συνεχής αναφορά του Αλέκου Θεοφιλόπουλου στις βουβουζέλες, η πρώτη νίκη της Ελλάδας σε Μουντιάλ, ο τελικός σε εξοχικό σπίτι κολλητού φίλου στη Φούρκα.
Βραζιλία, 2014. Μουντιάλ σε μια φάση νεανικής ορμής και νεοαποκτηθείσας οικονομικής ανεξαρτησίας, η σοκαριστική συντριβή της Βραζιλίας στον ημιτελικό, την οποία είδαμε περίπου δεκαπέντε άτομα στο μικροσκοπικό σαράβαλο σαλόνι του σπιτιού μου, τελικός σε σπίτι φίλου στην Αθήνα.
Ρωσία, 2018. Νέα συνθήκη, ζευγαρική συμβίωση, νέο σπίτι, παρακολούθηση παιχνιδιών σε πολλά διαφορετικά μέρη, ωραίες ποδοσφαιρικές βραδιές στον Αρμενιστή, παραλίγο αστρονομικά κέρδη στοιχηματισμού (καταδικάζουμε τον τζόγο, απ’ όπου κι αν προέρχεται, αλλά εντάξει, κάποιες στιγμές τον καταδικάζουμε πιο λίγο) αν τυχόν το Βέλγιο περνούσε τη Γαλλία στον ημιτελικό, τελικός σε σπίτι κολλητού απέναντι από την Αγία Σοφία.
Το 2022, αποχή και αγρανάπαυση, τα είπαμε και πιο πάνω.
Και τώρα; Λαχτάρα για την αναβίωση μιας ξεγνοιασιάς και μιας ανεμελιάς, που φαντάζουν πολύ μακρινές. Αυτό και τίποτα άλλο.
- Χαλκιδική: Μεγάλη διαρροή λυμάτων σε παραλία στο Πευκοχώρι - Πού απαγορεύτηκε η κολύμβηση (ΦΩΤΟ)
- Θεσσαλονίκη: Ξεκινά το «Παιδί και Θάλασσα» - Μέχρι πότε οι εγγραφές
- Θεσσαλονίκη: Ιερέας απειλούσε τη σύζυγό του - Κανένα ελαφρυντικό από το δικαστήριο
- Θεσσαλονίκη: Επανάσταση της μηχανικής στον ΟΛΘ - Πότε παραδίδεται η 6η προβλήτα
