Καθήκον όλων ο σύλλογος να ξαναγεννηθεί με οδηγό την ένδοξη ιστορία του!
‘ΑΡΗΣ θα πει να
τραγουδάς γυμνός στη βροχή- με μάτια δακρυσμένα…‘
Σ’ αυτούς κι αυτές που δεν πρόλaβαν ‘ τα εκατό…‘
Εκατό χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τα γενέθλια του
θρυλικού ΑΡΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ… Κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί πικρότερα
γενέθλια για έναν από τους κορυφαίους συλλόγους της χώρας. Αλλά ίσως και πιο
ταιριαστά… Γιατί από την στιγμή της γέννησης του ο ΑΡΗΣ συμπύκνωσε την ίδια την
Προμηθεϊκή φύση του ανθρώπου και ταυτόχρονα την Σισύφεια φύση της ανθρώπινης
προσπάθειας. Γεννημένος μέσα στην πρώτη αυγή της
απελευθέρωσης και στα
αποκαίδια του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, κοιτώντας τον κόσμο από τα ακριτόβουνα
της Μακεδονίας και βάζοντας τα με θεούς και δαίμονες, ο ΑΡΗΣ, ο δικός μας ΑΡΗΣ,
ευλογήθηκε να δρα στης ιστορίας το διάσελο γνωρίζοντας εκπληκτικές επιτυχίες
και απίστευτες τραγωδίες. Συμπυκνώνοντας κι αποδομώντας την ίδια στιγμή την
μοίρα αυτής της χώρας. Γιατί συμπύκνωση της συλλογικής μοίρας ήταν όταν ήταν ο
σύλλογος κλειδί για όλες τις μεγάλες στιγμές του 20ου αιώνα, (από
την πρώτη πρόκριση στο Euro με τον αξέχαστο Αλκέτα ως το Eurobasket του 1987) και αποδόμηση της ελληνικής συνήθειας ήταν όταν αντί να
γκρινιάζει και να ωρύεται που έχτιζε αθλητισμό σε πόλη που δεν είχε καν
κολυμβητήριο ή παγοδρόμιο έβαζε τα παιδιά του να προπονούνται στον αέρα και
κατέκτησε τους πρώτους πανελλήνιους τίτλους στα σπορ. Κι αποδόμηση της
ελληνικής συνήθειας να γκρεμίζω κόπους και θεμέλια και να αρμέγω έτοιμους
τίτλους κι οπαδούς (που γέννησε την απίστευτη σκέψη της δημιουργίας του ΠΟΚ)
και υπενθύμιση ενός φωτεινού πνεύματος νεωτερικού ήταν όταν αντί να γκρινιάζει
και να ωρύεται ήταν ο πρώτος που έδωσε διεθνή αγώνα εντός κι εκτός έδρας την
δεκαετία του 1920, πρώτος που έδωσε έξω καλαθοσφαιριστή (τον Φλόκα) κατακτώντας
στην Ιταλία τα μεγάλα τουρνουά πριν την θεσμοθέτηση της FIBA, πρώτος που έδωσε έξω ποδοσφαιριστή (τον θρυλικό
Βικελίδη). Η δυναμική του ήταν τέτοια εκείνα τα χρόνια που η νίκη εναντίον του
γίνηκε σύνθημα και μύθος Γεια σου Άγγελε Μεσάρη συ που νίκησες τον Άρη! Κι
από την Θεσσαλονίκη, συ που έφερες τη νίκη! Τραγουδούσαν οι φίλοι του
τριφυλλιού.
Η δυναμική αυτή, που τον έκανε να πρωτοπορήσει σε χιλιάδες
προσπάθειες εισαγωγής αθλημάτων στην Ελλάδα και πολλαπλών τίτλων στα φυτώρια,
απέδωσε και 54 τίτλους στα ανδρικά τμήματα, που ακόμη και σήμερα τον καθιστούν
Τρίτη ομάδα για όποιον σέβεται στην ιστορική διαδρομή και δεν χλευάζει με
ημιμάθεια ή μικροπρέπεια το παρόν, ιδίως τα χρόνια της κρίσης.
Σήμερα ο ΑΡΗΣ ακολουθεί την καταβύθιση και την
κατρακύλα ενός κόσμου που πριμοδοτώντας μόνο την οικονομική δύναμη κι
ειρωνευόμενος τους πρίγκιπες της ιστορίας, περνά κατευθείαν από την βαρβαρότητα
στην παρακμή. Η ομάδα που χαροποίησε κι ένωσε τόσους ανθρώπους προσφέρει τώρα
ανείπωτη στους δικούς της οπαδούς… Αλλά οι τραγωδίες αυτές δεν είναι μόνο
οικογενειακές. Όπως και στην περίπτωση της ΑΕΚ (αλλά όμως και του Εθνικού, του
Απόλλωνα Σμύρνης κλπ) οι τραγωδίες αυτές είναι συλλογικές, κι ας απευθύνονται προς
κατανόηση στο εκλεπτυσμένο κριτήριο όχι των καταναλωτών του αθλητισμού ή των
οπαδών των ομάδων, αλλά των σκεπτόμενων μυστών της αθλητικής (και όχι μόνο)
ιστορίας…
Κι όμως! Ο ίδιος θα παραμένει σε μια γωνιά μνησιπίμονας όπως η κατά Σεφέρη
Μνήμη, κρατώντας το σπαθί του στην πλατεία της συνοικίας Χαριλάου ή στην Μνήμη
των (επίμονων όπως τα παιδικά μας όνειρα) οπαδών του, υπενθυμίζοντας στον κόσμο
της εκχυδαϊσμένης οικονομικής δύναμης διαρκώς την Σισύφεια φύση της ανθρώπινης
προσπάθειας, την Προμηθεϊκή φύση του αθλητισμού και του και της ανθρώπου. Θα
θυμίζει, δηλαδή, την πυκνή εκείνη φράση του ΜπέκετΠροσπάθησε Ξανά!- Απέτυχε
Ξανά!- Απέτυχε Καλύτερα! Και θα την υπενθυμίζει ως προάγγελο διαρκούς
επιστροφής και ως σπορά της προσπάθειας που δεν παραδίδεται και δεν τελειώνει,
αποτελώντας από μόνη της την ουσιαστικότερη σε κάθε τομέα Νίκη…
">
