Tου Γιώργου Παπαδημητρίου,
Όπως αμέτρητοι συμπολίτες μας από άκρη σε άκρη της χώρας; χθες το βράδυ παρακολουθήσαμε με αγωνία και ζέση τον αγώνα της εθνικής ομάδας μπάσκετ με αντίπαλο την Ισπανία. Ανακουφισμένοι από τη θετική εξέλιξη ενός ντέρμπι-θρίλερ, φροντίσαμε να τακτοποιήσουμε τις post-game σκέψεις μας.
Επίσημη αγαπημένη, indeed
Κι όμως, όσο και αν ακούγεται εξωραϊσμένο κλισέ, η παρακολούθηση της εθνικής ομάδας μπάσκετ έχει κάτι το όμορφο και γλυκό, κάτι το νοσταλγικό και αγαπησιάρικο. Θέλεις λίγο η ρετρό και μυθοποιημένη κληρονομιά του Ευρωμπάσκετ του 1987, θέλεις η αναβίωση του θριάμβου το 2005, θέλεις ο βαθύτερος δεσμός μας με το μπάσκετ, ο οποίος διαφέρει από τα συνήθη ευρωπαϊκά στάνταρ, θέλεις το ανανεωμένο μας ενδιαφέρον λόγω της σαρωτικής (με πολλούς τρόπους και σε πολλά ταμπλό) παρουσία του Γιάννη Αντετοκούνμπο τα τελευταία χρόνια, η εθνική μπάσκετ –πέρα από την εύλογη γραφικότητα του όρου– είναι όντως η «επίσημη αγαπημένη» των Ελλήνων φιλάθλων, όπως πιστοποιεί άλλωστε και ο όγκος αλλά και το περιεχόμενο των αντιδράσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Το βασανιστήριο των μεταδόσεων της ΕΡΤ
Η έλλειψη στοιχειώδους επαφής με τα βασικά του αθλήματος είναι ειλικρινά το λιγότερο (αν και ορισμένες φορές είναι να απορείς με την ασχετοσύνη ανθρώπων που καμώνονται τους ειδήμονες). Άλλα είναι τα ανυπόφορα. Τα ατελείωτα τσιροκοπήματα και οι άναρθρες κραυγές. Το αφόρητα κακό χιούμορ που θυμίζει νύχια σε γυαλί και μάρμαρο. Οι εξυπνάδες και οι σαχλαμάρες, που πασχίζουν να καλύψουν την άγνοια και τα μηδενικά επίπεδα coolness. Τα παρατσούκλια επίπεδου δημοτικού. Το απεγνωσμένο attention whoring (ναι, έτσι το λέγαμε και στο χωριό μας, εννοείται). Η ακατάσχετη φλυαρία και το φίμωμα καλεσμένων που έχουν κάποια πραγματική και όχι φαντασιακή σχέση με το άθλημα.
Ισπανία: Αντιπαθητική ομάδα, κολοσσιαία σύγχρονη σχολή
Γενικότερα μιλώντας, αυτά που έχει πετύχει η εθνική ομάδα της Ισπανίας την τελευταία 20ετία (με σημείο αφετηρίας του μετρήματος τον νικηφόρο για την Ισπανία τελικό του Μουντομπάσκετ του 2006, απέναντι στη δική μας εθνική) αγγίζουν τα όρια του εξωφρενικού: τέσσερα κερδισμένα Ευρωμπάσκετ (συν ένα αργυρό μετάλλιο και δύο χάλκινα), δύο κερδισμένα Μουντομπάσκετ, τρία μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες (δύο αργυρά και ένα χάλκινο). Και τώρα που ήρθε η στιγμή μιας εκκωφαντικής αποτυχίας (όπως πράγματι είναι ο αποκλεισμός τους 16 του Ευρωμπάσκετ), το μέλλον δεν προδιαγράφεται θολό, δεδομένου ότι χθες την Πέμπτη το βράδυ δεινοπαθήσαμε από δύο ανερχόμενους 19χρονους, οι οποίοι σε τίποτα δεν θυμίζουν τους δικούς μας 19χρονους. Κατά τα λοιπά, η ρότα της Ισπανία εδώ και 20 χρόνια υπήρξε αταλάντευτη: αστείρευτο ταλέντο, τρομερή ελευθερία στον τρόπο παιχνιδιού, winning mentality (ακόμη μια ορολογία του χωριού μας), ξύλο και θεατρινισμοί όποτε και όπου χρειαστεί. Το λες και συνταγή των επιτυχιών, και μένει να δούμε τι θα συμβεί από εδώ και στο εξής, μιας και το ταλέντο δεν θα είναι τόσο εκτυφλωτικό όσο άλλοτε.
Το κεφάλαιο της διαιτησίας
Είναι γνωστό ότι έχουμε αναγάγει την γκρίνια και την κλάψα σε εθνικό σπορ, αποδίδοντας αμέτρητες φορές την αποτυχία μας σε φαντάσματα και γελοία σενάρια συνωμοσίας. Ωστόσο, η χθεσινή διαιτησία ήταν για να βγαίνεις από τα ρούχα σου, σηματοδοτώντας μία από τις ελάχιστες φορές που τα παράπονά μας ήταν ολότελα δικαιολογημένη. Έχουμε και λέμε: 37-19 βολές ενώ φάγαμε το ξύλο της αρκούδας, αδιανόητα άνιση αντιμετώπιση του Γιάννη σε σύγκριση με τους υπόλοιπους σταρ της διοργάνωσης, εξοργιστικές αποφάσεις σε κομβικές στιγμές, οι οποίες άλλαξαν τον ρου του παιχνιδιού, μετατρέποντας μια πολύ πιο άνετη επικράτηση σε ψυχοφθόρο γκραν γκινιόλ. Αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια στην ομάδα που έμεινε συγκεντρωμένη παρά τις διαιτητικές αισχρότητες, ενώ είναι αληθινά αξιομνημόνευτη η στάση-κοσμοθεωρία του Γιάννη, ο οποίος όχι μόνο δεν εκπέμπει σταριλίκι αλλά ούτε καν διαμαρτύρεται έντονα ακόμη και όταν θα είχε κάθε καλό λόγο. Κατά τα λοιπά, είναι μάλλον στενάχωρη η διαπίστωση πως η διαιτησία μπορεί να διαδραματίσει τόσο καθοριστικό ρόλο σε ένα τόσο όμορφο άθλημα όπως το μπάσκετ.
Ελληνικό μπάσκετ: Μια σπάνια ευκαιρία στον τελευταίο (;) χορό
Η λειψανδρία του ελληνικού μπάσκετ στις πιο νεαρές ηλικίες είναι αληθινά σοκαριστική. Ελάχιστα νέα ταλέντα, αλλά και μπόλικα παιδιά που είχαν δυνατότητες αλλά έχασαν τον δρόμο τους σε μια εγχώρια λίγκα που λειτουργεί με τρομερά παθογενή τρόπο σε αμέτρητα επίπεδα. Παράλληλα, ορισμένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της εθνικής βρίσκονται στο δειλινό της καριέρας τους (Σλούκας, Παπανικολάου), ενώ ο Γιάννης, που προφανώς έχει ακόμη δρόμο μπροστά του, έχει αισίως φτάσει στο κατώφλι των 30. Όπως όλα δείχνουν, το κεκτημένο των υψηλών στόχων σε κάθε διοργάνωση (ασχέτως αν οι επιτυχίες φαντάζουν μακρινή ανάμνηση) αναμένεται να μετατραπεί σε πολυτέλεια του παρελθόντος σε ένα ανησυχητικά κοντινό μέλλον. Σε ένα τουρνουά λίγων ημερών και με νοκ άουτ παιχνίδια, τα πάντα είναι θέμα timing, συγκυριών και τύχης. Αυτή τη στιγμή, έχουμε την ψυχολογία στα ύψη, μα πάνω απ’ όλα ένα βολικό μονοπάτι: Ισραήλ στον επόμενο γύρο, Λετονία ή Λιθουανία στα προημιτελικά, με άλλα λόγια αποφυγή των ισχυρότερων ομάδων (Γερμανία, Σερβία, Τουρκία, Γαλλία) μέχρι τα ημιτελικά. Ιδού η Ρίγα, ιδού και η πρόκριση. Υγ: παραφωνία ο Ντόρσεϊ στο κατά φαντασίαν «σκεπτόμενο» μπάσκετ της επίσης κατά φαντασίαν «ελληνικής σχολής», άκου να βάζει κάποιος έξι τρίποντα σε κρίσιμο αγώνα, αφού εμείς αγαπάμε μόνο τις «δουλειές που δεν φαίνονται».
