Στη διάρκεια μιας ποδοσφαιρικής σεζόν, οι προημιτελικοί αγώνες στη διοργάνωση του Κυπέλλου σίγουρα δεν εμπίπτουν στην κατηγορία «το παιχνίδι της χρονιάς». Παρόλα αυτά, όπως συνέβη και με τους τέσσερις αγώνες της προηγούμενης Τετάρτης που ακόμη συζητιούνται και αναλύονται εκτενώς σε μίντια, σόσιαλ μίντια, ραδιόφωνα, προποτζίδικα, καφενεία και τσατ, δεν αποκλείεται να μας φανερώσουν πολλά που ήδη μισο-γνωρίζαμε (αλλά παριστάναμε πως αγνοούμε πλήρως).
Ξεκινώντας από ένα γενικότερο σχόλιο, για μυριοστή-νιοστή φορά αποδείχθηκε πως στην Ελλάδα η αποθέωση /αποκαθήλωση μιας ομάδας ανήκει στη σφαίρα του απόλυτα εφήμερου, στιγμιαίου και φευγαλέου. Τρανό πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί φυσικά η ΑΕΚ, η οποία από το «ευτυχισμένα ΑΕΚούγεννα στην κορυφή της βαθμολογίας» και τα αλήστου μνήμης παχυλά πριμ στα γιορτινά αποδυτήρια πέρασε σχεδόν αστραπιαία σε μια συνθήκη μουρμούρας, εσωστρέφειας, κριτικής και επιβολής τιμωρητικών προστίμων. Κι όμως, είναι τόσο απλό όσο ακούγεται. Κάνεις λίγες σερί νίκες και είσαι βασιλιάς, με τους οπαδούς-ρεπόρτερ να αποθεώνουν την εύρυθμη λειτουργία. Κάνεις λίγες σερί γκέλες και είσαι η τελευταία τρύπα του ζουρνά, και οι ίδιοι δημοσιογράφοι γράφουν για τα διαχρονικά κακώς κείμενα και τα αγιάτρευτα κενά.
Κι αυτή ακριβώς είναι η παγίδα που καλείται να αποφύγει ο ΠΑΟΚ, που βρίσκεται αυτή τη στιγμή καβάλα στο άλογο, εισπράττοντας καθολικούς επαίνους. Πράγματι, η εμφάνιση στον Πειραιά ήταν επιβλητική και αρχοντική. Όχι επειδή χάθηκε το τόπι, όχι επειδή διάφοροι παίκτες έβγαλαν λαγούς από το καπέλο. Αλλά επειδή απέπνεε σιγουριά και αυτοπεποίθηση, πλάνο και οργάνωση, γεγονός που αποτυπώθηκε μέχρι και στους σχετικά χλιαρούς πανηγυρισμούς.
Παρόλα αυτά, η χρονιά –ιδίως αν ο ΠΑΟΚ κατορθώσει να τερματίσει στην πρώτη 24άδα τους league stage στο Europa League– περιλαμβάνει αμέτρητες δύσκολες στροφές. Στα ενθαρρυντικά, πέρα από το περιρρέον κλίμα και τους οφθαλμοφανείς αυτοματισμούς σε κάθε μορφή παιχνιδιού (επιθετικό και αμυντικό set παιχνίδι, επιθετικό και αμυντικό transition, με το τελευταίο να είναι ίσως το μόνο σκέλος όπου υπάρχει ακόμη εμφανής χώρος για κάποια βελτίωση), σίγουρα συγκαταλέγεται και το γεγονός ότι στην ενδεκάδα του προημιτελικού είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο πέντε Έλληνες παίκτες, με άλλους δύο να έρχονται από τον πάγκο. Όχι, δεν είναι αυτοσκοπός η παρουσία των Ελλήνων, αλλά όταν μια ομάδα διαθέτει ποιοτικό εγχώρο στοιχείο, όντως αποκτά ένα ελάχιστο πλεονέκτημα έναντι των αντιπάλων της.
Προχωρώντας στον αγώνα του Άρη, η ήττα με 3-0 από έναν μπερδεμένο και απογοητευμένο Παναθηναϊκό, σε ένα παγωμένο, άδειο και αχανές στάδιο που σχεδόν θύμισε ουδέτερο γήπεδο, έφερε στο προσκήνιο μια συσσωρευμένη δυσαρέσκεια. Όσον αφορά τις ιδιαιτερότητες του συγκεκριμένου αγώνα, αξίζει να επισημάνουμε πως η αρχική ενδεκάδα του Παναθηναϊκού σχεδόν έκλεινε πονηρά το μάτι σε μια ομάδα που θέλει να αρπάξει το αποτέλεσμα μέσα από τις αντεπιθέσεις και τα κλεψίματα στο κέντρο. Για να το θέσουμε αλλιώς, αν τυχόν ο Ράφα Μπενίτεθ κατέβαζε την ίδια αρχική σύνθεση εναντίον του ΠΑΟΚ, με δύο σέντερ φορ και κεντρικούς μέσους τον Μπακασέτα και τον Τσιριβέγια, το 0-3 θα ήταν ένα πιθανότατο σκορ ημιχρόνου.
Κι όμως, ο Άρης –που διαθέτει ποσοτικές μονάδες, αν και ίσως λιγότερες από τα προηγούμενα χρόνια– κατάφερει να μείνει πίσω στο σκορ, να σπαταλήσει μία εξωφρενική και δύο ακόμη κλασικές ευκαιρίες όσο ακόμη το παιχνίδι ήταν διεκδικήσιμο, αλλά και να υποπέσει σε δύο ανεξήγητα πέναλτι (με δράστη μάλιστα τον ίδιο αμυντικό) σε φάσεις όπου ο εμπλεκόμενος στη φάση ποδοσφαιριστής του αντιπάλου δεν απειλούσε ούτε στο ελάχιστο. Η συνέχεια της χρονιάς αναμένεται εξαιρετικά αμήχανη, με τον κόσμο δεόντως απόντα από το γήπεδο και την γκρίνια εναντίον του μεγαλομετόχου να εκδηλώνεται εμφατικά, κι ίσως –όσο παράδοξο και να ακούγεται– να λειτουργήσει ως τελευταίο καύσιμο το γεγονός ότι η κεκτημένη πέμπτη θέση είναι κάθε άλλο παρά εύκολη υπόθεση έτσι όπως έχει διαμορφωθεί το τοπίο. Στον Άρη, η απουσία του ελληνικού στοιχείου βγάζει μάτι, όπως και η αίσθηση ενός κορεσμού από τους επαναλαμβανόμενα χαμηλοτάβανους στόχους.
Τέλος, μια μικρή μνεία για τον αξιοθαύμαστο Λεβαδειακό, που τρελαίνει κόσμο με τα αποτελέσματα, τη σοβαρότητα, την παραγωγικότητα και την ποιότητα που επιδεικνύει. Ο νικηφόρος προημιτελικός με αντίπαλο την Κηφισιά δεν είναι απλώς μια ιστορική στιγμή, καθότι σηματοδότησε τη μόλις δεύτερη παρουσία στα ημιτελικά του κυπέλλου σε ολόκληρη την ιστορία του συλλόγου. Είναι και μια απόδειξη της πολυδιάστατης ικανότητας της ομάδας, καθότι ο Λεβαδειακός αντεπεξήλθε στην εντέλεια στο πρώτο παιχνίδι της σεζόν όπου τον βάρυνε ένα αδιόρατο «πρέπει», όπου είχε το άγχος του φαβορί, όπου ήρθε αντιμέτωπος με την απογοήτευση της αποτυχίας. Έτσι όπως έχει εξελιχθεί η χρονιά, δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς την ομάδα του Νίκου Παπαδόπουλου να μην υλοποιεί κάποιον στόχο που θα φαινόταν θαύμα πριν λίγους μήνες. Είτε πρόκειται για τη διεκδίκηση ενός τίτλου είτε πρόκειται για την κατάκτηση ενός ευρωπαϊκού εισιτηρίου.
