">
Ο ΠΑΟΚ ηττήθηκε με 95-86 από τη Λιετκαμπέλις στη Λιθουανία για την τρίτη αγωνιστική του Eurocup, με αποτέλεσμα να μπει ένα τέλος στο αήττητο σερί του σε Ελλάδα και Ευρώπη, όπου μετρούσε συνολικά 4/4. Ωστόσο, η συγκεκριμένη εξέλιξη και το αρνητικό αποτέλεσμα, συνοδευόμενο από μία ακόμα νωθρή και αναιμική εμφάνιση κάθε άλλο παρά ως έκπληξη αντιμετωπίστηκαν τόσο από τον κόσμο του Δικεφάλου του Βορρά όσο και από το περιρρέον περιβάλλον της ομάδας. Και ο λόγος είναι απλός: όλοι το έβλεπαν να έρχεται με μαθηματική ακρίβεια, και στην πραγματικότητα όλοι το αντιμετώπισαν ως μια αναγκαία αναποδιά προκειμένου να σταματήσει η εθελοτυφλία απέναντι στα ορατότατα προβλήματα του μπασκετικού ΠΑΟΚ.
Η αλήθεια είναι πως το διήμερο του Σούπερ Καπ, με την επικράτηση επί του Παναθηναϊκού και την ήττα στις λεπτομέρειες από τον Ολυμπιακό, είχε εκτοξεύσει την αισιοδοξία σε ανεδαφικά ύψη, που δυστυχώς ουδεμία σχέση είχαν με την πραγματικότητα. Για να το θέσουμε αλλιώς, δύο ημιεπίσημα παιχνίδια (διότι κακά τα ψέματα, ας αποφύγουμε τις κοινοτοπίες, το Σούπερ Καπ κινείται στο μεταίχμιο μεταξύ φιλικού και επίσημου αγώνα), με μηδενικό άγχος και υπό το μηδέν «πρέπει» όσον αφορά τη βαθμοθηρία, δεν συνιστά και το πιο ασφαλές αγωνιστικό κριτήριο. Αντίθετα, ήδη από τον πρώτο αγώνα με τη Μανρέσα τα ανησυχητικά σημάδια ήταν φανερά, οι νίκες θρίλερ με τη Μύκονο και την Μπόσνα Σαράγεβο κατέδειξαν εμφατικά τα προβλήματα, ενώ η ελάχιστα πειστική νίκη με τη Δόξα Λευκάδας πιστοποίησε πως η πρώτη ήττα κοντοζύγωνε στον ορίζοντα.
Ας αναλύσουμε, όμως, μία προς μία τις αστοχίες-αβλεψίες του αρχικού σχεδιασμού, που μάλλον έβγαζαν μάτι αλλά είχαν κρυφτεί κάτω από το χαλί εξαιτίας ενός εύλογου (και εννοείται χειροπιαστού) ενθουσιασμού για την αγωνιστική εκτόξευση της ομάδας:
- Η περιφερειακή άμυνα νοσεί σε κάθε παιχνίδι, γεγονός μάλλον αυταπόδεικτο δεδομένου ότι μόνο ο Νικ Καλάθης είναι two-way παίκτης από ολόκληρη την περιφερειακή γραμμή του ΠΑΟΚ
- Η επιλογή του Αντρέα Τρινκιέρι να κρατήσει τον Κλίφορντ Ομορούγι μάλλον μοιάζει παράταιρη όταν δεν του δίνει καθόλου αγωνιστικά λεπτά και εισηγείται την απόκτηση του Ντονάτας Μοτεγιούνας
- Το ατελέσφορο ενδιαφέρον του ΠΑΟΚ για τον Βασίλη Τολιόπουλο στις καλοκαιρινές μεταγραφές, ενώ είχαν ήδη αποκτηθεί οι Χάτζινς, Ταϊρί, Μπαζίνας, Μήτρου-Λονγκ και Καλάθης, ισχυροποιεί την αίσθηση ότι ο σχεδιασμός του ΠΑΟΚ δεν ήταν ακριβώς μπετόν αρμέ
- Πίσω από τον Τζέντι Όσμαν, μια μεταγραφή που όντως κατέδειξε το ψηλό ταβάνι των φιλοδοξιών του ΠΑΟΚ, ο μόνος αναπληρωματικός small forward είναι ο Νίκος Περσίδης, ένας ποιοτικός παίκτης και εξαιρετικός χαρακτήρας, από τον οποίο όμως είναι υπερβολικό να ζητάει η ομάδα ευθύνες και αρμοδιότητες που δεν αναλογούν στην τωρινή της στόχευση
- Στη front line του ΠΑΟΚ επικρατεί επίσης μια περίεργη συνθήκη, τουλάχιστον όσον αφορά τον αρχικό σχεδιασμό, ο οποίος περιελάμβανε τους Ομορούγι, Μουρ, Γκρέι και Αλεξάντερ, τέσσερις παίκτες δηλαδή που πιάνουν όλοι τους θέσεις ξένων και από τους οποίους κανείς δεν διαθέτει πλαστικότητα και σουτ μακριά από τη ρακέτα
Αυτό που απομένει, φυσικά, να φανεί είναι τι μέλλει γενέσθαι. Ο τρομερά περιορισμένος χρόνος συμμετοχής του Τρέβορ Χάτζινς στο παιχνίδι με τη Λιετκαμπέλις προφανώς λειτουργεί ως ισχυρότατη ένδειξη πως ο ΠΑΟΚ θα τον αντικαταστήσει λίαν συντόμως, σε μια κίνηση που μοιάζει προφανώς και επιβεβλημένη. Ο Χάτζινς μέχρι τώρα δείχνει έξω από τα νερά του, απέχει τρομερά από τους εντυπωσιακούς μέσους όρους που είχε στη Γαλλία, παρουσιάζει εξαιρετικά πενιχρή δημιουργία, συνιστά «τρύπα» στην άμυνα, ενώ ακόμη και το σκοράρισμά του (στο οποίο δείχνει ψήγματα του ταλέντου του) δεν είναι αρκούντως εντυπωσιακό ώστε να καθιστά χρήσιμη την παραμονή του.
Κατά τα άλλα, ένας ακόμη παίκτης του ΠΑΟΚ είχε πολύ περιορισμένο χρόνο συμμετοχής στο ματς της Λιθουανίας, και αυτός δεν είναι άλλος από τον Κάιλ Αλεξάντερ, ο οποίος μέχρι τώρα δεν δείχνει ούτε τις αρετές του rim protector που τον ακολουθούν σε όλη του την καριέρα ούτε «ταΐζεται» επαρκώς προκειμένου να τελειώσει πολλές φάσεις κοντά στο καλάθι (το παιχνίδι με πλάτη είναι ούτως ή άλλως εκτός του ρεπερτορίου του). Προφανώς η κίνηση αυτή του Αντρέα Τρινκιέρι οδηγεί στο συμπέρασμα πως υπάρχουν σκέψεις για αντικατάστασή του, σε μια εξέλιξη που θα φανερώσει (αν όχι και αποδείξει) πως ο σχεδιασμός αναφορικά με τη front line υπήρξε παντελώς λανθασμένος.
Η αλήθεια είναι πως μία ήττα στις αρχές Οκτωβρίου σημαίνει ελάχιστα για το μέλλον της χρονιάς, ωστόσο θα είναι ευτύχημα να λειτουργήσει ως τροχιοδείκτης βελτίωσης και αλλαγών. Τα λεφτά δεν φέρνουν αυτόματα την ευτυχία και την επιτυχία, αλλά μονάχα αν συνδυαστούν με ώριμες και εύστοχες επιλογές. Ο ΠΑΟΚ αυτή τη στιγμή, τουλάχιστον κατά τη δική μας ταπεινή γνώμη, χρειάζεται δυναμικές προσθήκες στα γκαρντ, με την απόκτηση ενός τουλάχιστον two-way point guard και στη θέση «4», αλλά πιθανώς και μια εξτρά προσθήκη ενός παίκτη με έφεση στο τρίποντο και στην άμυνα στη θέση «3». Η διαφορά σε σχέση με παλιά είναι μία, αλλά εξαιρετικά πολυσήμαντη: τώρα, λεφτά υπάρχουν και πρέπει να ξοδευτούν για να διορθώσουν τα λάθη και τις παραφωνίες.
