Χτυπώντας αλύπητα την κοινή λογική

Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ [email protected] Όταν γραφόταν αυτό το ρεπορτάζ έλεγε πως η κυβέρνηση θα προχωρούσε σε… προληπτική επιστράτευση των εκπαιδευτικών, καθώς η ΟΛΜΕ είχε ψηφίσει το απεργιακό της πρόγραμμα, στέλνοντας την απόφαση για απεργία στα χέρια της ΕΛΜΕ. Λίγοι πρόσεξαν πως μονάχα λίγες ώρες νωρίτερα είχε ανακοινωθεί κάτι άλλο. Κάτι που πλέον δεν μας προκαλεί καμία έκπληξη, καμία αντίδραση. Το συνολικό ποσοστό ανεργίας έφτασε το 27%, το Φεβρουάριο, και το δυσθεώρητο 64,2% για τους νέους από 15-24. Τρομακτικά είναι τα μεγέθη και για τους πολίτες από 25-34 ετών, με ποσοστό ανεργίας στο 36,2%, αλλά και για τους 35- 44 ετών με ποσοστό 23,7%. 671 άνθρωποι (!) χάνουν τη δουλειά τους κάθε μέρα, ενώ μόλις 200.000 άτομα είναι πλέον η διαφορά ανάμεσα στους απασχολούμενους Έλληνες και τον οικονομικά μη ενεργό πληθυσμό (3.568.186 απασχολούμενοι - 3.358.649 μη ενεργός πληθυσμός). Αυτά είναι τα μεγέθη της ιστορικής ελληνικής καταστροφής. Μία καταστροφή πολυσύνθετη, την οποία αδυνατούμε να συλλάβουμε καθώς μας συμβαίνει. Αδυνατούμε να αντιληφτούμε τις μακροχρόνιες συνέπειες της κοινωνικής μάστιγας της ανεργίας, ειδικά των νέων, και τις δυσλειτουργίες που επιφέρει. Τη διόγκωση του κοινωνικού αποκλεισμού που γεννά εσωστρέφεια, μισαλλοδοξία, βαρβαρότητα, θρέφοντας επικίνδυνες υποκουλτούρες. Η Ελλάδα μένει βαθύτατα τραυματισμένη, πνευματικά και κοινωνικά παραλυμένη από την κρίση. Ανερυθρίαστα, όμως, οι πολιτικοί ταγοί της χώρας σουλάτσαραν από κανάλι σε κανάλι για να μας μιλήσουν για τους εκπαιδευτικούς που «παίζουν με το μέλλον των παιδιών μας». Ξάφνου, η εκπαίδευση έλαβε εκ νέου χαρακτήρα κομβικό για τις ζωές μας. Ποιος άραγε έδωσε έστω και 5 λεπτά τηλεοπτικού χρόνου στο Σύλλογο Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λέσβου όταν προ ολίγου καιρού έλεγε πως «Σύμφωνα με τις προτάσεις του Υπουργείου Παιδείας θα έχουμε απώλεια 130 οργανικών θέσεων δασκάλων από τη Λέσβο. Αυτό όπως καταλαβαίνετε σημαίνει μεγάλη υποβάθμιση της παρεχόμενης εκπαίδευσης στο νησί μας και ιδιαίτερα στα σχολεία της υπαίθρου. Όπως εκτιμά ο σύλλογός μας το 80% των ανωτέρω σχολείων θα λειτουργούν με το μισό αριθμό των σημερινών εκπαιδευτικών (…) Θεωρούμε ότι αυτή η διαδικασία θα οδηγήσει τα σχολεία μας σε συνθήκες λειτουργίας του 1960 και τα χωριά μας θα ερημωθούν». Η επιστολή αυτή είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα της διάλυσης της εκπαίδευσης, ενός εγκλήματος που συνειδητά διαπράττει η σημερινή κυβέρνηση. Γι’ αυτό το έγκλημα οφείλει να πάρει θέση η ελληνική κοινωνία. Μας απασχολεί πως οι δάσκαλοι, που στα λόγια όλοι τιμούμε για το λειτούργημα που ασκούν, σήμερα μετατρέπονται σε κακοπληρωμένους τεχνικούς; Μας απασχολεί ο αφανισμός σχολικών μονάδων; Μας απασχολεί πως οι συνθήκες στα σχολεία κάθε χρόνο και χειροτερεύουν; Μας απασχολεί η απόλυση 10.000 αναπληρωτών; Μας απασχολούν έστω και ελάχιστα όλα αυτά που αναδύονται σήμερα μονάχα επειδή οι δάσκαλοι κινητοποιούνται – άκουσον, άκουσον – εν μέσω πανελλαδικών; Υπάρχουν κι άλλα ερωτήματα που οφείλουμε να απαντήσουμε. Πώς τολμά η κυβέρνηση να αναγάγει σε υπέρτατη δοκιμασία για τα παιδιά τις πανελλαδικές; Πώς τολμά όταν τα πανεπιστήμια έχουν αφεθεί βορά στις χρόνιες επιδιώξεις ιδιωτικής εκπαίδευσης στη χώρα μας; Μα στη Θεσσαλονίκη δε ζούμε; Τι εικόνα είχε για τα παιδιά που δίνουν στις πανελλαδικές, το φετινό ΑΠΘ ζωσμένο με σκουπίδια; Η κυβέρνηση συνεχίζει την ίδια πολιτική που άσκησε όταν απέργησαν οι ναυτεργάτες, οι εργαζόμενοι του μετρό ή οι εργαζόμενοι στα μουσεία της Αθηνάς, με τα ρεπορτάζ των ξένων τουριστών να μας λένε πόσο ανήκουστο είναι να βρίσκουν κλειστή την Ακρόπολη. Όλοι αυτοί που σήμερα συκοφαντούν τους δασκάλους, το έχουν κάνει κατ’ εξακολούθηση με όλες τις κοινωνικές ομάδες που τόλμησαν να ενοχλήσουν την εξουσία, καθώς εξ ορισμού η απεργία έχει στόχο να ενοχλήσει. Να πιέσει την κυβέρνηση, μία κυβέρνηση που καταργεί κάθε εργασιακό δικαίωμα, ενώ οδηγεί εκατομμύρια στην ανεργία ή στην οικονομική μετανάστευση. Χρειαζόμαστε την ΟΛΜΕ να μας μιλήσει για την εξαθλίωση που υφίστανται οι καθηγητές; Δεν την ξέρουμε στο πετσί μας; Όταν βλέπουμε την κυβέρνηση να περνάει νομοσχέδιο ακριβώς πριν τις πανελλαδικές, δεν υποψιαζόμαστε απολύτως τίποτε; Αυτή η κοινωνία θα κοιταχτεί ποτέ στον καθρέφτη; Για μέρες ακούμε πανελλαδικές και παιδιά και μέλλον. Ούτε ένας άνθρωπος δεν βρέθηκε να πει πως η αρχική στρέβλωση είναι το γεγονός πως γαλουχήσαμε γενεές επί γενεών ανάγοντας τις πανελλαδικές σε υπέρτατη αξία. Με αυτή τη λογική, ας καταργήσουμε και τις απεργίες εν συνόλω γιατί πάντα, μα πάντα κάποιος θα θίγεται.