Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
«Δεν θα υποκύψουμε ποτέ στον τρόμο ή την τρομοκρατία σε οποιαδήποτε μορφή της». Τάδε έφη Ντέιβιντ Κάμερον. Τα ίδια λόγια είπε και ο Μπάρακ Ομπάμα πριν από περίπου ένα μήνα όταν ο Μαραθώνιος της Βοστώνης βαφόταν με αίμα. Τα ίδια λόγια έλεγαν και οι υπόλοιποι ηγέτες όταν η Μαδρίτη θρηνούσε 191 θύματα από την επίθεση της Αλ Κάιντα στα τρένα της πόλης ή όταν 56 άνθρωποι πέθαιναν στον υπόγειο του Λονδίνου τον Ιούλιο του 2005 από τρεις βόμβες. Αλήθεια, κύριοι, όσο φρικτό και βίαιο κι αν είναι ένα έγκλημα, όπως αυτό που σοκάρει σήμερα τη βρετανική και παγκόσμια κοινή γνώμη, είναι αλήθεια τόσο δύσκολο να το κατανοήσουμε;
Είναι σίγουρα μία καλή ευκαιρία για πατριωτικές κορώνες. Ο Κάμερον, αν δεν το έχει κάνει ήδη, θα μιλήσει σήμερα αύριο για μία επίθεση εναντίον του «βρετανικού τρόπου ζωής». Ακριβώς όπως είχε κάνει στη θέση του ο… ψεύτης Τόνι Μπλερ που ήταν διατεθειμένος να πει οτιδήποτε για να ρίξει τον Σαντάμ, αλλά ένιωθε σοκ όταν το λουτρό αίματος δεν μένει στην πίσω αυλή της Μέσης Ανατολής ή όπου αλλού, αλλά εισβάλλει σπάζοντας με βία την πόρτα του σπιτιού μας.
Είναι σίγουρα μία καλή ευκαιρία για να βρούμε ήρωες. Η εκμετάλλευση της γενναίας (δίχως καμία δόση ειρωνείας) γυναίκας που μίλησε σε έναν εκ των δραστών της τρομακτικής επίθεσης στο Λονδίνο είναι χυδαία και αποκρουστική, όσο και η παντελής έλλειψη οποιασδήποτε σοβαρής προσέγγισης σε ένα φαινόμενο που θα έπρεπε μέχρι σήμερα να το έχουμε κατανοήσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε να επηρεάζει τον αγιοποιημένο «τρόπο ζωής». Αγιοποιημένος διότι δεν μπορεί να ακούμε ανοησίες από Προέδρους και πρωθυπουργούς όταν 12 χρόνια μετά την τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους η τρομακτική – ενστικτώδης αλλά και νομικά θεσμοθετημένη – προκατάληψη εναντίον μουσουλμάνων επωάζει μία τρομοκρατία δίχως οποιοδήποτε ιδεολογικό (ή ψευδο-ιδεολογικό αν προτιμάτε) περιτύλιγμα.
Οι «μοναχικοί λύκοι» από τη Βοστώνη μέχρι το Λονδίνο δεν είναι και τόσο λίγοι πια. Δεν είναι άλλο χάος απ’ αυτό που επικρατεί στο Αφγανιστάν ή το Ιράκ. Δεν είναι άλλο χάος απ’ αυτό που ετοιμάζεται να εκραγεί στη Συρία, όπου οπλίζονται ανεξέλεγκτα και τυφλά ομάδες «ανταρτών» που άγονται και φέρονται από εκάστοτε συμφέροντα.
Δεν αποπειρόμαστε να δικαιολογήσουμε ένα στυγερό έγκλημα. Ούτε, όμως, πολλά από αυτά. Από αυτά που κατά καιρούς βλέπουμε σε βίντεο, είτε είναι Αμερικανοί στρατιώτες αποκτηνωμένοι από τον πόλεμο και τη διαρκή προπαγάνδα να κατουράνε νεκρούς, είτε είναι Σύροι «αντάρτες» να θέλουν την καρδιά του εχθρού τους για παράσημο. Όσοι πεσόντες, αποκτούν ονοματεπώνυμο μόνο μία στιγμή. Όταν χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για το επόμενο λουτρό αίματος.
