Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Ίσως ποτέ στο παρελθόν να μην είχαμε αδιάσειστα στοιχεία πως κάποια κυβέρνηση, κάποιος δικτάτορας, κάποιο καθεστώς έχει καταφέρει να παρακολουθεί όχι μόνο τους πολίτες της επικράτειάς του, αλλά όλη την οικουμένη. Παρά αυτή τη συγκλονιστική αποκάλυψη της ηλεκτρονικής παρακολούθησης όλου του πλανήτη μέσω του προγράμματος «PRISM», το θέμα δεν έχει προκαλέσει ούτε την ελαχιστότατη αντίδραση σε επίπεδο ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών! Το ζήτημα, λοιπόν, έχει μεταφερθεί στους εξής δύο άξονες: 1) Τι θα γίνει με τον Έντουαρντ Σνόουντεν; Θα εξασφαλίσει πολιτικό άσυλο από κάποια χώρα; Θα τον παραδώσουν οι Ρώσοι για να κερδίσουν κάποιου είδους ανταπόδοση από τις ΗΠΑ; 2) Ποια θα είναι η αντίδραση των ισχυρών ευρωπαϊκών κρατών, κυρίως Γερμανίας-Γαλλίας, στους αμερικανικούς κοριούς που παρακολουθούν «συμμαχικές» πρεσβείες; Θα αναχαιτιστεί η ζώνη ελεύθερου εμπορίου δίκην της κατασκοπείας;
Όπως αντιλαμβάνεστε, επουδενί δεν απασχολούν τη διεθνή πολιτική σκηνή – για την εγχώρια ούτε λόγος – τα προσωπικά δεδομένα των πολιτών. Βεβαίως, δεν πιστεύουμε πως σκοτίστηκε ο Λευκός Οίκος για να διαβάσει τα μέιλ των απλών Ελλήνων, Ιταλών, Γάλλων, κ.α. Αυτό είναι ένα παράπλευρο όφελος που μπορεί ανά πάσα στιγμή να φανεί χρήσιμο. Το σημαντικό στην υπόθεση είναι η παρακολούθηση του ανώτατου επιπέδου, ψήγμα της οποίας αποτελούν οι κοριοί σε πρεσβείες και αποστολές κρατών και φορέων. Μα, όταν μπορούν να παρακολουθούν όλες τις τηλεπικοινωνίες, τις προσωπικές συζητήσεις και την ηλεκτρονική δραστηριότητα όλου του πλανήτη, ποιος ο λόγος να μας συνταράζει πως παρακολουθούν και τις πρεσβείες; Είναι απλά ένα δείγμα και μάλιστα αναχρονιστικό των δυνατοτήτων των μυστικών αμερικανικών υπηρεσιών. Πλέον, όπως έχει ήδη αποκαλύψει το πρόγραμμα «PRISM», οι κοριοί είναι περιττοί.
Προς τι λοιπόν η ολοένα και αυξανόμενη αντίδραση των Ευρωπαίων; Ο λόγος που αντιδρούν δεν έχει καμία σχέση με τις πρεσβείες τους. Άλλωστε, μονάχα ένας αφελής θα πίστευε πως οι πρεσβείες αποτελούν πλέον βασικό καταλύτη πολιτικών ή οικονομικών εξελίξεων για τις ανά τον κόσμο business των μεγάλων κρατών. Απλώς, ο συμβολισμός της αποκάλυψης επιτρέπει την όξυνση του πολιτικού λόγου και της ρητορικής, παρότι αυτό που είπε ο Ομπάμα – «αυτά συμβαίνουν μεταξύ φίλων» - είναι απόλυτα αληθές! Όντως οι πρεσβείες παρακολουθούνται και αυτό μόνο καινούργιο δεν είναι. Όμως, πλέον οι ΗΠΑ με τους τρόπους που αναφέραμε, είναι σαφές πως κερδίζουν τρομακτικά πλεονεκτήματα σε σχέση με τους αντιπάλους τους, είτε πολιτικούς, είτε οικονομικούς – αν και τα όρια μεταξύ των δύο δεν είναι πολύ ευδιάκριτα πλέον.
Για να δώσουμε ένα υπεραπλουστευμένο παράδειγμα, είναι δυνατόν οι ΗΠΑ που για περισσότερα από οκτώ χρόνια δεν θέλουν ούτε να διανοηθούν την επέκταση των ρωσικών συμφερόντων στην Ελλάδα (όπως με την περίπτωση του αγωγού), να μην γνώριζαν επακριβώς το περιεχόμενο των συνομιλιών του Αντώνη Σαμαρά με την Gazprom; Ασχέτως των προθέσεων του Έλληνα πρωθυπουργού – που κατά τη γνώμη μας ήταν εξ αρχής αρνητικός στην αγορά της ΔΕΠΑ από τους Ρώσους – οι ΗΠΑ μπορούν να γνωρίζουν ακριβώς τι διαπραγματεύεται η κυβέρνηση, τι περιλαμβάνουν οι συμφωνίες και ποιοι είναι οι κυρίαρχοι «παίκτες».
Κι αν αυτό ανήκει στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο, σκεφτείτε τι κόλαση μπορεί να γίνει στο κατώτερο από πλευράς προβολής, αλλά διόλου ελάσσων επίπεδο της οικονομικής ελίτ, των μεγάλων πολυεθνικών ή του χρηματοπιστωτικού τομέα. Μόνο ως αστείο μπορεί να δεχτεί κάποιος πλέον, πως οι ΗΠΑ δεν γνώριζαν το σκάνδαλο της χειραγώγησης του διατραπεζικού επιτοκίου Libor, για παράδειγμα. Μα, όλα γίνονταν μέσω μέιλ! Απλώς, ίσως είχε έρθει η ώρα της αποκάλυψης καθώς το χάος που προκάλεσε στο Σίτυ του Λονδίνου – στην Αμερική τελικά, οι τράπεζες αθωώθηκαν… – οδήγησε σε καθαιρέσεις και σε αναδείξεις νέων αφεντικών. Άλλωστε, όπως έγραφε η βρετανική Γκάρντιαν στόχος είναι οι μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες: «το FBI εφαρμόζει κυβερνητικό εξοπλισμό σε στοιχεία ιδιωτικών εταιρειών προκειμένου να μπορεί να ανασύρει πληροφορίες από εταιρείες, όπως η Microsoft ή η Yahoo, και να τις διοχετεύει προς την NSA»!
Έτσι, θυσιάζονται τα προσωπικά δεδομένα και μάλιστα οι λαοί δεν φαίνεται να έχουν αντίρρηση. Φαίνεται να έχουν συμμορφωθεί απόλυτα με τους κινδύνους που ούτως ή άλλως γέννησε ο καλπασμός των ηλεκτρονικών επικοινωνιών. Η ατζέντα θα παραμείνει στους δύο άξονες, ενώ ΗΠΑ, Ρωσία και ΕΕ θα συνεχίσουν να ανταλλάσσουν χτυπήματα, στοχεύοντας στην μεγέθυνση των ανταλλαγμάτων που μπορούν να εξασφαλίσουν, παρακολουθώντας παράλληλα όλους τους πολίτες του κόσμου.
