">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Δεν γινόταν να είναι πιο ξεκάθαρη η γυναίκα. Με τον αέρα της απόλυτης κυρίαρχου της γερμανικής και ευρωπαϊκής πολιτικής, η Άνγκελα Μέρκελ, επισημοποιούσε το βράδυ των γερμανικών εκλογών το τρίτο ελληνικό μνημόνιο, όσο πιο ωμά μπορούσε. «Ο υπουργός των Οικονομικών με την ειλικρίνεια που τον διακρίνει το είχε πει από το Νοέμβριο του 2012. Το είπε στη Μπούντεσταγκ, το είπε στην Κομισιόν». Όντας στον κολοφώνα της εξουσίας της, η Μέρκελ εξέθεσε απροκάλυπτα τους πολιτικούς της συνεταίρους στην Ελλάδα και διατράνωνε πως αυτή κρατάει τα γκέμια της Ευρώπης.
Βρισκόμαστε στην «εποχή του μερκελισμού», όπως χαρακτηριστικά έγραφε η Suddeutche Zeitung, καθώς το εκλογικό αποτέλεσμα δεν άφηνε χώρο για παρερμηνείες. Από μία ηγέτιδα σχεδόν εξ ανάγκης, η Μέρκελ κατάφερε να φτάσει κοντά στην αυτοδυναμία, την οποία έχασε για μόλις 5 έδρες (!), κάτι που οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU) δεν έχουν πετύχει από το μακρινό 1957 και τον Κόνραντ Αντενάουερ.
Η αλλαγή στη Γερμανία είναι σαρωτική. Το 2005, το CDU είχε κερδίσει τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD) με μόλις μία ποσοστιαία μονάδα (35,2% και 34,2% ) και μετά από 65 μέρες διαπραγματεύσεων σχηματιζόταν ο «μεγάλος συνασπισμός». Τέσσερα χρόνια μετά, η Μέρκελ έχοντας καταπιεί τους κυβερνητικούς της εταίρους (το SPD κατακρημνίζονταν στο 23%, το χειρότερο εκλογικό αποτέλεσμα από την ίδρυση του κόμματος), δεν κατάφερνε όμως να αυξήσει την εκλογική επιρροή του CDU. Αντιθέτως, το 2009, έπεφτε στο 33% και ήταν η εκρηχτική άνοδος των Φιλελευθέρων (FDP), στο 14,6%, που την έχριε Καγκελάριο. Αυτά στο παρελθόν. Την περασμένη Κυριακή, η κάλπη έβγαλε τη Μέρκελ παντοδύναμη.
Συνολικά, κοιτώντας το αποτέλεσμα αμιγώς πολιτικά, φαίνεται πως κανένα άλλο κόμμα, από τα παραδοσιακά, δεν αφουγκράζεται την γερμανική κοινωνία. Το αριστερό Ντίε Λίνκε, παρότι πλασαρίστηκε τρίτο στη βουλή, δεν έχει λόγους να πανηγυρίζει. Το 2009 έμενε πίσω από τους Φιλελεύθερους, όμως με ποσοστό 11,9%, ενώ φέτος εξασφάλισε μόλις 8,6%. Ούτε οι Πράσινοι τα πήγαν καλά. Από το 10,7% έπεσαν στο 8,4%. Αυτοί που θα έπρεπε να αφρίζουν είναι οι Σοσιαλδημοκράτες του 25,7%. Όχι μόνο γιατί αύξησαν μόλις 3 μονάδες το ποσοστό τους, από το χειρότερο της ιστορίας τους όπως ήδη αναφέραμε, αλλά επειδή η πτώση Ντίε Λίνκε και Πρασίνων θα έπρεπε να σημαίνει αύξηση γι’ αυτούς. Όμως, τα δύο αυτά κόμματα έχασαν περίπου 6 μονάδες, οι οποίες προφανώς δεν πήγαν στον Στάινμπρουκ.
Για τους Φιλελεύθερους δεν χωράει καν συζήτηση, όταν από σχεδόν 15% δεν μπορείς καν να φτάσεις το 5%, για να μπεις στη βουλή. Μεγάλο ρόλο για την μετά από 60 χρόνια απουσία τους από τη γερμανική βουλή έπαιξε το πρωτοεμφανιζόμενο κόμμα των ευρωσκεπτικιστών, «Εναλλακτική για τη Γερμανία», το οποίο συγκέντρωσε 4,7% υποσχόμενο τη νεοφιλελεύθερη δεξιά του FDP, το τέλος των «πακέτων βοήθειας», αλλά και του ευρώ. Πάνω κάτω την ίδια ρητορική – με ισχυρές δόσεις ανθελληνισμού – είχαν και οι Φιλελεύθεροι, δίχως προφανώς να αγγίζουν το ευρώ.
Κάπως έτσι, λοιπόν, η Μέρκελ του 41,5% θα ψάξει για συμμαχίες. Οι πιθανότεροι σύμμαχοι παραμένουν οι Σοσιαλδημοκράτες, με τελείως διαφορετική ισχύ από τον «μεγάλο συνασπισμό». Η ουρίτσα της Μέρκελ θα είναι, όπως ακριβώς επιβάλλουν τα εκλογικά ποσοστά. Υπήρχαν κάποιοι που πίστευαν ότι οι ισχυροί Σοσιαλδημοκράτες θα ωφελούσαν την Ελλάδα και την Ευρώπη. Δεν ανήκαμε σ’ αυτούς, όπως δεν πιστεύαμε τα φληναφήματα του «ανέμου της αλλαγής», Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος μάλιστα είχε πει πολύ πιο ριζοσπαστικά πράγματα από τους Σοσιαλδημοκράτες.
Καμία εκτίμηση για τους Σοσιαλδημοκράτες, όμως, δεν έχει την παραμικρή ουσία για τους δοκιμαζόμενους λαούς του ευρωπαϊκού νότου. Η ουσία είναι πως η Μέρκελ και ο Σόιμπλε έχουν καταφέρει να πείσουν τον γερμανικό λαό πως η μόνη λύση για τους «ασθενείς» της ευρωζώνης είναι η σκληρή, αιματηρή λιτότητα. Και αυτό ακριβώς θα συνεχίσουν να εφαρμόζουν.
