">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Σοκαρισμένος ήταν ο Βρετανός συντάκτης όταν αντιλήφθηκε πως παρότι η Βρετανία ήταν η χώρα με την μεγαλύτερη μείωση στην φορολογία των πλουσίων παραμένει πιο ψηλά από χώρες όπως η… Ελλάδα ή η Ιταλία! «Ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής της Βρετανίας έπεσε από πέμπτος σε 11ος σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, όμως παραμένει υψηλότερος από την Ελλάδα ή την Ιταλία». Απολύτως απογοητευμένος ο οικονομικός συντάκτης της συντηρητικής Τέλεγκραφ αναρωτιέται πως γίνεται η χώρα του να φορολογεί πιο αυστηρά τους πλούσιους απ’ ότι ο ευρωπαϊκός νότος της οικονομικής κρίσης.
Σαφή είναι τα στατιστικά της έκθεσης των ανώτατων φορολογικών συντελεστών ανά την Ευρώπη, όπως τα συνέταξε ο Ελβετικός Συνεταιρισμός, KPMG International. Δεν θέλουμε να κουράσουμε με νούμερα και ποσοστά όμως είναι απαραίτητα για να καταλάβουμε την εικόνα. Συνολικά, δεκαπέντε χώρες έχουν υψηλότερο συντελεστή από την Ελλάδα. Αν άκουγε κανένας τις διδαχές των οικονομικών ταγών αυτής της χώρας θα πίστευε πως εκεί ανήκουν οι πλέον ανίσχυρες και λιγότερο ανταγωνιστικές οικονομίες της ΕΕ. Τουναντίον. Πρώτες, όπως είναι λογικό, φιγουράρουν οι σκανδιναβικές χώρες, Σουηδία και Δανία με 56,6% και 55,56% αντίστοιχα. Λίγο πιο κάτω βρίσκεται η Ισπανία (52%), η Ολλανδία (52%), η Φινλανδία (51,13%), το Βέλγιο (50%), η Αυστρία (50%), η Σλοβενία (50%), η Ιρλανδία (48%), η Πορτογαλία (48%), η Βρετανία (45%), η Γερμανία (45%), η Γαλλία (45%), το Λουξεμβούργο (43,6%), η Ιταλία (43%).
Εκεί ακριβώς συναντούμε την Ελλάδα, στις 13 χώρες με το χαμηλότερο φορολογικό συντελεστή, με ποσοστό 42%. Από κάτω της βρίσκονται χώρες όπως η Μάλτα (35%), η Κύπρος (35%), η Ρουμανία (16%), με τελευταία τη Βουλγαρία (10%).
Κι όμως σταθερό…
Ακούμε συνέχεια από κυβερνητικά χείλη – και μη – πως για να έρθει η ανάπτυξη στη χώρα, χρειαζόμαστε ένα σταθερό φορολογικό σύστημα. Κι όμως, όπως αποδεικνύουν οι μετρήσεις του KPMG, η Ελλάδα αποτελεί από τις πλέον σταθερές χώρες όσον αφορά την φορολόγηση των υψηλών εισοδημάτων. Από το 2006 μέχρι το 2009 ο συντελεστής ήταν απαράλλακτος στο 40%, ανέβηκε σε 45% για τρία χρόνια και ξαναέπεσε στο 42% το 2013. Αλλαγές μέσα σε λογικά πλαίσια, που γίνονται απ’ άκρη σ’ άκρη της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένων και χωρών όπως η Γερμανία. Αποπροσανατολιστική κουβεντούλα να γίνεται είναι η αστάθεια του φορολογικού. Όντως ισχύει πως κάθε χρόνο αλλάζει. Όμως αυτό αφορά τα εγκλωβισμένα δίχως διέξοδο διαφυγής εισοδήματα. Των μισθωτών, των μικρομεσαίων και των συνταξιούχων. Όχι τα υψηλά διαζώματα. Καμία σχέση δηλαδή με το «ποιος θα έρθει να επενδύσει στην Ελλάδα»! Για να μην κοροϊδευόμαστε, το πρόβλημα είναι η ανισότητα του φορολογικού και όχι η αστάθειά του.
Μοναχική πτώση
Δεν είναι μόνο το γεγονός πως στην Ελλάδα της κρίσης και της υπερφορολόγησης των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων, η φορολογία των πλουσίων φιγουράρει στα κάτω διαζώματα της ΕΕ. Η σύγκριση με της άλλες χώρες της κρίσης και του μνημονίου είναι αποκαρδιωτική. Για παράδειγμα, η Ιρλανδία το 2006 είχε φορολογικό συντελεστή 42% για να πέσει στο 41% τα επόμενα χρόνια. Από το 2010 και μετά, την μετακύληση δηλαδή της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης και στο ευρώ, η Ιρλανδία ανεβάζει την φορολογία των πλουσίων κατά 7%, με ποσοστό, την τριετία 2011-2013, στο 48%.
Ακόμη πιο μεγάλη μεταβολή παρατηρούμε στην Ισπανία, η οποία το 2007 είχε συντελεστή 43% για τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Μετά από μία χρονιά μικρής μεταβολής στο 45%, τα τελευταία δύο χρόνια η Ισπανία φορολογεί τα υψηλά εισοδήματα με 52%, μεταβολή δηλαδή 9%! Και η Πορτογαλία κινήθηκε στον ίδιο δρόμο με μεταβολή 6%, από 42%σε 48%. Αντιθέτως στην Ελλάδα, η μεταβολή από το 2006 στο σήμερα είναι μόλις 2%, καθώς μπορεί για τρία χρόνια να ανήλθε στο 45%, όμως φέτος έπεσε (!) τρεις ποσοστιαίες μονάδες και η Ελλάδα βρέθηκε από την 11η θέση στην 16η της φορολόγησης.
Αυξάνεται η ανισότητα
Η κρίση γεννά ευκαιρίες δεν λέει το κλίσε; Ε, το 2012 ήταν μία… καλή χρονιά για τους 100 πλουσιότερους ανθρώπους του πλανήτη που είδαν τα έσοδα τους να αυξάνονται κατά 240 δισεκατομμύρια δολάρια. Συνολικά, «το πλουσιότερο 1% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει αυξήσει το εισόδημά του κατά 60% τα τελευταία 20 χρόνια», έγραφε σε ετήσια έκθεσή της η βρετανική ανθρωπιστική οργάνωση Oxfam. Βεβαίως, αυτό συντελείται με πολλούς τρόπους λόγω της παγκόσμιας ροής κεφαλαίων, τις ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων αγαθών ή τους φορολογικούς παραδείσους και την φορολόγηση πολυεθνικών. Άρρηκτο κομμάτι αυτών είναι και η φορολογία των πλουσίων. Κι όχι μόνο σε περίοδο κρίσης.
