">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Θα χρειαζόταν να είναι κάποιος πολιτικός μύωπας για να μην αντιληφθεί πως οι ευρωπαϊκές εκλογές δείχνουν πάνω απ’ όλα μία ήπειρο βαθιά δυσαρεστημένη.
Το πολιτικό κέντρο ήταν ο μεγάλος χαμένος των φετινών ευρωεκλογών. Παρά την άνοδο των εδρών από 736 σε 751, το Λαϊκό Κόμμα έχασε 54 ολόκληρες έδρες, πέφτοντας από τις 265 του 2009 στις 211. Η κεντρώα συμμαχία Φιλελευθέρων και Δημοκρατών έχασε κι αυτή με τη σειρά της 10 ολόκληρες έδρες, κερδίζοντας 74 έναντι 84 το 2009. Το Σοσιαλιστικό κόμμα κατάφερε να ανέβει στις 193 από τις 184 του 2009, παρότι παραμένει μακριά από τις 200 έδρες του 2004, όταν μάλιστα το ευρωκοινοβούλιο είχε ακόμη λιγότερες έδρες (732).
Με εξαίρεση την Ιταλία και τη Γερμανία δεν υπήρξε χώρα που τα κυβερνώντα κόμματα δεν υπέστησαν από απώλειες μέχρι πανωλεθρίες. Στη Βρετανία, οι Συντηρητικοί του πρωθυπουργού Κάμερον έπεσαν στο 23,94% έναντι του 27,7% των ευρωεκλογών του 2009. Το ακόμη συγκλονιστικότερο είναι πως ο Κάμερον έχασε 12,16% ολόκληρες ποσοστιαίες μονάδες από την εκλογή του ως πρωθυπουργός το 2010, όταν και οι Συντηρητικοί είχαν 36,1%. Τα ίδια και χειρότερα έπαθε και ο Νικ Κλεγκ των συγκεβερνώντων Φιλελευθέρων, πέφτοντας στο 6,87% από το 23% των εθνικών βρετανικών εκλογών του 2010. Τουναντίον, ο θριαμβευτής Φάρατζ κέρδισε 27,5% από το 3,1% (!) των εθνικών του ’10! Σχεδόν 25% άνοδος δηλαδή.
Στην Ισπανία το κυβερνόν Λαϊκό Κόμμα και οι Σοσιαλιστές έχασαν πέντε εκατομμύρια ψήφους! Ο Μαριάνο Ραχόι είδε το κόμμα του να χάνει 16,06%, πέφτοντας από το 42,12% των ευρωεκλογών του ’09 στο 26,06%. Ούτε οι Σοσιαλιστές, όμως, γλίτωσαν από το θυμό των Ισπανών. Από το 38,78 του 2009, τους έστειλαν στο 23%! Στη μεγαλύτερη χώρα της Ιβηρικής, μάλιστα, οι κερδισμένοι ήταν δύο αριστερά κόμματα, το «Μπορούμε» που προήλθε από την Πουέρτα Ντελ Σολ της Μαδρίτης και η «Πλουραλιστική Αριστερά».
Στη Γαλλία ο θρίαμβος της Λε Πεν έχει επισκιάσει τα πάντα. Οι Σοσιαλιστές του Προέδρου Ολάντ βρίσκονται στα πολιτικά Τάρταρα του 14,3%, ενώ οι Συντηρητικοί κρυφο… πανηγυρίζουν για το 20,2%, το οποίο είναι επτά μονάδες λιγότερες από τις εκλογές του ’09.
Αυτά συνέβησαν στις μεγαλύτερες χώρες της ΕΕ με τους ευρωπαϊκούς λαούς να αποδοκιμάζουν τα κραταιά κόμματα εξουσίας, κεντροδεξιά και κεντροαριστερά. Οι λόγοι είναι πολλοί: 1) Δεκάρα δεν έδιναν τα κόμματα αυτά για το γεγονός πως οι Ευρωπαίοι στην καλύτερη περίπτωση απλά δεν αντιλαμβάνονται πώς διοικείται η ΕΕ. Τα ολοένα και συρρικνωμένα ποσοστά των ανθρώπων που πήγαιναν στις ευρωκάλπες από το 1974 και μετά, δεν απασχόλησαν ποτέ τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο ή το Παρίσι. 2) Το κατ’ εξοχήν μέρος του «Μεγάλου Συνασπισμού» δεν είναι η Γερμανία. Εξ ιδρύσεως της ευρωβουλής Λαϊκό Κόμμα και Σοσιαλιστές έχουν το συντριπτικό κομμάτι της ευρωβουλής, δίχως ωστόσο να έχουν διεκδικήσει μεγαλύτερες αρμοδιότητες και εξουσίες για τους μοναδικούς εκλεγμένους της ΕΕ. 3) Άλλα προβλήματα αφορούν συγκεκριμένες περιοχές: Ουδείς παραδέχεται πως η κοινή νομισματική ένωση έχει αποδειχτεί καταστροφική για τον ευρωπαϊκό νότο. Δεν αναφερόμαστε μονάχα στην Ελλάδα. Η πανωλεθρία της ιταλικής οικονομίας και η συντριβή της ισπανικής αποτελούν τρανταχτή απόδειξη πως η αρχιτεκτονική του ευρώ ήταν (είτε σκοπίμως, είτε όχι) λανθασμένη. 4) Οι ίδιες οι Βρυξέλλες πρωταγωνιστούν σε ανατροπές εκλεγμένων πρωθυπουργών και αντικατάστασή τους από τεχνοκράτες και «επιθυμητά» πρόσωπα, διαιωνίζοντας πολιτικές που έχουν οδηγήσει σε 19 εκατομμύρια ανέργους στην ήπειρο.
Οι ευρωεκλογές της περασμένης Κυριακής από την Ελλάδα μέχρι το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες έχουν θέσει πολλά και δύσκολα ερωτήματα Μέχρι στιγμής οι λαοί δεν λαμβάνουν σοβαρές απαντήσεις.
