">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Μόλις πριν τρεις μήνες, η Ρωσία προσαρτούσε με συνοπτικές διαδικασίες την Κριμαία, χωρίς να ρίξει ούτε… τουφεκιά. Ώρες μετά ξεσπούσαν ταραχές ανά την ανατολική Ουκρανία με τους ρωσόφωνους να καταλαμβάνουν διοικητικά κτίρια. Τότε, φαινόταν πως η Δύση θα πλήρωνε ακριβά την ανοικτή της κόντρα με τη Ρωσία για το ουκρανικό ζήτημα. Σήμερα, όμως, όλα αυτά φαντάζουν μακρινό παρελθόν κι ο Βλαντιμίρ Πούτιν προσπαθεί να περιορίσει τις απώλειες.
Την περασμένη 1η Μαρτίου, η Δούμα εξουσιοδότησε εν λευκώ τον Βλαντιμίρ Πούτιν να προχωρήσει σε στρατιωτική επέμβαση στην Ουκρανία άπαξ και θεωρήσει πως «απειλούνται τα ρωσικά συμφέροντα». Τότε, ο Ρώσος Πρόεδρος είχε επικαλεστεί την απειλή που υφίστανται «οι Ρώσοι πολίτες, οι συμπατριώτες μας και το προσωπικό των ενόπλων δυνάμεων που υπηρετεί στην Ουκρανία». Από χθες, ο ίδιος ο Πούτιν ζήτησε την ανάκληση αυτής της απόφασης από την Άνω Βουλή της χώρας. «Ο αρχηγός του κράτους υπέβαλε στο Συμβούλιο της Ομοσπονδίας πρόταση για να ανακληθεί η ισχύς της απόφασης για τη χρήση των ενόπλων δυνάμεων της Ρωσίας στην επικράτεια της Ουκρανίας», είπε ο εκπρόσωπός του, Ντμίτρι Πεσκόφ.
Την περασμένη Παρασκευή ο νέος Πρόεδρος της Ουκρανίας, Πέτρο Ποροσένκο είχε ανακοινώσει μονομερή εκεχειρία διάρκειας μίας εβδομάδας, ώστε οι αυτονομιστές να παραδώσουν τα όπλα τους με αντάλλαγμα αμνηστία. Παρά, λοιπόν, τις επίσημες δηλώσεις του εκπροσώπου του Πούτιν πως «Η απόφαση για ανάκληση της απόφασης της Δούμα ελήφθη στο πλαίσιο των προσπαθειών με σκοπό να εξομαλυνθεί η κατάσταση στην Ουκρανία», στην πραγματικότητα η Μόσχα θέλει πάση θυσία δύο πράγματα: 1) να τερματιστούν οι συγκρούσεις στην ανατολική Ουκρανία και 2) να… γλιτώσει την ταπεινωτική παράδοση όπλων!
Ο απώτερος στόχος των ΗΠΑ
Πώς περάσαμε, όμως, από την επίδειξη δύναμης της πουτινικής Ρωσίας στην υποχώρηση του Κρεμλίνου; Αρχικά, η Ρωσία υποτίμησε τη δυνατότητα των ΗΠΑ να πλήξουν τη χώρα με στρατηγικές κυρώσεις, πιστεύοντας πως αργά ή γρήγορα θα προκαλούνταν μία εσωτερική ρήξη στο μέτωπο της Δύσης. Κοινώς, η Μόσχα ήλπιζε πως το Βερολίνο θα τηρούσε τελείως διαφορετική στάση από την Ουάσιγκτον, ελέω της ενεργειακής εξάρτησης της χώρας από τη Μόσχα. Το λάθος του Πούτιν ήταν πως δεν προέβλεψε τη βαθύτερη στρατηγική του Ομπάμα: Απώτερος στόχος των ΗΠΑ δεν ήταν ούτε μονάχα η Ουκρανία, ούτε μονάχα η Ρωσία. Βασικός στόχος του Λευκού Οίκου ήταν να καθυποτάξει την Ευρώπη στις επιθυμίες του! Δεν μπορεί, πλέον, να υπάρχει ουδεμία αμφιβολία πως η Αμερική έχει χρησιμοποιήσει τόσο το ουκρανικό ζήτημα, όσο και οποιαδήποτε άλλη κρίση… προκύπτει (όπως την επέλαση των τζιχαντιστών στο Ιράκ) για να αποδυναμώσει την Ευρώπη και κυρίως την ηγέτιδα δύναμη της ηπείρου, τη Γερμανία.
Αστάθεια διαρκείας
Δίχως την αμερικανική πίεση, η Γερμανία θα είχε «συνεννοηθεί» με τη Ρωσία. Η Μέρκελ θα έδινε στον Πούτιν τις εγγυήσεις που χρειάζεται περί μη-νατοϊκής Ουκρανίας, λαμβάνοντας ως αντάλλαγμα την οικονομική «ένταξη» της Ουκρανίας στην ΕΕ. Ωστόσο, ο αμερικανικός παράγοντας τα ανέτρεψε όλα. Ουσιαστικά, έθεσε τη Δύση σε τροχιά Ψυχρού Πολέμου με τη Μόσχα, καθώς, παρά την υποχώρηση του Πούτιν, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί πώς θα αντιδράσει η πληγωμένη Μόσχα όταν το καλοκαίρι τελειώσει και το φυσικό αέριο γίνει ξανά ζωτικής σημασίας τόσο για την Ουκρανία, όσο και για την Ευρώπη. Μέχρι τότε, όμως, ο ίδιος ο Ρώσος Πρόεδρος θα πρέπει να έρθει αντιμέτωπος με μία γεωπολιτική ήττα, μία ήττα κόλαφο για το ηγετικό προφίλ που θέλει να διατηρεί. Μία ήττα που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε εσωτερική αστάθεια, καθώς ο Πρόεδρος που προσάρτησε την Κριμαία γίνεται ο Πρόεδρος που εγκατέλειψε τους Ρώσους της Ουκρανίας.
