">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Κάθε γραμμή και μία μαχαιριά για τον Πούτιν. «Η Δύση χρειάζεται μία στρατηγική για να περιορίσει το νεότερο κράτος-αλητών στον κόσμο», γράφει όχι κάποια μικρή ανυπόληπτη αμερικανική εφημερίδα, αλλά η κραταιά Ουάσιγκτον Ποστ. «Είναι η ώρα να συμπεριφερθούμε στην Ρωσία του κ. Πούτιν όπως έχει καταντήσει – ένα επικίνδυνο παράνομο καθεστώς, το οποίο πρέπει να περιοριστεί», συμπληρώνει με το μελάνι να στάζει χολή για τη Μόσχα.
Η Ουάσιγκτον επέλεξε να στείλει το μήνυμά της προς τη Μόσχα μέσω του εντιτόριαλ της κορυφαίας εφημερίδας της αμερικανικής πρωτεύουσας. Το σφυροκόπημα ήταν ανελέητο, αν και μονάχα ο τίτλος θα αρκούσε. Η Ουάσιγκτον Ποστ ονόμασε τη Ρωσία «κράτος αλητών», αμερικανιστί rogue state, μία έννοια που χρίζει περισσότερης προσοχής για να αντιληφθούμε το μέγεθος της νέας αμερικανορωσικής σύγκρουσης.
Η έκφραση rogue state μπορεί να μεταφραστεί ως κράτος-αλητών ή απατεώνων ή εγκληματιών. Πρωτοχρησιμοποιήθηκε στις ΗΠΑ όταν διαφαινόταν το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και ο Λευκός Οίκος ένιωσε πως… ξεμένει από εχθρούς. Όπως αναλύει ο γλωσσολόγος φιλόσοφος Νοάμ Τσόμσκι «η σύλληψη είναι η εξής: παρότι ο Ψυχρός Πόλεμος έχει τελειώσει, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να έχουν την υποχρέωση να προστατέψουν τον κόσμο- αλλά από τι;». Έτσι, έρχονται στο προσκήνιο τα κράτη εγκληματίες με επιστέγασμα τον βομβαρδισμό της Λιβύης του Καντάφι εν έτει 1986, πριν καν τους επίσημους τίτλους τέλους της ΕΣΣΔ. Λίγα χρόνια μετά, ο Πρόεδρος Μπους ο πρεσβύτερος εξηγεί προς το Κογκρέσο τη «νέα απειλή». «Σε αυτή τη νέα εποχή (μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου), διαβλέπουμε πως η στρατιωτική μας δύναμη θα παραμείνει θεμέλιος λίθος της παγκόσμιας ισορροπίας, καθώς η χρήση των στρατιωτικών μας δυνάμεων μπορεί να μην αφορά τη Σοβιετική Ένωση αλλά τον Τρίτο Κόσμο, όπου νέες δυνατότητες και προσεγγίσεις μπορεί να γίνουν απαραίτητες», γράφει ο Μπους ζητώντας αύξηση του προϋπολογισμού του Πεντάγωνου.
Εγκληματικά κράτη
Στα πλαίσια της θεωρίας της έννοιας «κράτος αλητών», οι ΗΠΑ θέσπισαν τέσσερα κριτήρια ταξινόμησης:
1) Κράτη που επιδιώκουν να αποκτήσουν ή έχουν όπλα μαζικής καταστροφής
2) Κράτη που υποστηρίζουν την τρομοκρατία
3) Κράτη που παραβιάζουν τα δικαιώματα των πολιτών τους
4) Κράτη που ασκούν έντονη κριτική στις ΗΠΑ
Έτσι, το 1994 ο τότε Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ ανακοίνωσε τα πέντε «κράτη εγκληματιών». Αυτά ήταν η Βόρεια Κορέα, η Κούβα, το Ιράκ, το Ιράν και η Λιβύη. Μετέπειτα, στη λίστα θα έμπαιναν και η Σερβία, το Σουδάν και το Αφγανιστάν. Από τα συνολικά οκτώ κράτη οι Αμερικάνοι έχουν βομβαρδίσει τα πέντε (Ιράκ, Αφγανιστάν, Σουδάν, Σερβία, Λιβύη), ενώ τα υπόλοιπα τρία τα έχουν οδηγήσει σε διεθνή απομόνωση και οικονομική ασφυξία μέσω κυρώσεων (Κούβα, Βόρεια Κορέα, Ιράν).
Σαν τα σκυλιά
Η ματωμένη λίστα των «κρατών εγκληματιών» σφράγισε τη μοίρα των ηγετών τους.
Έχοντας περάσει τρία χρόνια στη φυλακή όπου τον έριξαν οι Αμερικάνοι μετά την επέμβασή τους στο Ιράκ ο Σαντάμ Χουσεΐν βρίσκεται ένοχος σε δικαστήριο της χώρας του. Το 2006, εκτελείται με απαγχονισμό.
Πέντε χρόνια έζησε στο κελί του στη Χάγη ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, έξι συνολικά μετά την επέμβαση του ΝΑΤΟ που τον «έριξε» από την εξουσία της Σερβίας. Πέθανε εκεί τον Μάρτιο του 2006 δίχως να έχει ολοκληρωθεί η δίκη του για εγκλήματα πολέμου.
Τον πιο σκληρό θάνατο επεφύλασσε η μοίρα στο πάλαι ποτέ «κακό σκυλί της Μέσης Ανατολής», τον Μουαμάρ Καντάφι. Οι Αμερικάνοι ποτέ δεν ξέχασαν την δράση του τη δεκαετία του ’80 (και λιγότερο του ‘90) όταν και χρηματοδοτούσε εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες. Ακόμη και ο «μετανιωμένος» - επί μία δεκαετία και βάλε - Καντάφι δεν ήταν αρκετός για να κατευνάσει τις ΗΠΑ. Αμερικανικές βόμβες και στρατός πήγαν στη Λιβύη για να κάνουν αυτό που οι μισθοφόροι αντάρτες δεν ήταν ικανοί: να ρίξουν τον Καντάφι. Ο ίδιος ο Συνταγματάρχης πέθανε σαν το σκυλί, με δεκάδες ανθρώπους να τον λιντσάρουν σε κοινή θέα.
Να σημειώσουμε πως ενδιάμεσα η φράση «κράτος εγκληματιών» έχει μετεξελιχθεί από τον Τζορτζ Μπους, τον νεότερο, σε «Άξονας του Κακού», μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους.
Στο σήμερα: Κυρώσεις και στρατιωτικά μέτρα
Δεν κράτησε ούτε τα προσχήματα η Ουάσιγκτον Ποστ γράφοντας πως: «Είναι απαραίτητη μία ευρεία στρατηγική ώστε να ανακόψουμε την επιθετικότητα του κ. Πούτιν και όπου είναι δυνατό να την αντιστρέψουμε. Αυτό ξεκινά με τις κυρώσεις, οι οποίες είναι σχεδιασμένες να προκαλέσουν ζημία στη ρωσική οικονομία». Οι κυρώσεις, όμως, δεν είναι αρκετές καθώς τα γεράκια του πολέμου δεν κοιμούνται ποτέ στις ΗΠΑ. «Στρατιωτικά μέτρα είναι επίσης απαραίτητα, συμπεριλαμβανομένου του τάχιστου εφοδιασμού του ουκρανικού στρατού με τα υλικά που έχει ζητήσει».
Το μήνυμα της αμερικανικής εφημερίδας είναι σαφέστατο: ο Πούτιν έχει τελειώσει! Δεν απευθύνεται στους Αμερικανούς, αλλά στην ίδια την ρωσική ελίτ των δισεκατομμυριούχων που δεν μπορούν να ανεχθούν την μετατροπή της Ρωσίας σε ένα κράτος υπό τη δαμόκλειο σπάθη των κυρώσεων. Απευθύνεται και στους Γερμανούς, καθώς όπως έγραφε το γερμανικό Σπίγκελ «περίπου το ένα τέταρτο των γερμανικών εξαγωγικών επιχειρήσεων θα επηρεαστούν από τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας». Μάλιστα, είναι βέβαιο πως όσο ο Πούτιν ενορχηστρώνει την «αντεπίθεση» των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική) με την δημιουργία μίας κοινής αναπτυξιακής τράπεζας και ενός κοινού αποθεματικού ταμείου, τόσο περισσότερο εξοργίζει τους Αμερικάνους.
Όπως έγραφαν οι βρετανικοί Φαϊνάνσιαλ Τάιμς: «Η τράπεζα των BRICS είναι ένας πιθανός αντίπαλος της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνές Νομισματικού Ταμείου, τους δύο οργανισμούς με έδρα την Ουάσιγκτον που ενσωματώνουν την καθοδηγούμενη από τις ΗΠΑ οικονομική τάξη που δημιουργήθηκε στο Μπρέττον Γουντς το 1944». Έτσι, οι Αμερικάνοι προϊούσης της ουκρανικής κρίσης κατέληξαν να θέλουν ένα πράγμα: το ατιμωτικό τέλος της πολιτικής καριέρας του Βλαντιμίρ Πούτιν και την μετατροπή του σε μία καρικατούρα της Ιστορίας, τύπου Μπορίς Γέλτσιν.
