">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Οι σχιζοφρενικές ισορροπίες ήταν ανέκαθεν κομμάτι της πραγματικότητας στη Μέση Ανατολή. Σκεφτείτε το εξής: Προ ενός έτους η Αμερική ήταν έτοιμη να επέμβει εναντίον του Μπασάρ αλ Άσαντ, στη Συρία, στο πλευρό (και) της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και της Συρίας. Μόλις 12 μήνες μετά, οι ΗΠΑ επέστρεψαν στο Ιράκ για να πολεμήσουν ακριβώς αυτή την οργάνωση, με το… συρρικνωμένο όνομα Ισλαμικό Κράτος (IS). Η προέλαση τζιχαντιστών και μισθοφόρων της IS άλλαξε τις γεωπολιτικές βλέψεις με το νέο τοπίο να κυριαρχείται από τη σύγκλιση των μέχρι πρότινος «μεγάλων εχθρών»: των ΗΠΑ και του Ιράν.
Η εκλογή του φιλοδυτικού Ροχάνι στο Ιράν οδήγησε τη χώρα σε μία τελείως διαφορετική στάση από τον προκάτοχό του Αχμαντινετζάντ: άμεσα η Τεχεράνη ζήτησε από τον Ομπάμα να κάτσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα και τις κυρώσεις των ΗΠΑ. Χωρίς ακόμη να υπάρχει τελική έκβαση των συζητήσεων, η σύγκλιση των δύο χωρών αποδεικνύεται στο Ιράκ, εκεί όπου Ουάσιγκτον και Τεχεράνη, από κοινού, διώχνουν τον επί 8ετίας σιίτη πρωθυπουργό Νουρί αλ Μαλίκι. Μεγάλη χάρη έκαναν στο σιιτικό Ιράν οι σουνίτες τζιχαντιστές της IS: ουσιαστικά άμβλυναν τις όποιες εσωτερικές αντιδράσεις θα υπήρχαν στην επιλογή του νέου Ιρανού Προέδρου να συμπλεύσει ολοκληρωτικά με το Λευκό Οίκο.
Κι αν αυτά σας μοιάζουν μακρινά, η κατάσταση στη Μέση Ανατολή πυροδοτεί δύο εξελίξεις πολύ σοβαρές για την Ελλάδα: 1) το Ισραήλ είναι εξοργισμένο με την Αμερική για τη συμμαχία «με το διάβολο», το Ιράν. Εύλογα, το Τελ Αβίβ θεωρεί πως θα χάσει από την γεωπολιτική του αξία – προς τις ΗΠΑ – άπαξ και η Τεχεράνη «χριστεί» σταθεροποιητική δύναμη στο Ιράκ, τη Συρία και το Αφγανιστάν (χώρες όπου το σιιτικό στοιχείο μπορεί να παίξει κομβικό ρόλο) και 2) η Τουρκία βρίσκεται προ απροόπτου γιατί οι ΗΠΑ χόρεψαν στο ταψί τον Ερντογάν: τον έβαλαν να στηρίξει την εξέγερση εναντίον του Άσαντ στη Συρία και τώρα έρχονται στο Ιράκ για να εξοπλίσουν τους Κούρδους, εξασφαλίζοντας με αμερικανικά αεροπλάνα τα εδάφη τους!
Πού θέλουμε να καταλήξουμε: με τα απεχθή εγκλήματα του Ισραηλινού κράτους εναντίον του Παλαιστινιακού λαού να μαίνονται, το Τελ Αβίβ είναι βέβαιο πως αναζητά απεγνωσμένα συμμαχίες. Αυτό αποδεικνύεται από τις «καιροσκοπικές» σημερινές του συμμαχίες, όπου απλά ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου: Συμμαχία με Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο του στρατάρχη Σίσι κατά του πολιτικού Ισλάμ.
Γι’ αυτό και η Ελλάδα πρέπει να είναι πολύ προσεκτική στα βήματά της: Μπορεί σήμερα το Ισραήλ να εμφανίζεται ως ένας «σοβαρός» ενεργειακός σύμμαχος, όμως, δεν πρέπει να οδηγηθεί η Αθήνα σε ένα νέο εγκλωβισμό. Η στροφή του Νετανιάχου προς τη χώρα μας ήρθε μετά τη διάρρηξη των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ από πλευράς Ερντογάν – με πρόφαση το Μάβι Μαρμάρα και αιτία τη (χαμένη) επιδίωξη του Ερντογάν να αναδειχτεί ηγέτης του ισλαμικού κόσμου. Υπό αυτή την άποψη η συμμαχία Ελλάδας-Ισραήλ θυμίζει τη σημερινή σύμπλευση με την Αίγυπτο μετά το πραξικόπημα εναντίον του Μοχάμεντ Μόρσι. Κοινώς: Άμα «πέσει» ο Ερντογάν όλα μπορεί να είναι… άκυρα!
Πώς όμως μπορεί να χάσει την εξουσία ο Ερντογάν όταν αναδεικνύεται για άλλη μία φορά θριαμβευτής των τουρκικών εκλογών και στο προεδρικό αξίωμα; Απάντηση: Με τα ανοικτά μέτωπα που έχει δημιουργήσει. Όπως αποδεικνύεται η Άγκυρα έπεσε πολύ έξω χρηματοδοτώντας, εξοπλίζοντας και εκπαιδεύοντας την εξέγερση κατά του Άσαντ. Τα «φιντάνια» της εξέγερσης, το Ισλαμικό Κράτος, οδήγησαν στην επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ αλλά και στον εξοπλισμό των Κούρδων, σχεδόν επίσημα, από τις ΗΠΑ και τη Γαλλία. Άπαξ και το Ιρακινό Κουρδιστάν αποκτήσει υπόσταση κράτους, η Άγκυρα θα πρέπει να ετοιμαστεί για νέα ανάφλεξη του κουρδικού! Κι αυτή τη φορά, ίσως οι ίδιοι οι Αμερικανοί να έχουν άλλη άποψη για το ΡΚΚ.
