Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Ο πολιτικός συμβολισμός εξαιρετικά ισχυρός: Δύο πρωθυπουργοί ταξιδεύουν στο Βερολίνο, ελπίζοντας πως η Σιδηρά Καγκελάριος θα τους επιτρέψει μία κάποια χαλάρωση. Ποιος θα το περίμενε πως ο πρωθυπουργός της Γαλλίας θα είχε την ίδια – αν όχι χειρότερη – αντιμετώπιση με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, από ένα Βερολίνο που έχει «σπάσει» τον άξονα και έχει καταστήσει το Παρίσι ένα… εξάρτημα.
Η Άνγκελα Μέρκελ δεν χαρίστηκε: Έχτισε την Κομισιόν υπεύθυνη να κρίνει το έργο του Φρανσουά Ολάντ και της κυβέρνησης του Μανουέλ Βαλς. Κοινώς; Άπαξ και σπάσετε το όριο του ελλείμματος (3%), βρείτε τα με την Κομισιόν. Όταν η Γαλλία έχει επισήμως παραδεχτεί πως θα υπερβεί το όριο, αντιλαμβανόμαστε πως η Μέρκελ θέλει να κρατήσει πολιτικό της όμηρο τον Ολάντ. Δεν σκοπεύει να προβεί σε καμία διακήρυξη πολιτικής συμφωνίας ή στήριξη στον παραπαίοντα Γάλλο Πρόεδρο και θα έχει πάντα την επιλογή να φορτώσει με πρόστιμα τη Γαλλία για το «σπάσιμο» του «Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης».
Σε καμία εκτίμηση, άλλωστε, δεν τον έχουν τον Ολάντ οι Γερμανοί. Τον χλεύασαν δεόντως προτού καν πατήσει το πόδι του ο Βαλς στο Βερολίνο, με τη συντηρητική εφημερίδα Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε να τον αποκαλεί «περιοδεύον φάντασμα». Πώς θα μπορούσε μία μέρα μετά η Μέρκελ να υποχωρήσει στην πάγια… παράκληση των Γάλλων για γερμανικές επενδύσεις. Η απάντηση της Καγκελαρίου ήταν ξανά ξεκάθαρη: «Υπάρχουν και άλλοι τρόποι να τονωθεί η οικονομία»! Πώς; «Με την απομάκρυνση των γραφειοκρατικών εμποδίων», η απάντηση της Μέρκελ, δηλαδή συνέχεια των μεταρρυθμίσεων στο δρόμο που χάραξε η Γερμανία, για όλη την ΕΕ, το 2010.
Είναι όλοι αναλώσιμοι;
Ο Φρανσουά Ολάντ είναι ο λιγότερο δημοφιλής Πρόεδρος στην ιστορία της πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας από την ίδρυσή της το 1958. Έχει προχωρήσει σε δύο ανασχηματισμούς κυβερνήσεων τους τελευταίους πέντε μήνες, ο πρώτος ελέω της μεγάλης ήττας του κόμματός του σε τοπικές εκλογές και ο δεύτερος για να «εξαρθρώσει» τους… αριστερούς Σοσιαλιστές. Εν τω μεταξύ, στις ευρωεκλογές ο Ολάντ ηττήθηκε με κατεβασμένα τα χέρια και η Μαρίν Λε Πεν κατάφερε ένα καίριο πλήγμα όχι στο Μέγαρο Ηλυσίων αλλά στην ίδια τη Γαλλική Δημοκρατία.
Η κατάσταση δεν είναι πολύ διαφορετική για τον Αντώνη Σαμαρά, το δεύτερο «φιλοξενούμενο» της Μέρκελ. Ενόψει της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, η κυβέρνησή του μοιάζει καταδικασμένη. Εξ ου και ξεκίνησε η εκστρατεία φόβου: Ο Σαμαράς έδωσε το σύνθημα και ο Άδωνις Γεωργιάδης το βροντοφώναξε. Άμα βγει ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν θα μείνει ευρώ στα ΑΤΜ», είπε κοτζάμ πρωθυπουργός και εμείς κολλήσαμε στον Άδωνι, που απλά το επιβεβαίωσε, λέγοντας πως αυτός θα τα πάρει τα λεφτά του. Αυτά όμως είναι ζητήματα άλλου κειμένου.
Για να επανέλθουμε: Το ερώτημα είναι κομβικό. Τόσο ο Σαμαράς όσο και ο Ολάντ είναι αναλώσιμοι για τη Μέρκελ; Είναι τόσο σίγουρη η Γερμανία πως δεν θα συναντήσει αντίσταση από τον οποιοδήποτε έρθει στην εξουσία; Ή μήπως έχει ήδη ξεκινήσει να κοιτάζει τη διάδοχη κατάστασή τους, προεξοφλώντας το πολιτικό τους τέλος;
