">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Πόσος χρόνος χρειάζεται για να διαλυθούν οι ψευδαισθήσεις; Εξαρτάται από το μέγεθος της αυταπάτης. Εξαρτάται και από το μέγεθος της ίδιας της… απάτης. Γιατί πώς αλλιώς να αποκαλέσει κανείς τη χθεσινή φιέστα πολιτικής ορθότητας και υποκρισίας στο κέντρο του Παρισιού;
Δεν αναφερόμαστε προφανώς στο συγκεντρωμένο πλήθος: Η αθρόα προσέλευση των διαδηλωτών είναι ίσως το μοναδικό ελπιδοφόρο μήνυμα των ημερών μας. Όταν περισσότεροι από 4 εκατομμύρια άνθρωποι βγαίνουν στο δρόμο για να προασπίσουν την ελευθερία της γνώμης και της έκφρασης, αλλά και τις αξίες της ισότητας και της ανεκτικότητας, είναι αναμφίβολα ένα σημάδι πως κάποια οχυρά παραμένουν απροσπέλαστα. Ίσως να βρίσκονται βαθιά κρυμμένα ή να χρειάζεται να ταρακουνηθούν για να ενεργοποιηθούν, όμως, υπάρχουν. Κι αυτό είναι από μόνο του ελπιδοφόρο.
Είναι όμως αρκετό; Δυστυχώς όχι. Δεν είναι αρκετό όταν είναι σαφές πως η Ευρώπη βρίσκεται ενώπιον μεγάλων προκλήσεων. Δύο μέρες μετά τη μεγαλειώδη πορεία ας έρθει η ώρα της νηφαλιότητας. Ας έρθει η ώρα των ευθυνών: Η Δύση, εφαρμόζοντας τυχοδιωκτική και σκανδαλωδώς μονόφθαλμη πολιτική, έχει οδηγήσει σε όξυνση του εξτρεμισμού.
Πρώτοι οι Γάλλοι μαζί με τους Αμερικανούς θέλησαν να ανατρέψουν τον Καντάφι, μετατρέποντας τη Λιβύη σε failed state και μία «όαση» για θύλακες τρομοκρατίας. Τότε κανείς δεν ενδιαφερόταν πώς διεξαγόταν η ένοπλη μάχη εναντίον του Καντάφι. Πώς δηλαδή έφταναν τα όπλα στους αντιπάλους του Καντάφι. Κανείς δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την επόμενη μέρα μίας χώρας τόσο κομβικής για την ευρωπαϊκή ήπειρο. Ούτε καν τώρα, που στις ερήμους της Λιβύης βασιλεύει η ανομία, υπάρχει η οποιαδήποτε αντίδραση.
Τα ίδια και χειρότερα έγιναν στη Συρία. Εκεί ανδρώθηκαν, εκπαιδεύτηκαν και εξοπλίστηκαν «τζιχαντιστές» στο όνομα της «μάχης» κατά του Άσαντ, υπό την ανοχή αν όχι την έγκριση της Δύσης. Μετέπειτα, οι ίδιοι αυτοί οι τζιχαντιστές έγιναν η αφορμή για μία σκιώδη επέμβαση στην περιοχή, της οποίας τα αποτελέσματα ακόμη δεν έχουν οριστικοποιηθεί. Καθόλου τυχαία, μάλιστα, οι τζιχαντιστές είχαν προλάβει να προελάσουν και στην άλλη χώρα που ισοπεδώθηκε μέσω δυτικής επέμβασης, το Ιράκ. Η συνολική αποσύνθεση της Μέσης Ανατολής από τις διαρκείς επεμβάσεις, είτε στρατιωτικές, είτε πολιτικές, είτε οικονομικές, είναι υπεύθυνη για τα σημερινά δεδομένα στον εξτρεμισμό και την τρομοκρατία.
Τυχοδιωκτική… μηχανή
Η Γαλλία έχει αποδειχτεί επί της Προεδρίας του Φρανσουά Ολάντ μία «πολεμική μηχανή». Οι Αμερικανοί έγραφαν προ μηνών: «Ολαντ το… Γεράκι! Ένας απρόσμενος σύμμαχος». Τεύχος του World Affairs αναφερόταν με… θαυμασμό στις πολεμικές επεμβάσεις της Γαλλίας. Όχι μόνο επειδή πρωτοστάτησε στην εκστρατεία κατά του Καντάφι ή του Άσαντ, αλλά γιατί ο Ολάντ έδωσε εντολή για επεμβάσεις στη Μαύρη Ήπειρο και συγκεκριμένα στο Μάλι και στη Δημοκρατία της Κεντρικής Αφρικής. Στόχος πάντοτε οι πλουτοπαραγωγικές πηγές, αλλά και ο έλεγχος πολιτικά και οικονομικά των πρώην αποικιών.
Δεν μας… φταίει μονάχα ο Ολάντ. Η Ευρώπη ακολούθησε εξίσου επικίνδυνη πολιτική τυχοδιωκτισμού στην ίδια την ευρωπαϊκή ήπειρο. Αναφερόμαστε, βεβαίως, στην Ουκρανία, όπου θρυαλλίδα των προ μηνών εξελίξεων ήταν μία συμφωνία ανάμεσα στην ΕΕ και τον τότε Πρόεδρο Γιανουκόβιτς. Τότε, η Ευρώπη ανάγκαζε την Ουκρανία να διαλέξει ανάμεσα σε ΕΕ και Ρωσία. Πλέον, λίγους μήνες μετά μετρούμε αποτελέσματα: Προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία, πολιορκία πόλεων στην ανατολική Ουκρανία, κυρώσεις ΕΕ και ΗΠΑ κατά της Ρωσίας και αντίποινα από το Κρεμλίνο! Πλέον, όλοι οι αναλυτές συμφωνούν ότι αν δεν επανέλθει σε αρμονία η σχέση ΕΕ και Ρωσίας θα κινδυνεύσει η ασφάλεια και η οικονομία της ηπείρου.
Άλλη μία πτυχή των ίδιων δυτικών «πειραματισμών» είναι η τιμή του πετρελαίου. Οι ΗΠΑ ελέγχοντας πλήρως την ΟΠΕΚ έχουν κατεδαφίσει την τιμή, οδηγώντας σε ασφυξία οικονομίες όπως της Ρωσίας ή της Βενεζουέλας. Έτσι, καταφέρνουν τους γεωπολιτικούς τους στόχους, με άγνωστες όμως παράπλευρες συνέπειες.
Κοινό μέτωπο
Το πρωί της Δευτέρας, ο Νικολά Σαρκοζί έδινε τέλος στην κοινή γραμμή του πένθους, λέγοντας πως «Η ενότητα δεν πρέπει να εμποδίζει τη διαύγεια». Στη συνέχεια, εναρμονιζόταν πλήρως με την Λε Πεν. «Η μετανάστευση μπορεί να μην σχετίζεται άμεσα με την τρομοκρατία, όμως μπερδεύει τα πράγματα». Η ίδια η Λε Πεν διάλεξε να μείνει σιωπηλή κατά την ημέρα της διαδήλωσης για να επανέρθει χθες λέγοντας πως «Μετά το χρόνο για το συναίσθημα, ο γαλλικός λαός θέλει δράση και αποφάσεις. Όσο το γρηγορότερο, τόσο το καλύτερο».
Ναι, είναι σίγουρο πως αυτή η φρικιαστική επίθεση στη Γαλλία θα ενισχύσει την ακροδεξιά. Πραγματικά, η Λε Πεν δεν κρατιέται για να εκμεταλλευτεί πολιτικά το θέμα. Τα ίδια θα κάνει και ο Φάρατζ στη Βρετανία, ενώ ακόμη και στην Ελλάδα είδαμε μία «ξεκούρδιστη» προσπάθεια ταύτισης της μετανάστευσης με την τρομοκρατία. Ωστόσο, επί του πρακτέου δεν πρόκειται για μία αλλαγή της ατζέντας. Είμαστε η Ευρώπη της Λαμπεντούζας και των σαπιοκάραβων με χιλιάδες στοιβαγμένους ανθρώπους να προσπαθούν να φτάσουν σε μία στεριά όπου είναι ανεπιθύμητοι. Είμαστε η Ευρώπη της Μανωλάδας. Είμαστε η Ευρώπη που δεν δίνει πολιτικό άσυλο στον Σνόουντεν ή στον Άσανζ. Είμαστε η Ευρώπη της Λε Πεν. Ευτυχώς είμαστε ακόμη και η Ευρώπη της πορείας των 4 εκατομμυρίων. Αυτό δεν μπορεί να είναι το άλλοθί μας.
