">
«Η Εκκλησιαστική παράδοση και ιστορία, έχει αρκετά στοιχεία, που υποδεικνύουν ότι η Θεία Μετάληψη μπορεί ακόμα και να μεταφερθεί σ` αυτόν που επιθυμεί να κοινωνήσει ακόμα και χωρίς παρουσία του Ιερέα.» Αυτό ανέφερε μεταξύ άλλων ο Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, καθηγητής κ. Θεόδωρος Γιάγκου, μιλώντας στο Radio North 98 και στην εκπομπή «Βόρειος Αντίκτυπος», επιθυμώντας να καταδείξει, ότι κακώς επιχειρείται να καταστεί η Θεία Ευχαριστία αντικείμενο αντιπαράθεσης.
«Φανταστείτε τον ασθενή από κορωνοϊό που μπορεί να έχει ένα μοναχικό τέλος μακριά από τους οικείους του, αλλά θέλει πριν το τέλος να μεταλάβει. Θα του το αρνηθούν; Θα πρέπει να πάει ο Ιερέας με την φόρμα προστασίας; Όχι φυσικά. Μπορεί η Θεία Μετάληψη, να μεταφερθεί στον ίδιο από τους γιατρούς του. Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Φώτιος σε επιστολή του, είχε αναφέρει ότι η Θεία Ευχαριστία μπορούσε να μεταφερθεί από γυναίκες Σαρακηνών, που δεν ήταν πιστές, στους φυλακισμένους από τους Σαρακηνούς Ορθόδοξους Χριστιανούς», ανέφερε χαρακτηριστικά. «Οι ασκητές, κοινωνούν καθημερινά, έχοντας έναν εμποτισμένο καθαγιασμένο άρτο, που κόβουν σε μικρά κομμάτια. Μια τέτοια διαδικασία ίσως θα ήταν χρονοβόρα, αλλά σε κάθε περίπτωση, όποιος φοβάται δεν κοινωνεί, δεν θα στερηθεί τη χάρη του Θεού. Τη χάρη τη στερείται εκείνος που επιδεικνύει την ευσέβειά του, κατά τρόπο που μπορεί να έχει ένα στοιχείο υπερβολής, ή ακόμα και ανυπακοής προς τις οδηγίες της Εκκλησίας,. Χρειάζεται λοιπόν μια ωριμότητα στην προσέγγιση αυτών των θεμάτων και από εκείνους που υπερβάλλουν, αλλά και από εκείνους που μιλούν κατά της Εκκλησίας. Πολλοί προχειρολογούν για να προκαλέσουν εντύπωση.»
Ο κ. Γιάγκου, εξέφρασε ακόμα την άποψη πως υπάρχει έλλειμμα προσωπικοτήτων στις ανθρωπιστικές επιστήμες, με αφορμή την παρουσία των λαμπρών ονομάτων που κοσμούν ως συγγραφείς την «Ιστορία της Ορθοδοξίας» της Εκδοτικής Αθηνών, την οποία προσφέρει η εφημερίδα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ από το ερχόμενο Σάββατο.
«Είναι μια εξαιρετική έκδοση από ακαδημαϊκούς ερευνητές και βυζαντινολόγους διεθνούς ακτινοβολίας», επισήμανε. «Και φαίνεται από τους συγγραφείς. Γλύκατζη-Αρβελέρ, Αντώνιος Αιμίλιος Ταχιάος, Ευθύμιος Τσιγαρίδας και τόσοι άλλοι, είναι προσωπικότητες με τεράστιο κύρος. Δυστυχώς, δεν υπάρχει μια νέα γενιά τέτοιων ερευνητών και βυζαντινολόγων.»
