Το θέμα της λειτουργίας του Γηροκομείου Πολυγύρου που έχει μετατραπεί σε «κτίριο φάντασμα» μένοντας στην αναμονή για την λειτουργία του εδώ και 25 χρόνια, θίγει με άρθρό του ο δήμαρχος Πολυγύρου, Γιώργος Εμμανουήλ.
Όπως αναφέρει το κτίριο δεν έχει λειτουργήσει ούτε μία μέρα, έχοντας τη δυνατότητα να φιλοξενήσει στα 2.028,10 τ.μ. του 50 ηλικιωμένους, με την πλειονότητα των δωματίων να είναι μονόκλινα. Παράλληλα δεν έχει παραδοθεί ποτέ ο απαραίτητος εξοπλισμός για τη λειτουργία του, για τον οποίο απαιτείται μια επένδυση 360.000 ευρώ.
Σύμφωνα με τον κ. Εμμανουήλ εκτιμάται σε περίπου 1.175.000 ευρώ, που καθιστά τη λειτουργία της δομής μη βιώσιμη.
Αναλυτικά ο δήμαρχος Πολυγύρου αναφέρει:
«Το Γηροκομείο Πολυγύρου δεν χρειάζεται συνθήματα. Χρειάζεται να λειτουργήσει.
Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή δεν αποτελεί επιλογή.
Όταν σε ένα τόσο ευαίσθητο κοινωνικό ζήτημα, όπως είναι η λειτουργία του Γηροκομείου Πολυγύρου, επιχειρείται να δημιουργηθούν εντυπώσεις, να καλλιεργηθεί ανησυχία στους συμπολίτες μας και να παρουσιαστούν ως ειλημμένες αποφάσεις πράγματα που ουδέποτε αποφασίστηκαν, τότε η ευθύνη μου ως Δημάρχου είναι μία: να παρουσιάσω τα πραγματικά δεδομένα.
Όχι με συνθήματα.
Όχι με χαρακτηρισμούς.
Αλλά με γεγονότα.
Γιατί όταν μιλάμε για τους ηλικιωμένους συμπολίτες μας δεν χωρούν ούτε εύκολες υποσχέσεις ούτε ανέξοδος λαϊκισμός.
Η πρώτη αλήθεια
Το Δημοτικό Συμβούλιο κλήθηκε να αποφασίσει αποκλειστικά την κατάργηση ενός ανενεργού Δημοτικού Ιδρύματος.
Εισηγήθηκα την κατάργηση ενός Δημοτικού Ιδρύματος που συστάθηκε το 2001 με σκοπό τη λειτουργία γηροκομείου, αλλά επί περίπου είκοσι πέντε χρόνια δεν λειτούργησε ούτε μία ημέρα. Το Προεδρικό Διάταγμα του 2001 προέβλεπε τη σύσταση του Ιδρύματος και τον κοινωνικό του σκοπό, όμως αυτός δεν υλοποιήθηκε ποτέ.
Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη.
Το Ίδρυμα:
- δεν καταγράφηκε, όπως όφειλε, στα Ιδρύματα του Δήμου κατά τη μετάβαση από τον «Καποδιστριακό» στον «Καλλικρατικό» Δήμο,
- δεν απέκτησε ποτέ προσωπικό,
- δεν συγκρότησε ποτέ Διοικητικό Συμβούλιο,
- δεν επιχορηγήθηκε ποτέ,
- δεν απέκτησε ποτέ λειτουργική υπόσταση,
- δεν απέκτησε ποτέ περιουσιακά στοιχεία,
- ενώ ακόμη και το ίδιο το κτίριο παρέμεινε στην ιδιοκτησία του Δήμου και ουδέποτε μεταβιβάστηκε στο Ίδρυμα.
Με άλλα λόγια, υπήρχε ένα Ίδρυμα στα χαρτιά, αλλά όχι στην πραγματική ζωή.
Υπήρχε ένα κτίριο.
Δεν υπήρχε όμως μία λειτουργούσα Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων.
Η κατάργηση αυτού του ανενεργού θεσμικού κελύφους δεν ακυρώνει τον κοινωνικό σκοπό του έργου.
Αντιθέτως, δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε να μπορέσουμε επιτέλους να τον υλοποιήσουμε.
Η δεύτερη αλήθεια
Ακούστηκαν ισχυρισμοί περί βιασύνης, αιφνιδιασμού και προειλημμένων αποφάσεων.
Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.
Πριν ακόμη εισαχθεί το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο πραγματοποιήθηκε αναλυτική ενημέρωση εκπροσώπων όλων των δημοτικών παρατάξεων στο γραφείο του Δημάρχου.
Ζητήθηκε συναίνεση.
Ζητήθηκαν προτάσεις.
Διευκρινίστηκε ότι η συγκεκριμένη απόφαση αφορά αποκλειστικά την κατάργηση του ανενεργού Ιδρύματος.
Διευκρινίστηκε επίσης ότι το ζήτημα του τρόπου λειτουργίας της Μονάδας Φροντίδας Ηλικιωμένων θα αποτελέσει αντικείμενο νέας δημόσιας συζήτησης, ώστε όλες οι παρατάξεις να καταθέσουν τεκμηριωμένες και κοστολογημένες προτάσεις.
Μέχρι σήμερα δεν έχει ληφθεί καμία απόφαση για το μοντέλο λειτουργίας της δομής.
Δεν έχει επιλεγεί κανένας φορέας.
Δεν έχει επιλεγεί κανένας ανάδοχος.
Δεν έχει προκηρυχθεί κανένας διαγωνισμός.
Υπάρχει μόνο μία μελέτη βιωσιμότητας και η δημόσια δέσμευση της Δημοτικής Αρχής ότι πριν ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση θα προηγηθεί διάλογος, διαβούλευση και συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Όλα τα υπόλοιπα αποτελούν εικασίες και όχι πραγματικά γεγονότα.
Η τρίτη αλήθεια
Για πρώτη φορά ο Δήμος αντιμετώπισε το ζήτημα με σοβαρότητα.
Η σημερινή Δημοτική Αρχή έκανε κάτι που έπρεπε να είχε γίνει πριν ακόμη ξεκινήσει η κατασκευή του κτιρίου.
Ανέθεσε την εκπόνηση ολοκληρωμένης μελέτης βιωσιμότητας, ώστε οποιαδήποτε απόφαση ληφθεί να βασίζεται σε πραγματικά οικονομικά, λειτουργικά και κοινωνικά δεδομένα και όχι σε ευχολόγια. Η μελέτη εξετάζει το θεσμικό πλαίσιο, τις ανάγκες στελέχωσης, τα λειτουργικά μοντέλα, τις οικονομικές παραδοχές και συγκρίνει εναλλακτικά σενάρια, με στόχο την επιλογή της βέλτιστης στρατηγικής.
Και τα αριθμητικά ευρήματα της μελέτης είναι αποκαλυπτικά.
Με την υφιστάμενη διαρρύθμιση, ένα κτίριο συνολικής επιφάνειας 2.028,10 τ.μ. μπορεί να φιλοξενήσει μόλις 50 ηλικιωμένους, με την πλειονότητα των δωματίων να είναι μονόκλινα.
Παράλληλα, παρά την ολοκλήρωση του κτιρίου, ουδέποτε εξασφαλίστηκε ο αναγκαίος εξοπλισμός, ο οποίος απαιτεί επιπλέον επένδυση περίπου 360.000 ευρώ.
Το ετήσιο λειτουργικό κόστος της μονάδας, με την απαιτούμενη 24ωρη στελέχωση από εξειδικευμένο ιατρικό, νοσηλευτικό και βοηθητικό προσωπικό, καθώς και τις δαπάνες σίτισης, θέρμανσης, συντήρησης, ασφάλισης και αναλωσίμων, εκτιμάται σε περίπου 1.175.000 ευρώ.
Για να καλύπτει η δομή τα λειτουργικά της έξοδα χωρίς να δημιουργεί ελλείμματα, το απαιτούμενο κόστος φιλοξενίας ανά ηλικιωμένο θα έπρεπε να προσεγγίζει τα 2.000 ευρώ τον μήνα.
Εάν, αντίθετα, ο Δήμος επιχειρούσε να διατηρήσει τα τροφεία σε ένα κοινωνικά αποδεκτό επίπεδο, περίπου 1.000 ευρώ μηνιαίως, τότε θα έπρεπε να επιδοτεί τη λειτουργία της μονάδας με περισσότερα από 575.000 ευρώ κάθε χρόνο από τον δημοτικό προϋπολογισμό.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία.
Οι αριθμοί δεν κάνουν πολιτική.
Οι αριθμοί αποκαλύπτουν την πραγματικότητα.
Και η πραγματικότητα λέει ότι, με τα σημερινά δεδομένα, η λειτουργία της δομής δεν είναι οικονομικά βιώσιμη.
Η μόνη ρεαλιστική προοπτική είναι η αναζήτηση ενός μοντέλου που θα αυξήσει ουσιαστικά τη δυναμικότητα της μονάδας, ώστε να μειωθεί το κόστος ανά φιλοξενούμενο και να διαμορφωθούν κοινωνικά αποδεκτά τροφεία, χωρίς να επιβαρύνεται δυσανάλογα ο δημοτικός προϋπολογισμός.
Η ευθύνη μας δεν είναι να αγνοήσουμε αυτούς τους αριθμούς.
Η ευθύνη μας είναι να βρούμε τη λύση.
Η πρόταση της Δημοτικής Αρχής
Η ευθύνη μιας Δημοτικής Αρχής δεν είναι να συντηρεί μια προβληματική κατάσταση επειδή υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια.
Η ευθύνη της είναι να αναζητά τη βέλτιστη λύση για την κοινωνία.
Όταν κάτι αποδεικνύεται τεκμηριωμένα μη βιώσιμο, οφείλεις να έχεις το θάρρος να το αλλάξεις και να δημιουργήσεις τις προϋποθέσεις ώστε να λειτουργήσει.
Αυτό ακριβώς κάνουμε.
Για τον λόγο αυτό επεξεργαζόμαστε ένα μοντέλο λειτουργίας, το οποίο θα παρουσιαστεί δημόσια και θα αποτελέσει αντικείμενο διαβούλευσης πριν ληφθεί οποιαδήποτε οριστική απόφαση.
Γι' αυτό ζητήσαμε τη συμμετοχή όλων των δημοτικών παρατάξεων σε έναν ειλικρινή διάλογο.
Εάν, μετά την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας, προκριθεί ως καταλληλότερη λύση η αξιοποίηση της μονάδας μέσω ανοικτής δημόσιας διαγωνιστικής διαδικασίας, αυτή θα στηρίζεται πρωτίστως σε κοινωνικά και ποιοτικά κριτήρια και όχι μόνο στο οικονομικό αντάλλαγμα.
Η επιλογή θα γίνει με γνώμονα:
- ποιος θα αναλάβει, με δικές του δαπάνες, να διαμορφώσει τη μονάδα ώστε να μπορεί να φιλοξενήσει τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ηλικιωμένων,
- ποιος θα προσφέρει τη χαμηλότερη δυνατή οικονομική επιβάρυνση για τους φιλοξενούμενους,
- και, κυρίως, ποιος θα εξασφαλίσει τις περισσότερες δωρεάν θέσεις για άπορους και αναξιοπαθούντες δημότες του Δήμου Πολυγύρου.
Αυτό είναι το πραγματικό κοινωνικό αποτύπωμα μιας απόφασης.
Το πραγματικό διακύβευμα
Η κοινωνία του Πολυγύρου δεν έχει ανάγκη από τεχνητά διλήμματα.
Δεν έχει ανάγκη από φόβο.
Δεν έχει ανάγκη από εύκολους χαρακτηρισμούς.
Έχει ανάγκη από μια Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων που θα λειτουργεί με ποιότητα, αξιοπρέπεια και οικονομική βιωσιμότητα.
Αυτός ήταν ο λόγος που αναθέσαμε τη μελέτη βιωσιμότητας.
Αυτός είναι ο λόγος που ζητήσαμε τη συμμετοχή όλων των παρατάξεων.
Και αυτός θα είναι ο μοναδικός γνώμονας της τελικής μας απόφασης.
Γιατί το πραγματικό δίλημμα δεν είναι ποιος θα κερδίσει μια πολιτική αντιπαράθεση.
Το πραγματικό δίλημμα είναι αν θα έχουμε το θάρρος να κάνουμε ό,τι χρειάζεται ώστε, για πρώτη φορά μετά από περίπου είκοσι πέντε χρόνια, η δομή αυτή να ανοίξει τις πόρτες της και να προσφέρει πραγματική φροντίδα στους ηλικιωμένους του τόπου μας.
Εκεί θα κριθούμε όλοι.
Και προσωπικά, ως Δήμαρχος, επιλέγω να κριθώ από το αποτέλεσμα και όχι από τις εντυπώσεις.
Δείτε τις σχετικές φωτογραφίες: