">
«Δεν υπάρχει διέξοδος από την καπιταλιστική κρίση που να είναι φιλολαϊκή», υποστήριξε μιλώντας στην κρατική τηλεόραση η γενική γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα. Η κ. Παπαρήγα δήλωσε ότι δεν εξεπλάγη από τις τρέχουσες εξελίξεις στο πεδίο της οικονομίας και τη σύσκεψη στο Λουξεμβούργο, αφού, όπως είπε, αυτή είναι η διαδικασία που ακολουθείται από την πλευρά της κυβέρνησης και της ΕΕ, που «συζητάνε πώς θα γίνει το λεγόμενο κούρεμα, η απαξίωση του κεφαλαίου και η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων». «Συζητάνε τί μερίδιο θα καταβάλλουν οι τράπεζες, τί μερίδιο οι επιχειρήσεις, ποιό κράτος θα υποστεί τη μεγαλύτερη ζημιά από την πτώχευση κλπ. Αυτό κάνουν», ανέφερε χαρακτηριστικά. Ερωτηθείσα εάν θεωρεί ότι είναι μονόδρομος η πτώχευση, η κ. Παπαρήγα εξήγησε ότι «για να μπορέσει να κλείσει ο κύκλος της καπιταλιστικής κρίσης και να ξαναρχίσει η κερδοφορία του κεφαλαίου, πρέπει να καταστραφούν πέρα από τα δικαιώματα των εργαζομένων», να απαξιωθεί, όπως είπε και ένα μέρος του κεφαλαίου. «Όταν λέμε καταστροφή ενός μέρους του κεφαλαίου είναι υποτίμηση του κεφαλαίου που έχουμε, μείωση της αξίας του. Γιατί αυτό είναι μονόδρομος γι' αυτούς για να ξαναρχίσει ο κύκλος της κερδοφορίας», επισήμανε.
Εξάλλου, στην πλήρη πολιτική και κομματική αποκατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη, καθώς και στην πολιτική -όχι όμως και κομματική- αποκατάσταση του Άρη Βελουχιώτη, όπως και στην αποκατάσταση του Νίκου Βαβούδη, του στελέχους που διαχειριζόταν το παράνομο δίκτυο των ασυρμάτων του ΚΚΕ στην Αθήνα κατέληξε η ηγεσία του ΚΚΕ. Αυτό προκύπτει από το ογκώδες ιστορικό δοκίμιο που συνέγραψε ομάδα κομματικών στελεχών σε ανώτατο επίπεδο, συνεπικουρούμενη από ιστορικούς και μελετητές των αρμοδίων τμημάτων της Κεντρικής Επιτροπής, η οποία και επεξεργάστηκε ενδελεχώς το εν λόγω κείμενο λαμβάνοντας υπόψη και τις γνώμες πρώην στελεχών. Πρόκειται για ένα ιστορικής σημασίας ντοκουμέντο καθώς αφορά την πιο κρίσιμη περίοδο της πορείας και δράσης του ΚΚΕ, ξεκινώντας από την ήττα του εμφυλίου πολέμου (1949), περνώντας στην εκτέλεση Μπελογιάννη και την υπόθεση Πλουμπίδη και καταλήγοντας στη διάσπαση του κόμματος στη 12η Ολομέλεια (1968). Το 550 σελίδων εμπιστευτικό κείμενο (αποτελείται από τρία κεφάλαια, επίλογο και παράρτημα) το οποίο αποκαλύπτει «Το Βήμα» διακινείται αυστηρά σε εσωκομματικό επίπεδο προτού πάρει τον δρόμο της έγκρισης από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη -αναμένεται να συγκληθεί εντός του καλοκαιριού- ώστε να επικυρωθούν τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε η ηγεσία, επιχειρώντας να «κλείσει» τους «ανοιχτούς λογαριασμούς» του κόμματος με την ίδια του την ιστορία και τους πρωταγωνιστές της, προβαίνοντας παράλληλα στην «επανεκτίμηση θέσεων και πολιτικών επιλογών», κάτι που, όπως επισημαίνεται, «δεν συνιστά λαθολογία και δεν ανοίγει δρόμο στον αναθεωρητισμό και οπορτουνισμό, αλλά οδηγεί σε επαναστατικού χαρακτήρα διόρθωση λαθών».
