Πρόωρες δημοτικές εκλογές. Απλή αναλογική. Εμφάνιση μνηστήρων που σπεύδουν να κερδίσουν το χέρι της πόλης υποσχόμενοι ζωή χαρισάμενη. Η κεντρική πολιτική σκηνή να χρίζει δημάρχους τους νέους Αρθούρους που αντί να βγάλουν το σπαθί από τον βράχο, αναλαμβάνουν αντ’ αυτών να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.
Άτιμο πράγμα η απλή αναλογική.... Θέλει πολιτική ωριμότητα, θέλει κότσια να βάλεις το καλό της πόλης πάνω από τις προσωπικές σου φιλοδοξίες και τις πρακτικές του "αποφασίζομεν και διατάσσομεν". Θέλει συνεργασία... άλλη άγνωστη λέξη...
Σκόρπιες κουβέντες, πολιτικά σχόλια που τελικά αφορούν μόνο τους 10, 30, 100, ανθρώπους που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο παίρνουν μέρος στο επιτραπέζιο που ονομάζεται «δημοτικές εκλογές»;
Ένα παιχνίδι που δεν αφορά τους περισσότερους των δημοτών οι οποίοι μέχρι τώρα παρακολουθούν αδιάφορα μέσω των ΜΜΕ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης τις κινήσεις των παικτών. Ενός παιχνιδιού όμως που το αποτέλεσμά του θα έχει αντίκτυπο στη δική τους καθημερινότητα.
Τι σημασία έχει άραγε το χρώμα στο πιόνι όταν τα σκουπίδια βάφουν τις γειτονιές γκρι, το πράσινο βάφει τις παιδικές ζωγραφιές όταν ο τίτλος τους είναι «η πόλη που θα ήθελα να ζω» και το γαλάζιο σίγουρα δεν ανήκει στον ουρανό.
Μας νοιάζει το πιόνι ή ο νικητής και ο τρόπος που θα διαχειριστεί την νίκη του;
*Η Μόνικα Αϊβάζογλου, είναι Θεατρολόγος - Ηθοποιός, Επικεφαλής της Παράταξης "Γειτονιές σε Δράση"
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ «ΤΥΠΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ»
