">
Τα πρωτοφανή ποσοστά των κομμάτων της αριστεράς, τα υψηλότερα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, είναι αναμενόμενο να προκαλούν ζάλη στους επαγγελματίες του χώρου, που διαπιστώνουν ότι η αντιμνημονιακή δυναμική δίνει «αέρα στα πανιά τους» και προσφέρει πολιτικές ευκαιρίες αδιανόητες μέχρι πριν από λίγο καιρό. Σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις τα ποσοστά του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και της Δημοκρατικής Αριστεράς κινούνται, αθροιστικά, από 25 έως άνω του 40%, ενώ εάν προστεθούν και οι δυνάμεις των Οικολόγων Πράσινων, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ακόμη και ένα ιλιγγιώδες 45% ως σύνολο. Η τελευταία δημοσκόπηση στα προχθεσινά «Επίκαιρα», επιβεβαιώνει πλήρως τη συγκεκριμένη τάση.
Η κρίση δεν έφερε δεξιά στροφή
Το πολιτικό συμπέρασμα είναι ότι η κρίση δεν έφερε δεξιά στροφή, όπως συμβαίνει κατά κανόνα στην Ευρώπη. Παρά την ενίσχυση ακραίων δυνάμεων όπως της Χρυσής Αυγής, ειδικά στις υποβαθμισμένες περιοχές της Αττικής, η ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας οδηγεί στην επιλογή κομμάτων της ευρύτερης αριστεράς. Ακόμη και η εξωκοινοβουλευτική ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει πιθανότητες να καταγραφεί στον εκλογικό χάρτη. Θα ήταν μια ιστορικής σημασίας εξέλιξη εάν, πρώτον, η δημοσκοπική εικόνα καθρεφτιζόταν στην κάλπη και, δεύτερον, εάν οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των κομμάτων της αριστεράς δεν ήταν τόσο σκληρές ώστε να αποκλείεται οποιασδήποτε μορφής συνεργασία.
Παρόλα αυτά, με την εξαίρεση του ΑΚΕΛ στην Κύπρο και του ΚΚ Μολδαβίας (39,3% το 2010) δεν υπάρχει άλλη χώρα στην ΕΕ όπου η Αριστερά, όποια Αριστερά, να εμφανίζει τέτοια δυναμική. Αντίθετα, μάλιστα, στις χώρες που δοκιμάζονται από την κρίση τα κόμματα της αριστεράς δεν καταφέρνουν να εκφράσουν πολιτικά την κοινωνική αγανάκτηση και απελπισία. Ήταν απολύτως χαρακτηριστική η πτώση των ποσοστών του Μπλόκου της Αριστεράς στην Πορτογαλία (Στο 5,2% από 9,85% το 2008) στις τελευταίες εκλογές. Στην Ισπανία η Ενωμένη Αριστερά διπλασίασε τα ποσοστά της φθάνοντας κοντά στο 7%, αλλά δεν κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει την πρωτοφανή φθορά του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Ιστορική συντριβή υπέστη η Αριστερά στην Ιταλία στις προηγούμενες εκλογές, ενώ στην Ιρλανδία υπήρξε σχετική άνοδος με μικρή όμως σημασία αφού τα ποσοστά των αριστερών κομμάτων ήταν έτσι κι αλλιώς εξαιρετικά ασθενή. Με ενδιαφέρον αναμένονται τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών τον Απρίλιο στη Γαλλία, όπου γίνονται προσπάθειες για σύμπλευση δυνάμεων της κατακερματισμένης αριστεράς αλλά και πάλι η έκπληξη αναμένεται να γίνει από την ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν που φλερτάρει με ποσοστά της τάξης του 17 έως 19%. Η Γερμανική Αριστερά των Λαφοντέν-Γκίζι αντέχει και αυτό αναμένεται να καταγραφεί στις εκλογές του 2013, χωρίς όμως να θεωρείται πιθανός ο σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας κεντροαριστεράς-αριστεράς.
Η εξαίρεση του ευρωπαϊκού κανόνα
Η ελληνική αριστερά, λοιπόν, αποτελεί αυτή τη στιγμή την εξαίρεση του ευρωπαϊκού κανόνα. Και η άνοδός της θα μπορούσε να αποτελέσει πολιτικό γεγονός χωρίς προηγούμενο εάν υπήρχε δυνατότητα διαλόγου μεταξύ των κομμάτων που τη συνθέτουν και εάν υπήρχαν σαφείς ενδείξεις ότι δεν οφείλεται κυρίως σε ψήφο διαμαρτυρίας και λιγότερο σε ψήφο συνείδησης. “Δεν ντρέπεσαι να πεις ότι ψηφίζεις Φώτη Κουβέλη”. Με αυτό το επιχείρημα εξηγούν στελέχη του ΠΑΣΟΚ την συνεχή διαρροή δυνάμεων προς τη Δημοκρατική Αριστερά που δέχεται διαρκώς προσφορές υποψηφιοτήτων από αυτοδιοικητικούς, πολιτευτές, πρώην υφυπουργούς αλλά και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Η αγωνία της ηγεσίας είναι να εμφανίσει συγκροτημένες προγραμματικές θέσεις ώστε να αποκτήσει το κόμμα “κυβερνησιμότητα” και να συγκρατήσει στις τάξεις της πολίτες που θέλουν να συνδέονται με παρατάξεις οι οποίες συμμετέχουν στην υπόθεση της διακυβέρνησης. Και η Δημοκρατική Αριστερά πάσχει πρωτίστως από τη δυσκολία σύνθεσης αντιτιθέμενων απόψεων, αλλά και από μια σαφή πλατφόρμα για την επομένη ημέρα των εκλογών. Παρόλα αυτά ο Φώτης Κουβέλης παραμένει ο μεγάλος κερδισμένος της εποχής του μνημονίου και στο πρόσωπό του έχουν συγκεντρωθεί μεγάλες προσδοκίες από δημιουργικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας που βρίσκονται σε πολιτικό αδιέξοδο. Το ΚΚΕ κινείται σε σταθερά υψηλά επίπεδα, κατοχυρώνοντας πιθανότατα την τρίτη θέση και εν πολλοίς την ηγεμονία στο χώρο της Αριστεράς, αλλά νιώθει όλο και πιο κοντά την ανάσα του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό αναμένεται να κάνει τον Περισσό να κινηθεί σε ακόμη πιο μαχητική γραμμή ως προς την προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων (το μπλόκο του ΠΑΜΕ στον κοινωνικό διάλογο ήταν απολύτως χαρακτηριστικό). Στην Κουμουνδούρου επικρατεί ικανοποίηση για τα διψήφια ποσοστά και θα συνεχιστεί η προσπάθεια προσέλκυσης στελεχών προερχόμενων από το ΠΑΣΟΚ (Σακοράφα, Μητρόπουλος, Κουρουμπλής, κ.ά.), εν τούτοις η πρόταση για κοινή κάθοδο των δυνάμεων της Αριστεράς δεν απορρίπτεται μόνο από τον Φώτη Κουβέλη, αλλά πρωτίστως και κατηγορηματικά από το ΚΚΕ.
Μια σύντομη ματιά στην Ευρώπη, επιβεβαιώνει τον «κανόνα»…
Μια σύντομη ματιά στην Ευρώπη, αποδεικνύει ότι η ελληνική αριστερά, αποτελεί αυτή τη στιγμή την εξαίρεση του ευρωπαϊκού κανόνα: Ισπανία (2011) Ενωμένη Αριστερά: 6,92% έναντι 3,77% το 2008 - Πορτογαλία (2011) Μπλόκο της Αριστεράς 5,2% από 9,8 το 2008. Ο συνασπισμός κομμουνιστών και πρασίνων (CDU) έλαβε ποσοστό 7,9% - Ιταλία (2008) Το 3% της "Αριστεράς-Ουράνιο Τόξο" και η απορρόφηση από το Δημοκρατικό κόμμα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας, άφησε την ιταλική Βουλή, για πρώτη φορά μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, χωρίς κανένα αριστερό κόμμα. - Ιρλανδία: Το μέτωπο “United Left Allience” (συνεργασία του Σοσιαλιστικού κόμματος, Joe Higgins, με το νεοιδρυθέν People Before Profit και το Workers and Unemployed Action Group) κατάφερε να κερδίσει 5 έδρες, μια από τις καλύτερες επιδόσεις της ριζοσπαστικής αριστεράς για τα Ιρλανδικά δεδομένα. - Αριστερή Συμμαχία (Φιλανδία) 8.1% (Απρίλης 2011) - Η Αριστερά (Γερμανία) 11,1% (2009) - Γαλλικό ΚΚ 4,29% (2007) - ΚΚ Μολδαβία 39,3% (2010) - ΚοκκινοΠράσινη Συμμαχία Δανίας 6,7% (Σεπτ. 2011).
